شعر تازه‌ای نیست اما بازنشر و تقدیمش می‌کنم به زن‌ها و دخترای ایران که دارن به شجاعانه‌ترین و شریف‌ترین شکل ممکن زندگی می‌کنن، تو زمونه‌ای که تنها چیزی که به سهم برابر قسمتمون می‌شه، مرگه...

آخرین گونه‌ی نسل خودمم
من نهنگی‌ام که خودکشی نکرد
اون‌که هر جوری می‌شد ادامه داد
تتوی گلم رو پوست پیرمرد

جنجگویی‌ام که تسلیم نشد
قهرمانی که تو هیچ کتابی نیست
اسب بی‌سوار پاشکسته‌ای
که رسونده خودش‌و تا ته پیست

چی می‌خوای بهت بگم از حالم؟
خون رو دستای آخرین نئاندرتالم
مرگ سایه‌ی منه
نیفتاده دنبالم
هرکی داره تخـ...شو بیاد به استقبالم!

زندگیم یه بمب خنثی‌نشده‌ست
زندگیم می‌خواد من‌و ترور کنه
زندگیم یه قاتل حرفه‌ایه
اما می‌ترسه خشاب‌و پر کنه

حسرت چاقوی تیز خیلیام
اما هیشکی قد این حرفا نیست
خیلیا رفتن و اومدن ولی
هیچ رد پایی رو دریا نیست

چی می‌خوای بهت بگم از حالم؟
خونِ رو دستای آخرین نئاندرتالم
مرگ سایه‌ی منه
نیفتاده دنبالم
هرکی داره تخـ...شو بیاد به استقبالم!

#احسان_رعیت

@ehsanrayat