برنامهای برای آشنایی با اندیشههای رقیب در اقتصاد
اینستاگرام:
instagram.com/economic_flavor?igsh=djR4OGh2NnJ5OWRl
یوتوب:
https://www.youtube.com/channel/UChWG0r6FQb61hS_OjEEFczQ
آپارات:
https://share.google/zwltawSkRCaQn393g
Post #145
1.49K
معجزه اقتصادی کره و آینده سیاست صنعتی در جهان | مصاحبه صندوق بینالمللی پول با ها جون چانگ
✍️ این خلاصه از گفتوگوی اخیر ها جون چانگ با صندوق بینالمللی پول، بهکوشش علی برزوئی، دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی، تهیه شده است.
در این گفتوگوی خواندنی با نشریه صندوق بینالمللی پول (F&D)، ها جون چانگ، استاد اقتصاد دانشگاه SOAS لندن و شاهد عینی معجزه اقتصادی کره جنوبی، از تجربه زیستهاش در کشوری میگوید که در طول عمر او، از صادرات برنج و سبزیجات به غول تولید خودرو و فولاد تبدیل شد؛ تحولی که بهگفته او معادل ۱۵۰ سال تغییرات اقتصادی آمریکا بود. اما چانگ تأکید دارد که این رشد سریع، با استثمار کارگری و سرکوب سیاسی همراه بود و همین تناقض، او را به سمت مطالعه اقتصادهای جایگزین و توسعهگرا سوق داد.
➖ نکته محوری مصاحبه، دفاع سرسختانه چانگ از «حمایت از صنایع نوپا» است. او با اشاره به گزارش الکساندر همیلتون در سال ۱۷۹۱ به کنگره، بیان میکند که تقریباً تمام اقتصادهای موفق جهان، از آمریکای قرن نوزدهم تا کره و ژاپن، برای دههها از تعرفههای گزاف و یارانههای دولتی برای محافظت از صنایع تازه تأسیس خود در برابر رقابت خارجی استفاده کردهاند. بهگفته چانگ، این سیاست نه یک ایده چپگرایانه، بلکه یک استراتژی کلاسیک آمریکایی است که متأسفانه در ۴۰ سال دوره نئولیبرال (۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰) به تابو تبدیل شد، درحالیکه امروز دوباره در قالب سیاستهای صنعتی آمریکا و اروپا بازگشته است، البته او این رویه جدید را «نسخه سالمندی» حمایت صنعتی مینامد و از کارآمدی آن ابراز تردید میکند.
➖چانگ بهصراحت خود را یک اقتصاددان «تجارت آزاد» نمیداند و بهترین نوع تجارت را «تجارت مدیریتشده» میخواند؛ چراکه کشورهای توسعهیافته شرق آسیا علاوه بر حمایت داخلی، با کمک به صنایع صادراتی خود، ارز خارجی لازم برای واردات ماشینآلات پیشرفته را تأمین کردند. او در بخش پایانی، تعریف پایداری را فراتر از محیط زیست برده و بر «پایداری اقتصادی، سیاسی و اجتماعی» تأکید میکند و افزایش نابرابری و مشاغل ناپایدار را تهدیدی جدی برای تداوم هر رشد اقتصادی میداند. چانگ در پاسخ به این پرسش که آیا آشنایی مردم با اقتصاد به بهبود سرمایهداری کمک میکند، قاطعانه پاسخ میدهد: «در دنیایی که همهچیز باید با بازده اقتصادی توجیه شود، رأیهای شهروندان بدون سواد اقتصادی بیمعناست و دموکراسی بدون فهم عمومی از اقتصاد دوام نخواهد آورد.»
➖چانگ میگوید اگر بخواهیم جمله معروف وینستون چرچیل درباره دموکراسی را برای سرمایهداری بهکار ببریم باید بگوییم سرمایهداری بدترین سیستم اقتصادی است، بهجز همه سیستمهای دیگر! یعنی هیچ جایگزین معتبر و عملی برای آن وجود ندارد. این خبر بدی است برای کسانی که بهدنبال حذف سرمایهداری هستند. اما خبر خوب این است که راههایی وجود دارد که سرمایهداری را کارآمدتر، انسانیتر و پایدارتر کنیم.
➖بهعنوان مثال، تجارت را در نظر بگیرید. از نگاه من، هیچ توسعه اقتصادی بدون تجارت ممکن نیست. اما بزرگترین حقه اقتصاددانان طرفدار تجارت آزاد این است که به مردم القا میکنند بهترین شکل تجارت، «تجارت آزاد» است. درحالیکه اینطور نیست! بهترین شکل، چیزی است که برخی آن را «تجارت مدیریتشده» مینامند.
➖ کشورهای درحال توسعه، علاوه بر حمایت از صنایع جدید، باید توانایی صادراتی خود را هم تقویت کنند. کشورهایی مثل کره و تایوان به صنایع صادراتی خود یارانههای سنگینی دادند، چون میدانستند که برای وارد کردن جدیدترین ماشینآلات و فناوریهای روز، به ارز خارجی نیاز دارند.
