کانال شخصی روزبه بخیت

😷⚠️⚠️ با توجه به شیوع بیماری‌های واگیر تنفسی از جمله آنفلوآنزا
و با توجه به این‌که امسال تاکنون اغلب مردم واکسن آنفلوآنزا را دریافت نکرده‌اند،
یک نکتهٔ بسیار مهم را در نظر داشته باشید:

🚨🚨🚨فردی که علائمی شبیه به علائم سرماخوردگی دارد باید در زمان حضور در محلی که فرد یا افراد دیگری حضور دارند یا تا مدتی بعد حضور خواهند یافت به‌خوبی ماسک بزند.

😷 یادمان باشد:
🚨🚨🚨شخصی که ناقل است باید ماسک بزند.
این‌که افراد سالم ماسک بزنند بی‌اثر نیست اما اثرش کم است.
گمان نکنید با زدن ماسک وقتی نزدیک ناقل هستید در امانید.

😷 پیش از پاندمی کووید-۱۹ به مردم آموزش داده نشده بود که اگر علائم سرماخوردگی یا آنفلوانزا دارند ماسک بزنند.
در طول پاندمی هم، حتی اوایلش که مردم به علت ترس از کووید-۱۹ آمادگی زیادی برای یادگیری داشتند این کار به‌خوبی انجام نشد.

حالا حتی افرادی که به میزان زیاد علامتدار هستند نه خودشان ماسک می‌زنند نه قانونی برای لزوم ماسک‌زدنشان در مکان‌های عمومی هست، حتی در تاکسی، اتوبوس، مترو، قطار و هواپیما.

آموزش صحیح ماسک زدن (❓چه زمانی ماسک بزنیم، ❓چه کسانی ماسک بزنند، ❓چگونه ماسک بزنیم و ❓چه ماسکی بزنیم) به‌خوبی انجام نشده.

بعضی افراد هم در طول پاندمی اطلاعات غلط مدعی بی‌اثر بودن یا زیان داشتن ماسک منتشر کرده‌اند!

بسیاری هم برای آگاهی‌بخشی، کارهایی از دستشان برمی‌آمد و نکردند
حتی اگر بازنشر یک پیام بود.
برای تمام بیماری‌های قابل انتقال از راه تنفس و ریزقطرک‌ها، چه بیماری‌هایی که از قبل بوده‌اند و چه آن‌ها که روزی پدیدار خواهند شد!

ادامه:
t.me/Stop_Corona/148

🔴 ۲۱ پیام که از اینجا آغاز شده:
t.me/nouritazeh/7231
پاسخی‌ست به برخی اطلاعات غلط دربارۀ ماسک
🔴 در ۱۵ پیام که از اینجا آغاز شده:
t.me/HealthNotes/23497
اشتباهات ماسک زدن را می‌بینیم.

👥 از بخش اد ممبر می‌توانید دوستان خود را به گروه بهداشت و سلامت دعوت بفرمایید تا مطالبی را که می‌توانند نقش چشمگیری در سلامتشان و حتی کاهش هزینه‌هایشان داشته باشند بخوانند:
t.me/HealthNotes

🆘ممکن است یک مطلب برای شما فقط یک نکتهٔ مفید باشد؛ اما برای شخص دیگری دقیقاً همان اطلاعاتی باشد که به آن نیاز دارد، حتی نیاز حیاتی:
t.me/addlist/piZCzdW-yBw1MzRk

#توپ_تانک_فشفشه_دکتر_بیز_دقت_کن

امیر بهاری، از بهترین خبرنگاران موسیقی نسل ما و البته دوست عزیزم، پادکستی در این حوزه شروع کرده که اگر به موضوع علاقه دارید حتماً دوست خواهید داشت.
قسمت اولش را جمعه بعدازظهر در آواپلت اجرا می‌کند. اطلاعات بیشتر: B2n.ir/zs4084
.

