ایستارتاپس | حسین مرادی

💥 چطور یک رقصنده ۲ میلیون دلار در بورس درآورد؟

حتماً نام کتاب مشهور
How I Made $2,000,000 in the Stock Market

اثر نیکولاس دارواس را شنیده‌اید! داستان واقعی مردی که نه تحلیلگر بود و نه اقتصاددان، اما موفق شد با استراتژی ساده‌اش ثروتی عظیم خلق کند.

دارواس معتقد بود بازار سهام نه با پیش‌بینی‌های پیچیده، بلکه با روانشناسی جمعی حرکت می‌کند. استراتژی او یا همان «تئوری جعبه» (Box Theory) ساده اما برنده است:

📦 تئوری جعبه دارواس چیست؟

۱️⃣ شناسایی جعبه: دارواس به دنبال سهامی بود که در یک محدوده قیمت مشخص (حمایت و مقاومت) درجا می‌زدند.

۲️⃣ شکار شکست: او فقط زمانی وارد می‌شد که قیمت با قدرت و حجم بالا، سقف جعبه را می‌شکست و به فضای بالاتر می‌رفت.

۳️⃣ حدضرر سختگیرانه: اگر قیمت به زیر کفِ جعبه برمی‌گشت، او بدون لحظه‌ای تردید و تعصب از معامله خارج می‌شد. مدیریت ریسک، خط قرمز او بود!

۴️⃣ هرم‌سازی: وقتی سهم در سود بود و جعبه‌های بالاتر را فتح می‌کرد، دارواس روی سودهایش سرمایه‌گذاری می‌کرد و پوزیشن خود را بزرگتر می‌کرد.

۵️⃣ خروج هوشمندانه: او هیچ دلبستگی به سهم نداشت. به محض اینکه سهم قدرت صعود را از دست می‌داد و به سمت پایین برمی‌گشت، دارواس هم از بازی خارج می‌شد.

💡 درس بزرگ دارواس: به جای پیش‌بینی آینده، به «رفتار قیمت» گوش کنید. اگر بازار راه خود را پیدا کرد، شما همراهش شوید؛ اگر برگشت، شما زودتر از همه خداحافظی کنید!

یادتان باشد: معامله‌گری موفق یعنی ترکیبِ انضباط آهنین و واکنش سریع به واقعیت‌های بازار، نه خیال‌پردازی در مورد اعداد.


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

🎞 اون بعضیایی که میگن از صفر شروع کردیم ولی خب ؛ صفرِ شماها ، صدِ خیلیاس!


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 اثر دختر ! گاهی یک اتفاق شخصی، می‌تواند نگاه یک مدیر به سازمان را تغییر دهد.

اگر مدیر شما صاحب یک دختر شود، ممکن است سیاست‌های منابع انسانی شرکت هم تغییر کند.

یک پژوهش بر پایه داده‌های شرکت‌های دانمارکی، پدیده‌ای را بررسی کرده که به آن «اثر دختر» (Daughter Effect) گفته می‌شود.

نتایج این مطالعه نشان می‌دهد مدیران مردی که صاحب اولین فرزند دختر می‌شوند، در سال‌های بعد تمایل بیشتری به:
🔹 استخدام زنان؛
🔹 ارتقای کارکنان زن؛
🔹 کاهش نابرابری‌های جنسیتی در محیط کار
نشان می‌دهند.

بر اساس این پژوهش، سهم کارکنان زن حدود ۴.۵٪ افزایش یافته و شکاف دستمزدی میان زنان و مردان حدود ۴٪ کاهش پیدا کرده است.

اما نکته عمیق‌تر اینجاست:
گاهی تغییر نگرش سازمانی فقط با داده، گزارش یا دوره‌های آموزشی اتفاق نمی‌افتد؛
بلکه زمانی رخ می‌دهد که یک مسئله انتزاعی، به یک تجربه شخصی تبدیل شود.

وقتی یک مدیر تصور می‌کند فرزند خودش ممکن است روزی با همان موانع بازار کار روبه‌رو شود، نگاه او به عدالت، فرصت و شایستگی تغییر می‌کند.

البته ایجاد سازمان‌های فراگیر نباید وابسته به یک تجربه شخصی باشد؛ فرهنگ مدیریتی پایدار نیازمند آگاهی، سیاست‌گذاری و سیستم‌های ارزیابی منصفانه است.

