يوستيتيوم، عزای عمومی و آکتوریتاس در سنت حقوقی روم، طرد و نفی بلد محکومان، در میان قبایل ژرمانی، کهن اعیاد و کارناوالهای مذهبی آنومیک طی قرون وسطا و بالاخره وضعیت فوق العاده شرایط اضطراری، اختیارات فوق العاده، حکومت نظامی و اصل پیشوایی در دولتهای مدرن، همگی سازوکارهای حقوق بیش وکم مشابه اند که از وجود ساختاری پنهان اما تعیین کننده در سیاست خبر میدهند: پارادایم وضعیت استثنایی؛ الگویی آشنا که به موجب آن حاکم قانون را «استثنائا» و «موقتا به حال تعلیق در میآورد، اما زور عریان آن را حفظ میکند». سیمای نزار و ترسخوردهی جانوری که مولود این وضعیت است، در طول تاریخ همیشه چون شاهدی خاموش همراهمان گاه بوده، پیکر هوموساکر رومی، وارگوس بریتانیای باستان و فریدلوس اقوام بربر ژرمانی، گاه در پیکر موزلمان اردوگاههای مرگ نازی، بازداشت شدگان بحق و بی هویت گوانتانامو و بالاخره در تمام تنهای دریده و لگدمال شده ی آن راندگانی که کشتنشان، قتل نفس نیست، «شکار» است؛ جاندارانی که ابژه‌های حکومت واقعی محض اند و در مرز هولناک شهر و جنگل، نوموس و فوزیس، فرهنگ و طبیعت و انسان و حیوان میزیند؛ همانها که نه اسیر« «جنگی اند» نه« زندانی»، بلکه بهمعنی دقیق کلمه «بازداشتی اند»: تنهایی برهنه، وانهاده، عاری از هر شأن حقوقی.


✍ جورج آگامبن
📖 وضعیت استثنایی

https://t.me/ecopolitist