پزشک خوب، بیمار خوب

البته این چیزها ذاتی کار مستند است و در هر کاری پیش می‌آید. جمع‌کردن آرشیوها هم ماجراهایی داشت. یکیش اینکه کلی از عکس‌های فرهاد که قبلا هیچ‌جا منتشر نشده بود دست یکی از طراحان مشهور بود. وقتی با واسطه خانم گلفام با او تماس گرفتم، گفت هاردش خراب شده و داده برای تعمیر و مطمئن نیست بتواند اطلاعاتش را بازیابی کند. ما هم قید آن عکس‌ها را زدیم و فیلم را با عکس‌های دیگری که از این‌جا و آن‌جا جمع کرده بودیم تدوین کردیم. کمتر از بیست‌وچهارساعت قبل از موعد پخش فیلم، یعنی زمانی که نسخه نهایی را برای بازبینی نهایی به شبکه فرستاده بودیم، آن طراح تماس گرفت و گفت هاردش درست شده و همه عکس‌ها را فرستاد. عکس‌ها بی‌نظیر بودند. خودمان هم بیشترشان را ندیده بودیم. به شبکه خبر دادیم که خیلی از عکس‌های فیلم عوض خواهند شد و با بابک سالک، تدوینگر فیلم، تا هشت صبح نشستیم و دانه‌دانه عکس‌های جدید را به فیلم اضافه کردیم.

خیلی‌های دیگر هم در پیداشدن مواد آرشیوی کمکمان کردند، از جمله فتانه کیان‌ارثی عزیز که انباری‌اش را زیرورو کرد تا امضایی را که بیست سال قبل در کنسرت اتریش از فرهاد گرفته بود پیدا کند یا همکاران موسسه باران که فیلم لرزانی را که مخفیانه از کنسرت سینما سپیده فرهاد گرفته بودند به دستمان رساندند تا برای اولین بار دیده شود.

اگر هر کدام از این کمک‌ها نبود فیلم چیزی کم داشت، ولی گذشته از پوران‌خانم که نقش اصلی را در ساخته‌شدن این فیلم داشت، یک نفر دیگر هم بود که اگر نبود مطمئنا فیلمی ضعیف‌تر می‌دیدیم. بابک سالک عزیز که فیلم را تدوین کرد و به اندازه خود من برای فیلم وقت و حساسیت و انرژی گذاشت و خیلی جاها که ممکن بود من به چیزی رضایت بدهم راضی نشد تا تصویر یا صدایی با کیفیت بهتر پیدا کنیم. و البته که بعد از آن چندهفته کار فشرده به یکی از عزیزترین دوستانم هم تبدیل شد.

پوران‌خانم قبل از پخش‌شدن فیلم هیچ ازش ندیده بود و من نگران بودم که نکند خوشش نیاید. بعد از پخش فیلم زنگ زد و با همان اخلاق خاصش گفت خواهر فرهاد گفته بالاخره یک نفر یک چیز درست‌وحسابی درباره فرهاد ساخت. دو سه سال بعدش، وقتی تازه به ایران برگشته بودم، به مراسم یادبودی برای فرهاد رفته بودم که آقایی به سمتم آمد و گفت من برادرزاده فرهادم، شما بهمن دارالشفایی هستید؟ یک آن فکر کردم می‌خواهد با مشت بگذارد توی دماغم. شنیده بودم بعضی از طرفدارهای سینه‌چاک فرهاد از مطرح‌کردن اعتیاد او در فیلم ناراحت شده‌اند و یک‌آن از ذهنم گذشت که نکند این آقا هم حس مشابهی دارد. گفتم بله، خودم هستم. گفت اجازه دارم بغلتان کنم؟ این تشکر از طرف همه خانواده است به‌خاطر کاری که برای فرهاد کردید. طبعاً می‌توانید حدس بزنید در آن لحظه چه حسی داشتم.

این برخوردها و لطفی که خیلی‌های دیگر به کار داشتند خیالم را راحت کرد که دست‌کم گند نزده‌ام، گرچه که بعد از کار آدم مدام اطلاعات و آرشیوهای جدید به دست می‌آورد و حسرت می‌خورد که کاش در زمان ساخت فیلم به این‌ها دسترسی داشت، اما واقعیت این است که در زمان محدودی که در اختیار داشتیم، تا جایی که در توان محدودمان بود (به‌خصوص که در آن زمان دسترسی ما به داخل ایران خیلی سخت بود) سعی کردیم تصویری جامع از دوره‌های مختلف زندگی فرهاد به دست بدهیم. امیدوارم روزی شخصی تواناتر با دسترسی بیشتر به آرشیوها و آدم‌ها فیلم بهتری بسازد.
.

