بسته‌شدن مجدد تنگه هرمز و شلیک به سوی کشتی‌ها، شاید در کوتاه‌مدت قیمت نفت را بالا ببرد و قدرت فشار حاکمیت ایران را به نمایش بگذارد اما تکرار بیش از حد این اقدام، در بلندمدت نتیجه معکوس خواهد داشت.

هر بار که عبور کشتی‌ها از هرمز ناامن می‌شود، کشورهای واردکننده انرژی، شرکت‌های کشتیرانی و تولیدکنندگان نفت انگیزه بیشتری پیدا می‌کنند تا وابستگی خود را به این مسیر کاهش دهند، از توسعه خطوط لوله جایگزین و افزایش ذخایر راهبردی گرفته تا سرمایه‌گذاری در بنادر خارج از خلیج فارس، تنوع‌بخشی به منابع انرژی و حتی تسریع گذار به انرژی‌های جایگزین.

اهمیت استراتژیک تنگه هرمز از این واقعیت می‌آید که حجم قابل توجهی از انرژی جهان ناچار است از آن عبور کند. اما اگر حاکمیت ایران دائما این گلوگاه را به ابزار تهدید تبدیل کند، جهان هزینه خواهد کرد تا دیگر ناچار به تحمل این شرایط نباشد.

تهدیدی که بیش از حد تکرار شود، به‌جای افزایش قدرت چانه‌زنی، طرف مقابل را به ساختن راه جدید و یا برطرف کردن موانع وادار می‌کند. ممکن است حذف کامل اهمیت هرمز سال‌ها زمان ببرد، اما کاهش تدریجی وابستگی به آن از همین بحران‌ها آغاز می‌شود.

بازی مداوم با کارت تنگه هرمز، در واقع سوزاندن یکی از آخرین برگ‌های راهبردی جمهوری اسلامی است کارتی که هر بار استفاده شود، ارزش دفعه بعدش کمتر خواهد شد.

@ehsanviews