سؤال مهم برای رهبران:
آیا همدلی در مدیریت باید از تجربه شخصی بیاید، یا سازمان‌ها باید آن را مستقل از تجربه فردی ایجاد کنند؟

منبع: Entrepreneurship_Articles


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 پارادوکس بهره‌وری با AI!
چرا هوش مصنوعی ساعات کاری را افزایش می‌دهد؟

فرض کنید کاری که قبلا دو ساعت زمان می‌برد، حالا در نیم ساعت انجام بشه. منطقیه که انتظار داشته باشیم یک ساعت و نیم وقت آزاد پیدا کنیم. اما اگر همین زمان رو با چند کار جدید پر کنیم، آخر روز همچنان گرفتاریم، با این تفاوت که حالا انتظار بیشتری هم از خودمون داریم!

پژوهشگرهای مدرسه کسب‌وکار هاس دانشگاه برکلی، طی ۸ ماه یک شرکت فناوری آمریکایی با حدود ۲۰۰ کارمند رو بررسی کردن و بیش از ۴۰ مصاحبه انجام دادن. مشاهده اون‌ها این بود که افراد سریع‌تر کار می‌کردن، وظایف بیشتری می‌پذیرفتن و ساعات کاریشون هم گسترش پیدا می‌کرد، گاهی حتی بدون درخواست مدیر.

سه تغییر اصلی در این شرکت دیده شد:

▫️ گسترش وظایف
افراد سراغ کارهایی می‌رفتن که قبلا مسئولیت شخص دیگه‌ای بود یا اصلا انجامش نمی‌دادن. مرز «کار من» کم‌کم جابه‌جا می‌شد.

▫️ کمرنگ شدن مرز کار و استراحت
پرامپت دادن به زمان ناهار، فاصله قبل از جلسه و حتی عصرها کشیده می‌شد. مکث‌های طبیعی روز کمتر می‌شدن.

▫️ کارهای همزمان بیشتر
افراد چند فرایند AI رو در کنار کارهای خودشون جلو می‌بردن. مدیریت این کارهای موازی، فشار ذهنی بیشتری ایجاد می‌کرد.

نگرانی پژوهشگرها اینه که خروجی بیشتر به‌تدریج تبدیل به انتظار معمول بشه. در این چرخه، فشار ذهنی و کاهش فرصت استراحت می‌تونه کیفیت تصمیم‌گیری رو پایین بیاره. البته این پژوهش کیفی و مربوط به یک شرکت هست، پس نمی‌شه نتیجه‌اش رو به همه شغل‌ها و کاربران AI تعمیم داد.

💡 به نظرم برای تیم‌های استارتاپی، سوال مهمی که از این بحث درمیاد اینه که با ظرفیت اضافه دقیقا چه کاری باید انجام بدیم؟ مثلا اگر ساختن یک فیچر راحت‌تر شده، قبل از اضافه کردن پنج فیچر جدید، بهتره بپرسیم مشتری واقعا به کدومشون نیاز داره. شاید بهترین استفاده از این فرصت، وقت گذاشتن برای صحبت با مشتری و اصلاح همون محصول فعلی باشه.

من ترجیح می‌دم موقع ارزیابی استفاده از AI، کنار تعداد کارهای انجام‌شده، این رو هم ببینیم که کدوم مسئله واقعا حل شده و چه تعهدات تازه‌ای برای تیم ساخته‌ایم. صرفا چون انجام یک کار ممکن و کم‌هزینه شده، لازم نیست حتما وارد برنامه‌مون بشه.

برای شما چطور بوده؟ از وقتی بیشتر با AI کار می‌کنید، واقعا وقت آزاد بیشتری دارید یا فقط کارهای بیشتری انجام می‌دید؟

🎞 ویدئوی توضیحی جولیا مک‌کوی درباره همین پژوهش

منبع: InvestFund


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 نقش برنامه‌نویس‌ها با هوش مصنوعی در حال تغییر است


گزارش «چشم‌انداز روندهای فناوری ۲۰۲۶» مک‌کینزی (McKinsey) نشان می‌دهد هوش مصنوعی به سمت «توسعه نرم‌افزار عامل‌محور» رفته است؛ جایی که عامل‌ها می‌توانند در نوشتن و اصلاح کد، آزمایش و رفع اشکال نیز مشارکت کنند. مک‌کینزی این حوزه را برای نخستین‌بار یکی از ۱۴ روند مستقل فناوری معرفی کرده است.

مطالعه‌ای روی بیش از ۱۰۰ هزار توسعه‌دهنده گیت‌هاب نشان می‌دهد استفاده از عامل‌های هوش مصنوعی می‌تواند فعالیت کدنویسی را تا ۱۸۰ درصد افزایش دهد؛ اما در همان بررسی تعداد پروژه‌ها حدود ۵۰ درصد و نسخه‌های منتشرشده تنها ۳۰ درصد بیشتر شده‌اند.

مک‌کینزی توسعه نرم‌افزار عامل‌محور را همچنان در مرحله «اجرای آزمایشی» می‌داند.