از نوجوانی که فرهاد را شناختم شیفته‌اش بودم. در همان نوجوانی آرزویم این بود که روزی بتوانم ببینمش و مستندی از زندگی‌اش بسازم (می‌دانم به نظر عجیب می‌رسد ولی حتی این را در یکی از دفتریادداشت‌های نوجوانی‌ام هم نوشته بودم). البته که این آرزو هم مثل خیلی سوداهای دیگر نوجوانی به‌کل از یادم رفته بود.

مرداد ۸۱ که شروع به وبلاگ‌نوشتن کردم، اولین پستم یادی از فرهاد بود، بی‌آن‌که بدانم به‌شدت بیمار است. کمتر از یک ماه بعد از آن، فرهاد از دنیا رفت. در همه سال‌های بعدش هر از چندی، با و بی‌مناسبت، چیزی درباره‌اش می‌نوشتم. بعد از یکی از این‌دست نوشته‌ها در سال ۹۱ بود که شخصی به اسم ناهید مهراد بهم ایمیل زد. نوشته بود برایش جالب است که آدم‌ها هنوز فرهاد را می‌شناسند و درباره‌اش حرف می‌زنند و خواسته بود مرا بیشتر بشناسد. در ایمیل بعدی فهمیدم خواهر فرهاد است. ظاهراً یکی از برادرزاده‌های فرهاد که خواننده وبلاگم بوده از آن نوشته خوشش آمده و آن را برای عمه‌ش فرستاده بود.

فرهاد آخرین فرزند خانواده بود و چند خواهر بزرگ‌تر داشت. ناهیدخانم کوچک‌ترین آن خواهرها بود و دو سال بزرگ‌تر از فرهاد. آنها در زمان جوانی رابطه خیلی نزدیکی با هم داشتند و زمان زیادی را با هم می‌گذراندند، مثلاً ناهیدخانم تعریف می‌کرد خیلی شب‌هایی که فرهاد در کوچینی اجرا داشته می‌رفته آنجا، یا وقتی ناهیدخانم به لندن می‌رود فرهاد هم چندماهی پیش او زندگی می‌کند.

ناهیدخانم دیپلمات بوده و بعد از جدی‌شدن شغلش دیگر کمتر در ایران بوده و بعد از چند سال هم دیگر کامل از ایران مهاجرت کرده. به واسطه شغلش در کشورهای غیرمعمولی زندگی کرده و اینطور که به نظر می‌رسید با ایرانی‌ها هم زیاد معاشرت نداشته. در هر حال اطلاعاتش از جامعه ایران خیلی کم بود. برایش توضیح دادم که در نسل ما خیلی‌ها هستند که فرهاد محبوب‌ترین خواننده‌شان است و هنوز هم خیلی از بچه‌هایی که موسیقی کار می‌کنند ارادت خاصی به فرهاد دارند. برایش عجیب و البته بسیار خوشایند بود.

در حین این مکالمه‌های تلفنی یاد آن آرزوی نوجوانی افتادم. آن موقع تازه از کار ثابت در بی‌بی‌سی فارسی بیرون آمده بودم و در نقش خبرنگار آزاد با این رسانه همکاری می‌کردم، درنتیجه دستم باز بود که هر پروژه‌ای که برایم جالب است پیشنهاد بدهم. فکرم را با ناهیدخانم در میان گذاشتم و او هم گفت اختیار همه این‌جور مسائل مربوط به فرهاد با پوران گلفام، همسر فرهاد، است. بعد از چند روز با معرفی ناهیدخانم به پوران‌خانم زنگ زدم. قبلاً از این‌طرف و آن‌طرف شنیده بودم آدم سختی است و به‌خصوص به این راحتی تن به مصاحبه نمی‌دهد (فکر کنم تا آن روز هیچ‌جا درباره فرهاد دست‌کم مصاحبه تصویری نکرده بود). اما بر خلاف انتظارم، مکالمه روان پیش رفت و پوران‌خانم همان‌جا قبول کرد هر کمکی می‌تواند برای ساختن این مستند به من بکند.

