تحرکات اخیر ایالات متحده در منطقه شبیه یک جابه‌جایی معمول یا تقویت مقطعی نیرو نیست. مجموعه‌ای از گزارش‌های میدانی، داده‌های پروازی و رصدهای اپن سورس نشان می‌دهد که آمریکا طی هفته‌های گذشته حجم قابل‌توجهی از هواپیماهای ترابری، تانکرهای سوخت‌رسان، تجهیزات پشتیبانی، سامانه‌های دفاعی و توان هوایی و دریایی خود را به سمت خاورمیانه گسیل داشته است.

چنین سطحی از لجستیک قاعدتا برای حصول یک توافق نخواهد بود. وقتی پای هواپیماهای ترابری سنگین، سوخت‌رسان‌ها، پایگاه‌های پشتیبانی، انبارهای مهمات، سامانه‌های دفاع هوایی و ناوگروه‌های دریایی به میان می‌آید، یعنی آمریکا در حال ساختن ظرفیت تداوم جنگ است. ظرفیتی که بتواند در صورت نیاز، یک درگیری طولانی‌تر، با شدت به مراتب بیشتر از دفعات قبل و چندلایه را پشتیبانی کند.

گزارش‌های معتبر بین‌المللی هم همین تصویر را تأیید می‌کنند آمریکا در ماه‌های اخیر یکی از سنگین‌ترین آرایش‌های نظامی خود در خاورمیانه طی چند دهه گذشته را شکل داده، از استقرار ناوگروه‌های هواپیمابر و جنگنده‌های پیشرفته گرفته تا افزایش محسوس پروازهای ترابری و سوخت‌رسان. این یعنی واشنگتن زیرساخت عملیاتی می‌سازد.

آمریکا معمولا قبل از تصمیم‌های بزرگ، ابتدا صحنه لجستیکی را آماده می‌کند؛ چون بدون زنجیره تأمین، مهمات، سوخت، پدافند، پایگاه و مسیرهای پشتیبانی، هیچ سناریوی نظامی بزرگی قابل اجرا نیست. بنابراین اصل ماجرا نه در بیانیه‌ها، بلکه در مسیر پروازها، ظرفیت پایگاه‌ها و نوع تجهیزاتی است که به منطقه منتقل می‌شود.

احتمال درگیری مجدد جدیست و سطح آماده‌سازی‌ها نشان می‌دهد که سناریوهای بزرگ‌تر مثل درگیری زمینی و اشغال سرزمینی مد نظر است.

باید صریح بگویم کسانی که هنوز با خوش‌بینی ساده‌لوحانه از نزدیک بودن توافق حرف می‌زنند صورت‌مسئله را اشتباه می‌بینند. توافق در این مرحله، بیشتر شبیه یک سراب سیاسی است تا یک واقعیت قابل اتکا. فریب تحلیلگرهای فیک و روایت‌های آرام‌بخش را نخورید، در سیاست بین‌الملل، آنچه تعیین‌کننده است نه لبخند دیپلمات‌ها، بلکه آرایش نیروها و مسیر پول است.

@ehssnviews