💡 فعلاً هوش مصنوعی کد سریع‌تر تولید می‌کند اما بازبینی، آزمایش، امنیت و استقرار همچنان تعیین‌کننده‌اند.


متن کامل گزارش در پیوست:
peivast.com/p/266753


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 مهمترین قاعده در تولید محتوا چیست؟

استمرار در تولید محتوا بسیار. مهم است
اما مهمتر از استمرار آن است که بدانیم در ذهن مخاطب با چه چیزی شناخته می‌شویم.
محمود بشاش


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥چطور قیمت بگیم که مشتری فرار نکنه و بخره

بیشتر فروشنده‌ها وقتی مشتری می‌پرسه «قیمتش چنده؟» مستقیم عدد می‌دن و تمام.
نتیجه؟ یا جواب نمی‌ده یا می‌گه گرونه.

حرفه‌ای‌ها قیمت رو می‌فروشن**، نه فقط اعلام می‌کنن.



**۱. اول ارزش بساز، بعد قیمت بگو

هرگز اولین پیامت قیمت نباشه.
اول بفهم دقیقاً چی می‌خواد، بعد ارزش رو برجسته کن.

تکنیک طلایی: قبل از گفتن قیمت حداقل ۲–۳ جمله در مورد مزایا، نتیجه یا تفاوت محصولت بنویس.

> مثال:
> «این مدل دقیقاً برای پوست‌های حساس طراحی شده و نتیجه‌ش معمولاً تو ۱۰ روز دیده می‌شه. قیمتش با احتساب ارسال می‌شه...»


۲. قیمت رو تنها نذار

عدد لخت = شوک قیمتی
عدد + فایده = خرید آسان‌تر

همیشه قیمت رو با یک مزیت یا پکیج همراه کن.

راز فروشنده‌های تاپ: قیمت رو داخل یک جمله ارزشمند بذار، نه توی پیام جدا.


۳. گزینه بده، نه یک قیمت

به جای یک عدد، دو یا سه گزینه ارائه بده:
• پکیج پایه
• پکیج پیشنهادی (بهترین ارزش)
• پکیج کامل

مشتری احساس کنترل می‌کنه و معمولاً گزینه وسط رو انتخاب می‌کنه.


۴. از کلمات نرم‌کننده استفاده کن

به‌جای «قیمتش ۵۰۰ تومنه» بگو:
«سرمایه‌گذاری‌ش برای شما می‌شه حدود ۵۰۰ تومان»
یا
«با تخفیف فعلی می‌تونید با ۴۵۰ تومان داشته باشید»

این کلمات مقاومت ذهنی رو کم می‌کنن.

---

۵. بعد از گفتن قیمت، سکوت کن

قیمت رو بگو و دیگه توضیح اضافه نده.
بگذار مشتری واکنش نشون بده.
اگر سریع شروع به توجیه کنی، حس ضعف منتقل می‌شه.

نکته حرفه‌ای: بعد از اعلام قیمت یک سوال باز بپرس:
«کدوم پکیج براتون مناسب‌تره؟»

---

۶. اعتراض «گرونه» رو این‌طور مدیریت کن

اول تأیید کن، بعد ارزش رو یادآوری کن:

> «کاملاً حق دارید که دقت کنید.
> دقیقاً به خاطر همین کیفیت و دوامشه که خیلی‌ها ترجیح می‌دن یه‌بار هزینه کنن...»



خلاصه سریع برای دایرکت:

• اول ارزش → بعد قیمت
• قیمت رو تنها نذار
• گزینه بده
• کلمات نرم استفاده کن
• بعد از قیمت سکوت کن
• اعتراض رو با تأیید + ارزش جواب بده

این ۶ تکنیک رو تو دایرکت‌هات پیاده کن، نرخ تبدیل‌ت به‌طور محسوسی بالا می‌ره.
پویا ودایع


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

🎞 یادگیری کسب و کار به سبک حاجی‌بازاری

بهترین شیوه یادگیری، شیوه عملیه؛ یعنی از آدم‌های موفق الگو بگیری. دقیقاً مثل کاری که حاجی‌بازاری‌ها می‌کنن؛ دور هم می‌شینن و از کارهایی که کردن می‌گن و این‌جوری توی اکوسیستم خودشون شروع می‌کنن به یاد گرفتن.
/کلینیک مدیریت منابع انسانی


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

🎙️ مسیرهای بزرگ، آدم‌های بزرگ‌تری از ما می‌سازد و به زندگی ما معنا می‌بخشد.


