ملی یا..

خیلی ها اصلا فوتبال نگاه نمی‌کنند مثلا در همان سالی که ایران در آن بازی عجیب استرالیا را برد علی دایی به مطب یکی از عزیزانم رفته بود و بعد از اینکه چند بار گفته بود:
آقای دکتر! من علی دایی هستم!
اصلا او را نشناخته بود و به شوخی گفته بود خب من هم دایی علی هستم.
خیلی ها هم مثل من، فوتبال را دوست دارند ولی با بازیکنان این تیم ملی به قول جوانها  خیلی حال نمیکنند و اینها هیچکدام اصلا چیز عجیبی نیست ولی اینکه چند هزار دلار خرج کنی ساعتها در راه باشی و زیر آفتاب تابستان روی نیکمتهای داغ جام جهانی بنشینی تا وقتی تیم کشورت گل زد به جای پریدن هوا و دست زدن برای چند جوان هم وطن و غریب جویای نام، آنها را هو کنی و بی شرفشان بخوانی و بعد جدی جدی فکر کنی عجب مبارز خفنی هستی به جز در کشور عجیب و غریب ما در هیچ کشور و سیاره وکهکشان دیگری ممکن نیست اتفاق بیفتد.
دوست پزشکم ازین کار دفاع میکرد و میگفت اینها نه تیم ملی بلکه تیم حکومتند چون پشت مردم نایستادند و چیزی نگفتند و همه این حرفها را در حالی میزد که در بیمارستان فوق حکومتی اش هرروز فلان سردار و فلان وکیل و فلان وزیر را ویزیت میکند و پزش را میدهد و حقوقش را از همین آدمهای فوق حکومتی یی می گیرد که جرات ندارد از آنها درباره ابروهای بالای چشم‌شان سوال کند.
ما کارمندهای بانک،پزشکهای بیمارستان دولتی مغازه داران وقتی فلان مقام حکومتی نزدمان می آید حتی اگر مخالف دوآتشه حکومت هم باشیم نه تنهاکار او را راه می اندازیم بلکه اغلب برای فرار از دردسر بیش از دیگران تحویلش میگیریم ولی از یک جوان فوتبالیست بیست سی ساله انتظار داریم قید فوتبال و آینده اش را بزند و تبدیل به گاندی و مبارز راه ازادی شود و اگر بترسد یا مثل ما بخواهد معمولی و غیرسیاسی باشد او را به حکومتی بودن متهم میکنیم آنهم درحالی که در کشور ما نه فقط فوتبال بلکه تقریبا تمام دانشگاه ها و بانک ها و کارخانه ها و مدرسه ها و حتی هتل ها دولتی یا خصولتی هستند و بیشتر مردم به نوعی کارمند حکومت!
چرا مردم از فوتبالیست های تیم ملی کشورشان انتظار سیاسی بودن دارند ولی از پزشکان و اساتید و کارمندان دولت نه؟
آیا این یک تقسیم نابرابر مسئولیت اخلاقی نیست؟
البته اصلا نمی‌خواهم خوش رقصی ها یا بی معرفتی های بعضی از بازیکنان را توجیه کنم ولی آیا مساله مردم با تیم ملی فوتبال فقط سیاسی ست ؟
اصلا چرا فقط تیم ملی فوتبال انگ حکومتی خورده ولی تیم ملی کاراته و واترپلو و دو میدانی و هندبال هنوز ملی هستند؟ قبول دارم که فوتبال با بقیه رشته ها فرق می کند ولی مگرفدراسیون وزنه برداری کمتر از فوتبال دولتی و حکومتیست؟
البته که پاسخ راحتی به این سوال وجود ندارد ولی آیا یکی از دلایلی که فوتبالیستهای تیم ملی از نظر ما حکومتی تر از بقیه تیم‌ها هستند این نیست که پولدارترند و سر مربی شان رولکس میبندد و کیف هافبکش چند هزار دلار می ارزد،ساعت و کیفی که برخلاف کشورهای معمولی دنیا در این کشور جنگ زده برای مردم معمولی تبدیل به آرزویی دست نیافتنی شده است؟
آیا از فوتبالیست ها انتظار داریم مبارزه کنند و دل به دریای حکومت بزنند و اینده خود را فدا کنند تا انگ حکومتی نخورند فقط چون هنوز برخلاف بیشتر ما مردم معمولی میتوانند ساعت و کیف چند هزار دلاری داشته باشند؟
چرا گیر دادن به فلان ساعت و فلان کیف فلان فوتبالیست فقط در ایرانی رخ میدهد که از قضا در آن فحش دادن به چپ های ضد سرمایه، مدتیست مد روز شده است؟
چه رابطه ای بین ذهنیت ضد سرمایه و ضد ثروت با تاریخ پر از درد و رنج این خاک عارف پرور وجود دارد؟
آیا اگر بچه های تیم فوتبال ما مثل چهل سال پیش به نان شبشان محتاج بودند باز هم همین قدر حکومتی محسوب می شدند؟
ایا برای تبدیل شدن به کشوری توسعه یافته وثروتمند کافیست تنها به پیرمردهای نازنین چپی فحش بدهیم یا بهترست اول به ساعت رولکس سرمربی و کیف برند هافبک تیم کشورمان عادت کنیم؟
اینجا سوئیس نیست اینجا ایرانیست که مردمانش به جز همان چندسالی که شبکه من و تو داغش را تازه کرده  قرنهاست گرفتار کم آبی، فقر،حمله دشمن و بدبختی و بیچارگی بوده اند اینجا جاییست که برای قرنها ثروتمند تر شدن تنها از راه غارت دیگران ممکن بوده است نه تجارت و زحمت و در این کشور شترگاوپلنگ که راستهایش هم به چپها فحش میدهند هم به صاحبان رولکس لابد حتی بدون سیاست هم بهانه ای برای فحش دادن به تیم ملی پولدارش پیدا خواهد شد.
سالها پیش دوستی داشتم که عاشق کیوی بود ولی با خوردنش کهیر میزد او انقدر کیوی خورد و کهیر زد که بالاخره حساسیتش برطرف شد.
شاید ما هم برای نجات ازین ذهنیت ضد ثروت راهی جز دیدن و تحمل کردن بیشتر و بیشتر صاحبان رولکس نداشته باشیم و شاید برای سیاستمداران ما هیچ کاری سخت تر از آشتی دادن این مردم با سرمایه و سرمایه دار نباشد کاری حتی سختتر از آشتی با بچه های پولدار تیم ملی فوتبال ایران!
https://t.me/draboutorab