داده‌های جدید کپلر نشان می‌دهد وارد مرحله فرسایش لجستیکی و مالی شده‌ایم. طبق این داده‌ها، صادرات نفت ایران از حدود ۱.۹ میلیون بشکه در روز در مارس، به فقط حدود ۲۰۹ هزار بشکه در روز در ماه می سقوط کرده؛ یعنی افتی نزدیک به ۹۰٪ در کمتر از دو ماه. اما نکته‌ای که کمتر به آن توجه می‌شود، رفتار «ذخایر شناور» است. برخلاف تصور اولیه که همه فکر می‌کردند نفت پشت تنگه هرمز در حال انباشته شدن است، ذخایر شناور ایران از حدود ۱۹۰ میلیون بشکه به ۱۴۷ میلیون بشکه کاهش پیدا کرده. این یعنی جمهوری اسلامی بخشی از نفت را یا با تخفیف و مسیرهای غیرشفاف تخلیه کرده، یا تولید را کاهش داده، یا نفت روی آب را به پالایشگاه‌ها و مخازن داخلی برگردانده است.

اما همچنان حدود ۶۷ میلیون بشکه در خلیج فارس و دریای عمان گیر افتاده و بخش مهمی از نفت هنوز به بازار نهایی نرسیده و نقدشوندگی واقعی ندارد.

مهم‌تر از حجم صادرات، ضربه به چرخه نقدینگی ایران است. اقتصاد نفتی فقط به داشتن نفت وابسته نیست به توانایی فروش مستمر، دریافت پول، بیمه، حمل‌ونقل و تسویه مالی وابسته است. اگر صادرات برای چند ماه در این سطوح بماند، فشار ارزی می‌تواند از افت قیمت نفت هم مهم‌تر شود.

@ehsanviews