روایت احمد توسلی نیا از گفتگو با دکتر حسین مرادی، کوفاندر استارتاپ یواسپیس (Uspace.ir)، پلتفرم خدمات بوم‌گردی


مهم‌ترین محورها

▫️ تجارب ورود به بازار و تثبیت بازار هدف

▫️ نقش پررنگ فروش در یادگیری استارتاپ ها

▫️ نحوه رقابت با رقبای دارای سرمایه سنگین

▫️ لزوم درک تفاوت بنیادین اقتصاد خرد و کلان در کسب و کار

▫️ ضرورت دریافت مشاوره دقیق در شرایط نامطلوب اقتصاد کلان

▫️ اهمیت شجاعت در تصمیم‌گیری

▫️ نقش انگیزه های درونی یک کارآفرین جهت کسب و کار در شرایط بحرانی

منبع



📚   ایستارتاپس   👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 من دربارۀ افراد موفق تحقیق می‌کنم. همۀ آن‌ها یک عادت مشترک دارند

✍ آنجلا داک‌ورث، نیویورک‌تایمز

در نزدیکی ساحل میامی با مادر ۸۶ ساله‌ام در حال غواصی بودم که ناگهان جریان آب غافلگیرمان کرد و ما را به وسط موج‌ها کشاند. هر دو ریۀ مادرم پر از آب شده بود و هوشیاری‌اش را از دست داده بود. تمام تلاشم را کردم تا او را به جای امنی بکشم. با تمام وجود دست و پا می‌زدم، اما اقیانوس تمام تقلاهایم را در خود می‌بلعید.

سینه‌ام می‌سوخت و پاهایم سنگین شده بود. روشم را عوض کردم؛ با یک دست سر او را بالای آب نگه داشتم و دست دیگرم را دیوانه‌وار در هوا تکان دادم و فریاد زدم «کمک». آنچه آن روز جان ما را نجات داد، نه جنگیدن تنهاییِ من با امواج، که کمک‌خواستن بود؛ و این موضوع در خارج از حیطۀ مرگ و زندگی هم به همین شکل است؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند کمک‌خواستن نفشی کلیدی در موفقیت دارد.

ما معمولاً اهمیت کمک‌خواستن در شرایط بحرانی را درک می‌کنیم؛ می‌دانیم وقتی در امواج گرفتار شدیم باید از نجات‌غریق کمک بخواهیم و یا وقتی خانه‌مان آتش گرفته باید به آتش‌نشانی زنگ بزنیم. اما در زندگی شخصی و حرفه‌ای، جامعه به ما القا می‌کند که فردگرایی سرسختانه ارزشمندتر از وابستگی متقابل است. این در حالی است که تمام افراد موفقی که بررسی کردم، می‌گفتند موفقیتشان را مدیون حمایت دیگران‌اند. تحقیقات نشان داده‌اند که داشتن روحیۀ کمک‌خواهی برای دستیابی به موفقیت حیاتی است.

💡آدم موفق کسی نیست که همۀ بارها را به‌تنهایی بر دوش بکشد؛ بلکه کسی است که وقتی مطلبی را متوجه نمی‌شود، دستش را بالا می‌برد و از معلم می‌خواهد موضوع را دوباره توضیح دهد؛ کسی است که، برای مشورت، با مدیران پیشینِ خود تماس می‌گیرد؛ و زمانی که به گرهی برمی‌خورد، رو به تیمش می‌کند و می‌گوید «پاسخ این مسئله را نمی‌دانم، بیایید با هم حلش کنیم»؛ تک‌روی و بارِ همه‌چیز را تنهایی کشیدن، به‌هیچ‌وجه شیوۀ درستی برای زندگی‌کردن نیست.
/ترجمان

آنچه خواندید برگرفته از مطلب «I Study Successful People. They Have One Habit in Common» نوشتۀ آنجلا داک‌ورث است که در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده است.



📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 تهدید اصلی بشر هوش مصنوعی نیست؛

حماقت طبیعی، تهدید به مراتب بزرگ‌تری است...


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 چه محصولاتی شانسی برای فروش ندارند؟

اخیراً دو مطلب کوتاه اما عمیق را پشت سر هم دیدم که کنار هم، نگاه جالبی به رشد استارتاپ‌ها می‌دهند.

اولی، توییتی از Naval Ravikant بود:
«چیزی را نفروش که دوست نداری فرزندانت آن را بخرند.»
و دومی، مقاله‌ای از NFX با عنوان Why People Share که بر اساس تحلیل رفتار میلیون‌ها کاربر توضیح می‌دهد مردم چیزی را Share نمی‌کنند چون محصول خوبی است؛ بلکه آن را Share می‌کنند چون این کار برای خودشان ارزشی ایجاد می‌کند. مثلاً باعث می‌شود مفید به نظر برسند، اعتبارشان را افزایش دهد، هویتشان را نشان دهد یا به دیگران کمک کنند. (همین کاری که الان من دارم با این پست میکنم)

این دو ایده مرا یاد درخواستی انداخت که بارها از طرف بنیان‌گذاران استارتاپ‌ها دریافت می‌کنم.
گاهی از من می‌خواهند محصول یا سرویسشان را در شبکه‌ها و کامیونیتی‌هایی که عضو آن‌ها هستم منتشر کنم؛ از Slack Channelها گرفته تا LinkedIn Groupها و شبکه‌ای که سال‌ها برای ساختنش زمان و هزینه گذاشته‌ام.
اما معمولاً یک سوءبرداشت وجود دارد.
بعضی‌ها فکر می‌کنند Distribution یعنی دسترسی به یک شبکه کافی است یک متن تبلیغاتی را کپی کنیم و در چند گروه منتشر کنیم تا نتیجه بگیرند.

