ادامه مطلب 🔺🔺🔺

🔵 مقدمه‌ای بر فلسفه سیاسی و اقتصاد- ادامه

✍ #تامار_گندلر - استاد فلسفه دانشگاه ییل

سه سال پس از انتشار تئوری عدالت، رابرت نوزیک پاسخ به آن را در کتاب "آنارشی، دولت، آرمانشهر" به چاپ رساند. به نظر نوزیک، رالز یک اشتباه اصولی را در مرکز تئوری خود قرار داده است. به عقیده او تنها برای عملکردهای حداقلی حفاظت در مقابل زور، سرقت و کلاهبرداری، و اجرای قرارداد وجود دولت قابل توجیه است. برخلاف رالز، در مرکز فلسفه سیاسی نوزیک ایده "برابری و عدالت" نیست بلکه "آزادی" است.

مالکیت یک چیز مشروع است اگر آن را بشکل مشروع بدست آوریم یعنی گرفتن آن وقتی مالکی نداشته یا گرفتن آن بطور مشروع از کسی که مالک مشروع آن بوده است. اگر من مالک چیزی باشم که شما به‌ من داده‌اید آنگاه هیچ کسی مشروعا نمی‌تواند آنرا از من بگیرد. ممکن است این ایده جنجالی به‌ نظر نرسد ولی بیایید نگاهی به پیامدهای آن بیندازیم.

فرض کنید همه ما مقدار مشابه پول مثلا یکصد دلار داشته باشیم و همه ما طرفدار بسکتبالیست بزرگ دهه 1970 "ویلت چمبرلین" هستیم. به فرض شما 25 سنت از ثروت خود را به ویلت چمبرلین بدهید و من 25 سنت بدهم و دوستان ما و همین طور

هزاران نفر دیگر تا زمانی که ثروت او دیگر آن صددلاری نیست که ما با آن آغاز کردیم بلکه هزاران هزار دلار. در دید نوزیک، هر تصمیمی برای گرفتن هر مقداری از پول او که از طریق مبادله داوطلبانه و مشروع صورت گرفته، تضییع حق خواهد بود، بنابراین هیچ گونه توزیع ثروتی، حتی اگر 99% ثروت در دست 1% جامعه باشد نامشروع نیست چون آنچه اهمیت دارد نحوه کسب این ثروت است. اگر تمام آن 99% ثروت در نتیجه معاملات قانونی بدست آمده باشد، آنگاه هرگونه بازتوزیع آن ثروت تضییع حق خواهد بود.

این مساله یک پاسخ راحت ندارد. دیدگاه نوزیک از نظر شهودی قدرتمند است. گرفتن پولی که هرکدام از ما بطور داوطلبانه به ویلت چمبرلین داده‌ایم به نوعی دزدی است. از طرف دیگر، در صورت عدم وجود این سرقت که بنام "مالیات" شناخته می‌شود، ما احتمالا در شرایطی قرار می‌گیریم که نه رالز و نه نوزیک نمی‌خواهند در آن باشند. به‌جای زندگی در جامعه‌ای که همه ما اعضای برابر آن باشیم، ممکن است ویلت و دوستان ثروتمندش قادر باشند به رسانه‌ها دسترسی داشته باشند، تبلیغات را برای حمایت از کاندیداهای خود بخرند، بتوانند بچه‌های خود را به مدارسی بفرستند که بتوانند به قدرت و منابع دسترسی بیابند بشکلی که دسترسی به حقوق پایه‌ای که نوزیک و رالز هر دو بر آن پافشاری می‌کنند برای بسیاری از مردم دور از دسترس قرار گیرد. مثال چمبرلین یک پدیده کلی را نشان می‌دهد که ما در جامعه با آن روبرو هستیم، تصمیم‌های فردی مقبول عموم اگر توسط افراد زیادی صورت گیرند می‌توانند مشکل‌ساز شوند.

بگذارید به چهار سوال ابتدایی خود برگردیم و بپرسیم پاسخ رالز و نوزیک به آن‌ها چه می‌بود.

در مورد این سوال که آیا دولت باید بیمه درمان همگانی را تضمین کند پاسخ رالز بله و پاسخ نوزیک نه می‌بود. برای رالز، سلامتی یک شرط اولیه برای حضور در جامعه مدنی است و از پشت پرده بی‌خبری به وضوح هر شخصی زندگی در جامعه‌ای را انتخاب می‌کند که در آن ایمنی‌اش تضمین شده باشد. در مقابل از نظر نوزیک، تامین این خدمات تنها با دخالت نامشروع در زندگی مردم (گرفتن مالیات اجباری) ممکن است.

در مورد سوال مشروعیت مالیات بر ارث، پاسخ رالز بله و پاسخ نوزیک نه می‌بود. رالز می گوید هر کدام از ما حق دارد در جامعه ای تقریبا برابر بدنیا بیاید و افرادی که مقادیر بزرگی به ارث می برند، دارای مزیتی هستند که برای محرومین جامعه در دسترس نیست. در مقابل نوزیک با تعجب می پرسد این ایده رالز از کجا می آید که کسی حق دارد به من بگوید که آیا حق دارم پولم را به فرزندانم بدهم یا نه.

در ارتباط با سوال سوم که آیا خدمت سربازی باید اجباری باشد یا اختیاری پاسخ رالز، حداقل در شرایط جنگ، سربازی اجباری می‌بود. همان‌گونه که مزایا و حقوق جامعه باید به طور برابر بین همه توزیع شود، سختی‌ها و مسئولیت‌ها هم باید توزیع شوند. تنها روش توزیع عادلانه این مسئولیت‌ها یک فرآیند تصادفی است. در مقابل نوزیک موافق سربازی داوطلبانه می‌بود. افراد حق دارند ریسک این عمل را بپذیرند و ظاهرا این حقیقت که افرادی که معمولا ورود به چنین شرایط ریسکی را می‌پذیرند انتخاب‌های چندانی ندارند، مایه ناراحتی نوزیک نیست.


🔻منبع https://bit.ly/2Lz73z9

🔸منبع: کانال کنجکاوی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد 
👇👇👇👇 
@ECONVIEWS