به گفته خودش به سه دلیل، یکی این‌که فرهاد همیشه شنونده رادیو بی‌بی‌سی بود و این رسانه را دوست داشت (خود فرهاد هم فکر کنم دو بار با رادیو بی‌بی‌سی مصاحبه کرده بود)، دیگر این‌که در حین مکالمه صحبت از آشنای مشترکی به میان آمد که پوران‌خانم خیلی قبولش داشت و همان باعث شد اعتمادش به من هم بیشتر شود، و آخر این‌که گویا ناهیدخانم لطف داشته و حسابی از من پیش پوران‌خانم تعریف کرده بود.

خلاصه، کار شروع شد. اول چند مصاحبه پژوهشی با پوران‌خانم و ناهیدخانم و همزمان خواندن و دیدن هرآنچه درباره فرهاد نوشته و ساخته شده بود (که البته واقعاً کم و نادقیق بودند) و جمع‌کردن هر سند و آرشیو مربوط به فرهاد. مصاحبه‌ها اغلب با وسطه و کمک پوران‌خانم هماهنگ شد و البته کسانی هم باید در فیلم می‌بودند که به دلایلی نبودند. مثلاً اسفندیار منفردزاده، که احتمالاً می‌دانید اصلاً رابطه خوبی با پوران گلفام ندارد، گفت اگر پوران‌خانم در فیلم باشد حاضر به مصاحبه نیست، مگر این‌که دوتایی کنار هم بنشینند تا او بتواند همان‌جا جواب حرف‌های او را بدهد، که خب ممکن نبود. یا شهیار قنبری ده‌ها تلفن و پیغام مرا بی‌جواب گذاشت و البته بعداً فهمیدم به دلیلی شبیه منفردزاده نمی‌خواسته در فیلم باشد. یا حسن شماعی‌زاده که با مصاحبه موافقت کرده بود و در شرایطی که من برای ضبط گفت‌وگو با او، شهبال شب‌پره و خسرو لاوی به لس‌آنجلس رفته بودم، شب قبل از قرارمان گفت بیمار است و نمی‌تواند این مصاحبه را انجام دهد.
.

جمعه‌های فرهاد
نگاهی به زندگی و آثار #فرهاد #مهراد در فیلمی از بهمن #دارالشفایی
twitter.com/bahmandaroshafa/status/770654571748286465
BBCPersian: youtu.be/z2BiYXj5hZY

@VahidOnline
توجه: ۱۵۲مگابایته!

🔴 دستگیری پزشک قلابی که با سرم بیهوشی وارد خانه‌ها می‌شد

پلیس پیشگیری تهران بزرگ:

🔹️ مردی که با معرفی خود به‌عنوان پزشک و با پوشش «ویتامین‌تراپی» وارد منازل شهروندان می‌شد و پس‌از بیهوش کردن قربانیان اموال باارزش آنان را به‌سرقت می‌برد، دستگیر شد.

🔰 پایگاه خبری متخصصین بهداشت ایران
🆔 @behdashtian

🔻دالی پارتن، اسطوره موسیقی آمریکا، حدود ۳۰۰۰ آهنگ نوشت و بیشتر درباره زندگی روزمره خواند. او پیشگام ترانه‌سرایان زن بود و بخش زیادی از وقت خود را صرف امور خیریه، به‌ویژه آموزش و سوادآموزی کودکان کرد.

تیم هنری خانم پارتن روز سه‌شنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد: «میراث دالی پارتن، میراثی از عشق، همدلی و استقامت است.»

پارتن در طول بیش از شش دهه فعالیت هنری، بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آثارش را در سراسر جهان فروخت و بیش از سه هزار ترانه نوشت؛ آماری که او را به یکی از موفق‌ترین هنرمندان تاریخ موسیقی کانتری تبدیل کرد.