در حالی که این فقط انتشار محتواست، نه Distribution.
هر بار که محصولی را معرفی می‌کنم، در واقع بخشی از اعتبار شخصی خودم را هم کنار آن قرار می‌دهم. مخاطب فقط محصول را نمی‌بیند؛ این را هم می‌بیند که «من حاضر شده‌ام آن را توصیه کنم.»

اینجاست که حرف Naval و یافته‌های NFX به هم می‌رسند.

اگر خودت حاضر نباشی محصولی را به نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ات پیشنهاد بدهی، چرا انتظار داری دیگران اعتبارشان را برای معرفی آن خرج کنند؟

و اگر محتوای تو هیچ ارزشی برای کسی که آن را Share می‌کند ایجاد نکند، چرا باید انتظار داشته باشی در شبکه‌ها دست‌به‌دست شود؟

💡به نظرم یکی از اشتباهات رایج بسیاری از استارتاپ‌های اولیه این است که از دیگران درخواست Share می‌کنند، بدون اینکه ابتدا این دو سؤال را از خودشان بپرسند:

▫️ آیا این محصول آن‌قدر ارزشمند است که من آن را به خانواده یا دوستان نزدیکم پیشنهاد بدهم؟

▫️ آیا معرفی این محصول باعث می‌شود کسی که آن را Share می‌کند، احساس کند کاری مفید، ارزشمند یا هویت‌ساز انجام داده است؟

اگر پاسخ این دو سؤال «بله» باشد، احتمالاً دیگر لازم نیست برای Distribution التماس کنید؛ خود کاربران، دوستان و شبکه‌ی شما به بخشی از موتور رشد شما تبدیل می‌شوند.

اعتماد، قابل کپی‌پیست نیست. همان‌طور که شبکه ارتباطی هم یک بیلبورد تبلیغاتی رایگان نیست؛ هر دو حاصل سال‌ها ساختن رابطه و اعتبار هستند.

یادداشتهای کانادایی



📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 اقتدار یک معلم در ضعف اوست

✍️ سیدحسین رضوی خوسفی

سال‌ها پیش، در سال‌های نخست معلمی‌ام، سخنی از دکتر عبدالعظیم کریمی شنیدم؛ سخن پارادوکسیکالی که برای من یکی از سخنان تأثیرگذار در مسیر زندگی معلمی‌ام بوده است:

«اقتدار یک معلم در ضعف اوست.»

ایشان این سخن را به مدیریت هم تعمیم می‌دادند و می‌گفتند:

«اقتدار یک مدیر هم در ضعف اوست.»

من در آن زمان، به‌عنوان یک معلم علوم، تمام تلاشم این بود که خودم را معلم مقتدری نشان دهم با سخت کار کردن، با طراحی و اجرای فعالیت‌های فراوان، با حضور دائمی و پررنگ در کلاس و در یک جمله، با بازیگری در صحنه کلاس درس.

فکر می‌کردم معلم خوب کسی است که همه‌چیز را خودش مدیریت کند، مفاهیم درسی را توضیح دهد، به همه پرسش‌ها خود پاسخ دهد، نظم کلاس را در دست داشته باشد.
خلاصه اینکه می‌خواستم بازیگر نقش اول صحنه کلاس باشم:
Sage on the Stage

اما این سخن دکتر کریمی، معنای دیگری از اقتدار را برایم آشکار کرد.
اقتدار معلم به این نیست که همه کارهای کلاس را خودش انجام دهد. این‌ که معلم بخواهد از صفر تا صد فرایند یاددهی و یادگیری را بر عهده بگیرد و مانند «دایهٔ مهربان‌تر از مادر»، همه بار آموزش را به دوش بکشد، الزاماً نشانهٔ توانمندی او نیست.

گاهی لازم است معلم یک قدم کنار برود تا دانش‌آموزان خودشان کشف کنند، با یکدیگر گفت‌وگو کنند، راه‌حل پیشنهاد دهند، اشتباه کنند و بخشی از مسئولیت یادگیری را بر عهده بگیرند.

