گاهی آنقدر به «حال بقیه» حساسیم که اصلاً متوجه نمیشویم خودمان چه حالی داریم.
زودتر از اینکه کسی چیزی بخواهد، کمک میکنیم.
خستهایم، ولی میگوییم «من انجامش میدم».
دلمان نمیخواهد، اما «نه» گفتن یک جایی درونمان شبیه خودخواهی احساس میشود.
و عجیبتر اینکه شاید سالها بابت همین ویژگی تحسین شده باشیم:
«چقدر مهربونه...»
«همیشه هوای همه رو داره...»
«هیچوقت کسی رو تنها نمیذاره...»
اما یک سؤال:
چه کسی حواسش به کسی هست که همیشه حواسش به همه هست؟
این هفته در جلسه چهارم «الگوهای پنهان» میریم سراغ طرحواره ایثار؛
شاید فقط وقتش رسیده خودمان را هم یکی از آدمهای مهم زندگیمان حساب کنیم.
شنبه ۴ مهر | ساعت ۲۲ | آنلاین و رایگان
اگر این متن یک نفر را یادت آورد، شاید بد نباشد برایش بفرستی.
🔗 در گروه آموزش های رایگان ما عضو شوید:
https://t.me/drmajidiparast
Post #13221
154
- ❤ 8
- 👍 2