🔗 متن کامل گفتوگو در نشریه صندوق بینالمللی پول
🌐 رایحه اقتصاد
یوتیوب l اینستاگرام l بله | آپارات | لینکدین
IMF Nurture, Then Prosper Ha-Joon Chang learned a few things about infant industry protection by living through South Korea’s “economic miracle” ✍️ این خلاصه از گفتوگوی اخیر ها جون چانگ با صندوق بینالمللی پول، بهکوشش علی برزوئی، دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی، تهیه شده است.
در این گفتوگوی خواندنی با نشریه صندوق بینالمللی پول (F&D)، ها جون چانگ، استاد اقتصاد دانشگاه SOAS لندن و شاهد عینی معجزه اقتصادی کره جنوبی، از تجربه زیستهاش در کشوری میگوید که در طول عمر او، از صادرات برنج و سبزیجات به غول تولید خودرو و فولاد تبدیل شد؛ تحولی که بهگفته او معادل ۱۵۰ سال تغییرات اقتصادی آمریکا بود. اما چانگ تأکید دارد که این رشد سریع، با استثمار کارگری و سرکوب سیاسی همراه بود و همین تناقض، او را به سمت مطالعه اقتصادهای جایگزین و توسعهگرا سوق داد.
➖ نکته محوری مصاحبه، دفاع سرسختانه چانگ از «حمایت از صنایع نوپا» است. او با اشاره به گزارش الکساندر همیلتون در سال ۱۷۹۱ به کنگره، بیان میکند که تقریباً تمام اقتصادهای موفق جهان، از آمریکای قرن نوزدهم تا کره و ژاپن، برای دههها از تعرفههای گزاف و یارانههای دولتی برای محافظت از صنایع تازه تأسیس خود در برابر رقابت خارجی استفاده کردهاند. بهگفته چانگ، این سیاست نه یک ایده چپگرایانه، بلکه یک استراتژی کلاسیک آمریکایی است که متأسفانه در ۴۰ سال دوره نئولیبرال (۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰) به تابو تبدیل شد، درحالیکه امروز دوباره در قالب سیاستهای صنعتی آمریکا و اروپا بازگشته است، البته او این رویه جدید را «نسخه سالمندی» حمایت صنعتی مینامد و از کارآمدی آن ابراز تردید میکند.
➖چانگ بهصراحت خود را یک اقتصاددان «تجارت آزاد» نمیداند و بهترین نوع تجارت را «تجارت مدیریتشده» میخواند؛ چراکه کشورهای توسعهیافته شرق آسیا علاوه بر حمایت داخلی، با کمک به صنایع صادراتی خود، ارز خارجی لازم برای واردات ماشینآلات پیشرفته را تأمین کردند. او در بخش پایانی، تعریف پایداری را فراتر از محیط زیست برده و بر «پایداری اقتصادی، سیاسی و اجتماعی» تأکید میکند و افزایش نابرابری و مشاغل ناپایدار را تهدیدی جدی برای تداوم هر رشد اقتصادی میداند. چانگ در پاسخ به این پرسش که آیا آشنایی مردم با اقتصاد به بهبود سرمایهداری کمک میکند، قاطعانه پاسخ میدهد: «در دنیایی که همهچیز باید با بازده اقتصادی توجیه شود، رأیهای شهروندان بدون سواد اقتصادی بیمعناست و دموکراسی بدون فهم عمومی از اقتصاد دوام نخواهد آورد.»
➖چانگ میگوید اگر بخواهیم جمله معروف وینستون چرچیل درباره دموکراسی را برای سرمایهداری بهکار ببریم باید بگوییم سرمایهداری بدترین سیستم اقتصادی است، بهجز همه سیستمهای دیگر! یعنی هیچ جایگزین معتبر و عملی برای آن وجود ندارد. این خبر بدی است برای کسانی که بهدنبال حذف سرمایهداری هستند. اما خبر خوب این است که راههایی وجود دارد که سرمایهداری را کارآمدتر، انسانیتر و پایدارتر کنیم.
➖بهعنوان مثال، تجارت را در نظر بگیرید. از نگاه من، هیچ توسعه اقتصادی بدون تجارت ممکن نیست. اما بزرگترین حقه اقتصاددانان طرفدار تجارت آزاد این است که به مردم القا میکنند بهترین شکل تجارت، «تجارت آزاد» است. درحالیکه اینطور نیست! بهترین شکل، چیزی است که برخی آن را «تجارت مدیریتشده» مینامند.
➖ کشورهای درحال توسعه، علاوه بر حمایت از صنایع جدید، باید توانایی صادراتی خود را هم تقویت کنند. کشورهایی مثل کره و تایوان به صنایع صادراتی خود یارانههای سنگینی دادند، چون میدانستند که برای وارد کردن جدیدترین ماشینآلات و فناوریهای روز، به ارز خارجی نیاز دارند.
🔗 متن کامل گفتوگو در نشریه صندوق بینالمللی پول
🌐 رایحه اقتصاد
یوتیوب l اینستاگرام l بله | آپارات | لینکدین
- ❤ 6