معلم مقتدر کسی است که فضایی می‌سازد تا دانش‌آموزان بتوانند با راهنمایی او، و گاهی بدون مداخلهٔ مستقیم او، یاد بگیرند. در اینجاست که نقش معلم از بازیگر صحنه به راهنمای مسیر تغییر می‌کند:
Guide on the Side

همین نگاه درباره مدیر هم صادق است.
اقتدار مدیر در این نیست که همه تصمیم‌ها را خودش بگیرد، همه کارها را کنترل کند و دربارهٔ کوچک‌ترین امور نیز شخصاً تصمیم بگیرد.

مدیر مقتدر کسی است که همکارانش را توانمند می‌کند، به آنان اعتماد دارد، مسئولیت می‌سپارد و اجازه می‌دهد ایده‌ها و توانایی‌هایشان در مدرسه دیده شود.

💡مدیر مقتدر گاهی باید از اجرای مستقیم امور و کنترل جزئیات فاصله بگیرد، برای اینکه دیگران فرصت مسئولیت‌پذیری، تجربه کردن و رشد کردن پیدا کنند. اقتدار واقعی در همه‌کاره بودن نیست، در این است که به دیگران فرصت بدهیم کاری را که توان انجامش را دارند، خودشان تجربه و انجام دهند.

راستش را بخواهید، در همه این سال‌ها، مدیرانی را که در کنارشان کار کرده‌ام با همین متر و معیاری سنجیده‌ام که از سخن استاد کریمی عزیز برای خود ساخته‌ام:
آیا می‌توانند به همکارانشان اعتماد کنند، مسئولیت بسپارند و به‌موقع از کنترل جزئیات فاصله بگیرند؟
شاید به همین دلیل است که کمتر مدیری با چنین ویژگی‌هایی در ذهنم مانده است.

شما چطور؟ در مقام‌ مدیر یا معلم تا جه اندازه این گونه مقتدر هستید؟ آیا تجربه کار با چنین معلمان و مدیران مقتدری داشته‌اید؟
نوکیشانه


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 جسارت پذیرش نامحبوب بودن

اگر صرفاً در پی این باشی که دوستت داشته باشند، باید هر لحظه و هر جا آماده باشی که بر سر هر چیز کوتاه بیایی. و در نهایت هم به هیچ چیز نخواهی رسید.

مارگارت تاچر


ده‌ها نفر به ده‌ها بیان این حرف رو گفته‌ان.
اما به قول حافظ، از هر زبان که می‌شنوی نامکرر است.
/متمم


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥برای سه سناریوی عادی، بد و بسیار بد برنامه داشته باشید


✍ «استراتژی بقا» طبقه متوسط در دوران تعلیق به روایت عبده تبریزی

همه پس‌انداز را پول نگه نداریم، اما همه آن را هم سرمایه‌گذاری بلندمدت نکنیم.

هدف درست این است که در این دوره الزاما قرار نیست ثروتمندتر شویم.

▫️راه بقای خانواده در دوران تعلیق

ایران در شرایط «تعلیق اقتصادی» قرار دارد و نمی‌تواند از حداکثر ظرفیت اقتصادی خود استفاده کند؛ وضعیتی که در یک سال گذشته، با قرار گرفتن گاه‌وبی‌گاه کشور در شرایط جنگی، دشوارتر نیز شده است.

هرچند به نظر نمی‌رسد طرف‌های درگیر خواهان جنگی تمام‌عیار باشند، چشم‌انداز روشنی نیز برای رفع تنش‌ها و محدودیت‌های اقتصادی دیده نمی‌شود و به نظر می‌رسد این شرایط همچنان ادامه یابد.

خانواده نیز واحدی اقتصادی است و در چنین دوره‌ای به استراتژی بقا نیاز دارد. هدف این استراتژی الزاما افزایش ثروت نیست؛

💡 هدف نخست باید جلوگیری از سقوط شدید سطح زندگی، حفظ سلامت، نگهداری قدرت خرید دارایی‌ها، جلوگیری از بدهکارشدن خطرناک و حفظ امکان بازگشت به شرایط بهتر در آینده باشد.
/دکتر کارآفرینی


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥هوش مصنوعی و انقراض انسان

✍ محمدرضا شعبانعلی

یکی از دوستان متممی توی روزنوشته‌ها به بحث "هوش مصنوعی و خطر انقراض انسان" که اخیراً دوباره زیاد شنیده می‌شه اشاره کرده بود و نظر من رو هم پرسیده بود.

طبیعتاً برای چنین بحث‌هایی، دانش و مطالعهٔ تخصصی لازمه که من به اندازهٔ کافی ندارم.

اینه که یه جواب نسبتاً مختصر و شخصی نوشتم.

