زود باش

چرا باشگاه ها ، کلاسهای موسیقی، موسسه های زبان همه پول سه ماه را همان اول در زمان ثبت نام از ما میگیرند؟
من‌جواب این سوال را در کتاب هراری پیدا کردم.
جواب این سوال در یک کلمه خلاصه میشود:
هزینه!
هراری در فصلی از کتابش میگوید رمز موفقیت جادوگران و کاهنان دنیای قدیم در متقاعد کردن مردم به پذیرش دین و آیین عجیب و غریب و بی ثمرشان ،در راضی کردن مردم به قربانی کردن و هزینه دادن بوده است.
اگر یک کشاورز فقیر فقط برای یک بار راضی میشد یکی از گاوهای عزیزش را برای رضایت خدایان و روح هایی که جادوگران و کاهنان معبد او را از خشمشان می‌ترساندند و به لطفشان امیدوارش میکردند قربانی کند آنوقت دیگر خیلی بعید بود سال بعد و سال‌های بعد این کار را حتی تا قربانی کردن آخرین گاوش ادامه ندهد حتی اگر این کاربه قیمت نابودی خودش و خانواده اش تمام میشد زیرا اگر بعد از قربانی کردن اولین گاو می‌خواست به درستی کارش یا درستی اعتقادش به خدایان و ارواح مقدسش شک کند این شک تنها می‌توانست یک معنا داشته باشد:
تلف کردن گاو اول برای هیچ و پوچ!
کشاورز اگر قبول میکرد فریب کاهنان را خورده و ارواح مقدس وجود ندارند آنوقت گاوش را برای هیچ داده بود پس هیچ کاری برای او آرامش بخش تر از این نبود که باور کند حق با کاهنان و جادوگران است و این باور و ایمان سبب میشد هرسال گاوهای دیگرش را هم نه فقط فدای خدایان بلکه فدای اثبات درستی فداکردن گاو اول کند و تازه وقتی به خاک سیاه می‌نشست و گاوی دیگر در بساط نداشت سراغ قربانی کردن عزیزترین چیزش یعنی فرزندانش می رفت.
برای خدایان و جادوگران و کاهنان هیچ هدیه ای بالاتر از قربانی کردن فرزند نبود زیرا وقتی کسی فرزندش را فدای انها میکرد دیگر چگونه می‌توانست در حقیقت بت ها و خدایان شک کند؟
دوستی میگفت بزرگی کار ابراهیم بر خلاف آنچه در کتاب های دینی به خوردمان داده اند نه در قربانی کردن بلکه در قربانی نکردن اسماعیل و شکستن بتهایی بوده که آدمهای معمولی و گرفتار، جرات شکستنشان را هرگز نداشته اند، بتهای گنگ و لالی که مردم سالها نه فقط گاوها بلکه عزیزترین عزیزانشان را برای راضی کردن آنها (و البته بیش از راضی کردن بتها قوت قلب دادن به خودشان به درست بودن قربانی های قبلی)، تقدیمشان کرده بودند.
ادمها قرنها و نسل‌ها قربانی می کردند فقط برای اینکه قبول نکنند قرنها و نسلهاست که فریب خورده اند و شاید بزرگترین هنر پیامبران شکستن بت های دروغین مردمی بوده که گرفتار هزینه های گذشته بوده اند و این حکایت انگار هنوز هم حکایت ماست.
ما سالها برای چند کیلو ماده ای که اصلا نمی‌دانیم به چه دردمان میخورد چه قربانی هایی که نداده ایم؟
چه تحریم ها که نکشیده ایم؟
در این سالها چه دخترها و پسرهایی که به هم نرسیده اند چه مغزهایی که فرار نکرده اند چه جاده ها و کارخانه ها و دانشگاه ها و مدرسه هایی که باید می ساختیم و ساخته نشده اند فقط برای اینکه ثابت کنیم هزینه ای که سی سال پیش شروع کرده ایم الکی و یلخی و فریب نبوده است.
ما برای چند کیلو ماده ی زبان بسته ای که حتی برخلاف بتها و خدایان قدیم حتی مقدس هم نیست نه فقط گاوهایمان بلکه تمام ثروت و دارایی و اینده ی خود و بچه هایمان را فدا کرده ایم، نه فقط اینده بچه هایمان بلکه خود بچه هایمان در میناب را و حالا سخت ترین کار دنیا برایمان شکستن بتیست که می‌دانیم بعد از سی سال از او نه هیچ آبی برایمان گرم می‌شود و نه هیچ لامپی روشن، بتی که تازه از ما میخواهد همین برق و اب نداشته مان را هم به پایش فدا کنیم.
ما سالهاست عزیزترین عزیزمان یعنی ایرانمان را برای این بت ۴۰۰ کیلویی قربانی کرده ایم و حالا ...

کجاست ابراهیم!
کجاست که دارد دیر می‌شود و دیر شده!
بله حتما روزی خواهد آمد زیرا تاریخ نه فقط یک ابراهیم بلکه صدها ابراهیم به ایران بدهکارست!
آیا تا زنده ایم و ایران و اسماعیل زنده است می اید؟
من چیزی درباره سیاست و مذاکره و چانه زنی و بازی های مخفی و پنهانش نمیدانم فقط می دانم که برعکس اینجا در بقیه دنیا روزگار قربانی و قربانی کردن سر آمده است و سالهاست بتهای عالم شکسته و خرد و خمیر شده اند.
ما مردم ایران به اندازه کافی قربانی داده ایم و قربانی شده ایم اگر همه این کش دادن ها و رفت و آمدها و گل چیدن ها فقط راه و رسم چانه زنی و مذاکره ای ست که ما چیزی از آن سر در نمی آوریم که هیچ ،ولی اگر همه اینها مقدمه تیزکردن همان چاقوی قدیمی قربانی کردنست لطفا زودتر اعلام کنید که هیچ چیز بدتر از بلاتکلیفی نیست
بدانیم که آیا پنل خورشیدی مان را بخریم یا نه؟
کنسروهایمان رانگه داریم یا تا تاریخ مصرفشان تمام نشده بازشان کنیم؟
بچه هایمان راراهی کنیم به جایی که برق دارد یا باز سرود ای ایران برایشان بخوانیم؟
چمدانهاباز کنیم یا

به قول بیدل

من‌نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش
ای ز فرصت بی خبر در هرچه باشی زود باش
https://t.me/draboutorab