چهره های سرشناس دنیای موسیقی و هنر با انتشار پیام‌هایی به او ادای احترام کرده‌اند. پل مک کارتنی گفت «تصور دنیایی بدون دالی دشوار است.» اپرا وینفری نوشت: «همه ما به خاطر حضور او، انسان های بهتری هستیم.» التون جان هم دالی پارتن را «بی همتا و غیرقابل جایگزین» توصیف کرد.

او دیروز، ۳ شهریور (۲۵ اوت) در ۸۰ سالگی درگذشت.

https://bbc.in/3SVVbwb
@BBCPersian

توضیح درباره آهنگ My way

پست مربوط به آهنگ my way
#تاب_آوری
#نصیحت
#پیران_بابرکت 😁
#نصیحتی_کنمت_بشنو_وبهانه_مگیر

My Way - Frank Sinatra - Royal Festival Hall

My Way
روش خودم
And now, the end is near And so I face the final curtain My friend, I'll say it clear I'll state my case, of which I'm certain
و اکنون (که) پایان نزدیک است و من مقابل پرده آخر (داستان زندگی‌ام) ایستاده‌ام دوست من، واضح خواهم گفت من حرفم را خواهم زد، (حرفی) که از آن مطمئنم
I've lived a life that's full I've traveled each and every highway And more, much more than this I did it my way
زندگی‌ای داشته‌ام پر از اتفاق و تجربه تک‌تک بزرگراه‌ها را طی کرده‌ام و مهم‌تر، بسیار مهم‌تر از این من به روش خودم زندگی کردم
Regrets, I've had a few But then again, too few to mention I did what I had to do And saw it through without exemption
حسرت، چند تایی داشته‌ام اما کمتر از آن هستند که ذکرشان کنم آنچه مجبور بودم انجام دهم، انجام دادم و بدون طفره‌رفتن همه را انجام دادم
I planned each charted course Each careful step along the byway And more, much more than this I did it my way
و من برای تمام راه‌های نقشه‌کشی‌شده برنامه‌ریزی کردم برای تک‌تک قدم‌های محتاطانه در بیراهه (برنامه‌ریزی کردم) و مهم‌تر، مهم‌تر از تمام اینها من به روش خودم زندگی کردم
Yes, there were times, I'm sure you knew When I bit off more than I could chew [1] But through it all, when there was doubt I ate it up and spit it out [2] I faced it all and I stood tall And did it my way
بله، زمان‌هایی بود، مطمئنم تو می‌دانستی که من بیشتر از آنچه می‌توانستم بجوم، گاز زدم اما در طول تمام آن کارها، وقتی شک داشتم قورتش دادم و به بیرون تفش کردم با همه آنها مواجه شدم و سربلند ایستادم و به روش خودم زندگی کردم
بیشتر از توانم کاری را انجام دادم
آن کار را انجام دادم و تاوانش را نیز دادم
I loved, I laughed and cried I had my fill, my share of losing And now, as tears subside I find it all so amusing
عشق ورزیدم، خندیدم و گریستم به‌اندازه سهمم شکست را تجربه کردم و حالا، همین که اشک‌ها دارند زدوده می‌شوند همه آن کارها به‌نظرم بسیار جالب می‌آیند
To think I did all that And may I say, not in a shy way Oh no, oh no, not me I did it my way
فقط فکر اینکه همه آن کارها را کردم و اجازه دهید بگویم که با شرمندگی انجامشان ندادم اوه نه، اوه نه، من نه من به روش خودم زندگی کردم
For what is a man, what has he got If not himself, then he has naught To say the things he truly feels And not the words of one who kneels The record shows I took the blows And did it my way Yes, it was my way
چرا که انسان چیست، چه چیزی دارد اگر خودش نباشد، هیچ چیزی ندارد باید آنچه را که واقعاً حس می‌کند، به ‌زبان آورد نه حرف کسی را که به‌زانو درآمده تاریخ نشان می‌دهد که من سختی‌ها را به ‌جان خریدم و به روش خودم زندگی کردم بله، به روش خودم بود

یه آهنگ قدیمی دوباره گوش بدیم؟

قفلی امروز 😍

Kiss of fire