اعتبار حرف‌هام رو در حد گپ‌های مردم توی تاکسی (که گاهی تحلیل خاورمیانه و آمریکا و ... رو هم پوشش می‌ده) در نظر بگیرید.

برای بیان چیزی که توی ذهنم بود، از دو اصطلاح "اثر پهپادی" و "لحظهٔ کوویدی" استفاده کردم. احتمالاً اگر وقت و حوصلهٔ بیشتری بود، می‌تونستم اصطلاحات و تعبیرهای بهتری پیدا کنم.

ادامه متن در لینک زیر 👇
https://mrshabanali.com/ai-human-extinction/

‌
‌📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

🎞 وا حیرتا!!!! ایده اوپن‌ای‌آی برای جی‌پی‌تی-۶ آسترا در یک جمله خلاصه می‌شود: هر کاری که با کامپیوتر می‌توان کرد، حالا آسترا به جای شما انجام می‌دهد

در دمو، آسترا میان اپلیکیشن‌ها حرکت می‌کند، در بلندر یک موشک می‌سازد، آن را به یک بازی سه‌بعدی قابل اجرا تبدیل می‌کند، ارائه و سند می‌نویسد، آگهی ای‌بی ثبت می‌کند، زمین تنیس رزرو می‌کند و همزمان با کارهای دیگر، غذا سفارش می‌دهد.

همان مدل سه‌بعدی را هم برای چاپگر سه‌بعدی آماده می‌کند و شیء دیجیتال را به جسمی فیزیکی تبدیل می‌کند.

تفاوت اصلی این است که برای هر کار نیازی به یادگیری گردش کار تازه نیست؛ فقط دستور می‌دهید و آسترا از طریق کامپیوتر آن را اجرا می‌کند. اوپن‌ای‌آی چت‌جی‌پی‌تی را به یک عامل کامل کامپیوتری نزدیک کرده است: نه اینکه بگوید چطور، بلکه خودش انجام دهد./ منبع

بازنشر از حرفه؛ روابط عمومی

📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 موجی جدید میان برخی نوجوانان: هوش مصنوعی مزخرف است!

وایرد، اِلانا کلاین — اگر تقلب در تکالیف و گفت‌وگو با چت‌بات‌ها را کنار بگذاریم، بسیاری از نوجوانان چندان نگاه مثبتی به هوش مصنوعی ندارند. از نظر آن‌ها، هوش مصنوعی اساساً چیز مزخرفی است. بسیاری آن را «نفرت‌انگیز» و «ترسناک» توصیف می‌کنند و معتقدند هوش مصنوعی نه‌تنها آن‌ها را کم‌کم احمق می‌کند، بلکه فرصت‌های شغلی آینده‌شان را نیز به خطر می‌اندازد.

در چهار سال اخیر که چت‌بات‌ها به جریان اصلی راه پیدا کرده‌اند و تبلیغات مربوط به آن‌ها با سرعت زیادی گسترش یافته است، جوان‌ترها بیش از گذشته به این هیاهوی پیرامون هوش مصنوعی مشکوک هستند. بسیاری از آن‌ها هنوز برای انجام تکالیف مدرسه یا حتی رفع تنهایی از این فناوری استفاده می‌کنند؛ اما داده‌های شرکت تحقیقات بازار وای‌پلاس نشان می‌دهد که ۳۷ درصد از نوجوانان ۱۳ تا ۱۷ساله، با دیدن محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی احساس دل‌زدگی می‌کنند. همچنین، بیش از نیمی از آن‌ها نگران اطلاعات نادرستی هستند که ممکن است با کمک هوش مصنوعی منتشر شود.

نظرسنجی‌هایی که دربارۀ نگرش نسل جوان به هوش مصنوعی انجام شده‌اند تصویری متناقض ارائه می‌کنند. از یک سو، میزان استفاده از این فناوری بالاست و بیشتر نوجوانان آمریکایی می‌گویند از چت‌بات‌ها استفاده می‌کنند؛ اما از سوی دیگر، اشتیاق آن‌ها نسبت به هوش مصنوعی چندان یک‌دست نیست. بر اساس گزارش تازۀ مرکز پژوهشی پیو، بسیاری از نوجوانان معتقدند هوش مصنوعی می‌تواند در زندگی شخصی برایشان مفید باشد، اما بیش از یک‌چهارم آن‌ها نگران‌اند که این فناوری در دو دهۀ آینده اثر منفی بر جامعه بگذارد. از نگاه آن‌ها، حذف مشاغل، تضعیف تفکر انتقادی و تشدید آسیب‌های زیست‌محیطی مهم‌ترین تهدیدهای هوش مصنوعی‌اند.

