خوبها جلوترند!

در این سال‌های نومیدی هرگز به اندازه دی ماهی که گذشت از ایران ناامید نبودم.کشتار دی ماه همه راهها و روزنه‌ هارا بست و با شروع جنگ و حمله خارجی حتی وقتی بهار شد و بشکفت صد شکوفه ..پژمرد و گلی به بار نیامد و به جز خرابی بیشتر و بلندتر شدن صداهای "مرگ بر"در هر دوطرف، دری به روی ایران گشوده نشد.
در این مدت هر بار که امیدوار میشدم   مغزم فریاد می‌زد اشتباه میکنی دوباره فکر کن! ببین بدی‌ها جلو افتاده اند!
مگر قرار نبود خوبی ها جلوتر باشند!
داوکینز در فصلی از کتاب ژن خودخواه توضیح می‌دهد که چگونه حتی در وسط جنگل ترسناک طبیعت هم آنهایی که کمی خوب ترند درست برخلاف چیزی که از اصل تنازع بقا انتظار داریم شانس بیشتری برای بقا دارند و چطور خشونت و بدی بی مهار میتواند به عاملی ضد بقا و تکامل تبدیل شود و البته که خوبی ها فقط کمی جلوترند و بدی ها برخلاف رویاهای آرمانگرایانه چپ هرگز از بین‌نمی‌روند و میدان را کاملا به گلها و بلبل ها واگذار نمی‌کنند(درباره این فصل کتاب در مخنویس نوشته ام)
البته که نمیخواهم ژنها و آدمها را یکی کنم ولی اگر به تاریخ ۵۰ سال اخیر همین آدمها هم نگاه کنیم میتوانیم ببینیم هر خوب تر شدنی حاصل عقب افتادن بدی ها بوده است نه سبز شدن گلستان از وسط آتش و جهنم!
به جنبش ضدخشونت گاندی در هند و نلسون ماندلا در آفریقای جنوبی نگاه کنید که چطور عاقبت به خیر شدند و از آن طرف به انقلاب خشونت بار کوبا‌ و  روسیه!به مردم افغانستان اشغال شده توسط آمریکا و بازگشت طالبان بالای سرشان و گرفتاریهای مردم عراق بعد از حمله امریکا و از آن طرف به مردم شیلی که با پینوشه و دار و دسته جنایتکارش تن به مصالحه دادند و کم کم نجات پیدا کردند نگاه کنید!
اصلا چرا راه دور برویم همین جنبش زن زندگی آزادی خودمان ! دیدید  چطور توانست بدون پرتاب یک سنگ‌ فقط با انداختن روسری و تنهادر عرض چند سال مخالفان پنجاه ساله بلکه هزارساله قدرتمندش را به عقب نشینی وادار کند!
تجربه و دیدن اتفاقات این چند ماه، ایران را به آزمایشگاه تاریخی بزرگی تبدیل کرده است که اگر توسط آن دو جنایتکار عصر حجری جانمان را نسوزاند فرصت بزرگی برای پخته شدن خامی هایمان فراهم خواهد کرد و البته هرکس ازین سفره ی تجربه چیزی برمی دارد که به مذاقش جور باشد.
و من با مذاق محافظه کارم بعد از این تجربه بزرگ به این نتیجه رسیدم که زین پس به هر کاری که در آن احتمال ریختن حتی یک قطره خون از بینی هر طرف و هرکسی باشد بدبین باشم.
مگر آن خشونت و این جنگ برای همه طرفها حاصلی جز خسران داشت؟ آنهایی که به زور توسری روسری سر مهساهای مردم می کردند مجبورند قربان صدقه دختران بی حجاب بروند و طرفداران جنگ فقط به نرفتن به عصرحجر راضی شده اند.
همه تقاص دادند و آنهایی که دختران میناب را کشتندهم هرچقدر ابرقدرت باشند تقاص خواهند داد چون این قانون طبیعتست چون حتی در طبیعت وحشی هم بدها باید کمی عقب بیفتند.
البته دراین فضا که از یک طرف بلندگوی های"مرگ بر" برای جنگ حنجره پاره می‌کنند و از طرف دیگر بزرگترین کارخانه آدم کشی تاریخ پشت مرزها در خیال بردن ما به عصر حجرست و گاندیها و ماندلاها را فقط میشود در کتابهای تاریخ پیدا کرد امید بستن به خوبیها سختترین کار دنیاست.
بله این طرف باید باز هم بلندگوها‌ی حرف مفت،بیلبوردهای مسخره شهر و مجری های بددهن و دولتمردان شلخته و فاسد با آن شعارهای پوچشان را برای سالهایی دیگر تحمل کند ولی آن طرف هم مجبورست دختران بی حجاب و پسران شلوارک پوش و نسل زدی که چهل سال روضه بی فایده در گوششان خوانده را با حس شکست مطلق تحمل کند.
سلطنت طلب ها،حزب اللهی ها ،حزب اللهی ها،بی حجاب ها،بی حجاب ها باحجاب ها را مجبورند تحمل کنند چون حالا دیگر همه لابد فهمیده اند یا بالاخره میفهمند که این جنگ و دعوا نمی‌تواند هیچ برنده ای داشته باشد چون هیچ طرف آنقدر زور ندارند که مچ دیگری را بخواباند.
و شاید تنها راه نجات ما اینست که بازی برد-باخت را فراموش کنیم و قبول کنیم که ایران زمین فوتبال نیست ایران وطن عزیزیست که به جبر جغرافیا همه مااز سلطنت طلب و حزب الهی از چادری و بی حجاب از ترک و بلوچ و مسلمان و نامسلمان مجبوریم در آن و کنار هم زندگی کنیم.ایران دبی چندساله دو قبیله ای نیست ایران کشورهزاران ساله هزار قومیتی ست که نمیتوان سرنوشتش را دردقیقه نود بازی و ضرب الاجلی تعیین کرد.چون ایران اصلا زمین بازی نیست!
در حین جنگ،ایرانیها بیش از آنکه فرار کنند بازگشتند نشانه ای ازین‌که چقدر مساله ایران پیچیده ست و این مساله سخت رافقط خود ماایرانیها میتوانیم حل کنیم آنهم نه باعجله بلکه با آهستگی نه باجنگ و انقلاب بلکه با خرد و تحمل والبته پذیرفتن شکست!
در ایران سالهاست که همه شکست خورده ایم آیا وقتش نیست که این بازی باخت-باخت رارها کنیم؟
شاید خوبیهابدون خرابکاریهای مامدعیان خوبی خودشان برنده شدند.
https://t.me/draboutorab