💡 جوانان به‌طور معمول از فناوری‌های نوظهور با آغوش باز استقبال می‌کنند، اما مِلانی گرین، استاد ارتباطات دانشگاه بوفالو، معتقد است که ماجرای هوش مصنوعی تفاوت دارد. این‌بار، موج نگرانی‌های اخلاقی نه از نسل‌های قدیمی‌تر، بلکه از خودِ نوجوانان سرچشمه می‌گیرد؛ گرین می‌گوید این نسل به‌خوبی می‌داند که فارغ از هرگونه تحول یا آشفتگی‌ که رخ دهد، در نهایت خودشان باید بهای اصلی آن را بپردازند.
/ترجمان

Some Kids Will Never Think AI Is Cool


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

💥 پژوهشی جدید نشان می‌دهد که صاف‌نشستن روی تصمیم‌گیری و خلق‌وخوی ما تأثیر می‌گذارد!

وضعیتِ بدنی‌تان چطور است؟ اگر الان کمی خودتان را صاف کردید، احتمالاً وضعیت ایدئالی ندارید. مطالعات نشان داده‌اند که بخش بزرگی از افرادی که از ابزارهای دیجیتال استفاده می‌کنند وضعیت نشستنِ ایدئالی ندارند که می‌تواند منجر به دردهای استخوانی-عضلانی شود. اما در کنار این مشکلات جسمی، یک مطالعۀ جدید در نشریۀ روان‌شناسی بریتانیا نشان می‌دهد که وضعیت بدنیِ نامناسب می‌تواند حتی بر فرایند تصمیم‌گیری اثر بگذارد.

پیش از این مطالعات نشان داده‌اند که حالت‌های بدنی «باز» بر رفتار و خلق‌وخو اثرگذار است، اما ایراد این بود که محققان علناً از شرکت‌کنندگان می‌خواستند چنین حالتی بگیرند؛ بنابراین معلوم نبود واکنش آزمودنی‌ها ناشی از آن وضعیت بدنی بوده یا پاسخ به دستور محققان. بنابراین باید کاری می‌کردند آزمودنی‌ها خودشان به طور خودجوش حالت بدنیِ باز یا منقبض بگیرند.

پژوهشگران دانشگاه مک‌گیل از حدود ۲۰۰ دانشجو (که عمدتاً زن بودند) خواستند تا نوعی آزمون ریسک‌پذیری را با تبلت انجام دهند؛ باید برای دریافت یک دلار یک بادکنک مجازی را باد می‌کردند، اما اگر بادکنک می‌ترکید، پاداشی نمی‌گرفتند. حقۀ کار اینجا بود که برای برخی تبلت به‌صورت تخت روی میز قرار داشت که آن‌ها را مجبور کند خم شوند (گروه منقبض). برای دیگران، تبلت روی پایه‌ای قرار داشت که آن‌ها را مجبور می‌کرد صاف بنشینند (گروه باز). همچنین از آن‌ها خواستند در همان حال پرسش‌نامه‌ای دربارۀ وضعیت روحی‌شان پر کنند. نتیجه چه بود؟

💡 کسانی که مجبور بودند صاف بنشینند، ریسک‌های حساب‌شده‌تری داشتند و پول بیشتری به دست آوردند. علاوه بر این، احساس غرور این افراد نیز بر اساس پرسش‌نامه‌ای که پر کرده بودند بیشتر از گروه دیگر بود. البته یادمان باشد که جامعۀ آماری این پژوهش تقریباً به‌طور کامل از زنان جوان تشکیل شده بود (تنها ۲۶ مرد در آن حضور داشت). محققان همچنین تأکید می‌کنند که این یافته‌ها به این معنا نیست که صرفاً با تغییر حالت نشستن، شخصیت انسان دگرگون می‌شود؛ بلکه این تغییرات صرفاً اثرات ظریفی بر خلق‌وخو و رفتار دارند. در نهایت، مهم‌تر از همه این است که نشستن صحیح می‌تواند شما را از دردهای مزمن کمر نجات دهد.
/ترجمان علوم انسانی

برگرفته از مطلب «Better Posture Linked to Better Decision Making and Mood» نوشتهٔ جیک کوری، ۳ اوت ۲۰۲۶، ناتیلوس.


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯

🎞 چرا باید به حس درونی خود بیشتر اعتماد کنیم؟

در آزمایشی دو گروه داوطلب را انتخاب نمودند. گروه اول را بر روی تردمیل و گروه دوم را برای چتربازی بردند. هر دو گروه بسیار عرق کرده بودند. سپس پیراهن آنان را که اکنون بوی عرق بدن آنان را به داوطلبانی که در زیر دستگاه fMRI بودند می دادند که بو کنند.

آنانی که پیراهن گروه چتربازان را بوئیده بودند دچار ترس شدند. یعنی ترس به بقیه سرایت می‌کرد!


📚 ایستارتاپس 👇
🆔 @eastartups 🎯