سپهر ما


بعد از پانزده روز وسط درمانگاه اینترنتم وصل میشود از ترس دوباره قطع شدن فورا هر پستی دم دستم می آید را باز میکنم.
زیر ویدئو نوشته تحمل ندارید باز نکنید!
ولی من دیگر دستم خورده و بازش کرده ام

سپهر بابا کجایی؟

وای! وای!
من که اینقدر نازک نارنجی نبودم ...اشکم بند نمی آید جلوی مریض ها!
ماسکم را از جیبم در می آورم و میزنم!

کاش ندیده بودم!
کاش اینترنتم تا ابد وصل نمیشد
نه نه
نباید هیچکس این را ببیند!
ما ایرانی ها نباید در خاطره ی جمعی مان چنین صحنه ای ثبت میشد!
ما جنگ زیاد دیدیم ۸ ساله و دوازده روزه!خشونت و بزن بزن هم! مهسا ها دیده ایم !سقوط هواپیماها و ریراها دیده ایم!
ولی این را نباید می‌دیدیم!
یاد کتاب کوندرا می افتم
بار تحمل ناپذیر هستی! یک دقیقه اش را هم نمیتوانم ببینم!دوازده دقیقه ست!

کاش میتوانستیم این زمان و این روزگار را به عقب باز گردانیم! همگی باهم ! به کمک مرده ها،زنده ها،اینوری ها،آنوری ها.!
کاش میشد به یک سال پیش،ده سال پیش یا به صد سال پیش برگشت و چیزی را در ایران تغییر داد تا هفته قبل دیگر پدری نگوید:سپهر بابا!
هرگر تا ابد این را نگوید!
آهای آدمهایی که کار را به اینجا رسانده اید هرکجا و هر زمان که هستید و بودید آیا ضجه های پدر سپهر را شنیدید؟
اهای ادمها نباید می‌گذاشتید کار به اینجا بکشد.. به" سپهر بابا کجایی!"
نه
ما مردم ایران تحمل چنین چیزی را نداشتیم و نداریم.
آهای سیاست نداران ایران هرکجا هستید و هر مرام و مسلکی که دارید مگر شما ایرانی نیستید و نبودید؟
چرا کار را به اینجا رساندید!
و حالا که رساندید باید بنشینید و تمام این دوازده دقیقه رانگاه کنید!
نه نباید مثل ما تحملش را نداشته باشید باید تا اخرش را ببینید
تمام ضجه های بابای سپهر را!
از کودکی از دعوا و خشونت فراری بودم هنوز هم اگر از این طرف خیابان صدای دعوا بشنوم راهم را کج میکنم و میروم آن طرف خیابان! هیچوقت ادعای شجاعت و مبارز بودن نداشته ام و ندارم واگر از این گوش سیلی بخورم آن گوشم را هم جلو می آورم.
هنوز از آن چند تا مورچه ای که در کودکی کشته ام عذاب وجدان دارم عذابی که بعد از خواندن میازار موری که دانه کش است فردوسی به جانم افتاد و هنوز رهایم نکرده است.
ما در ایرانِ فردوسی زندگی می‌کنیم حافظ و سعدی و مولوی و نظامی میخوانیم ما همانیم‌که مغول‌ها را شعرخوان و عارف و سالک کردیم ما همانیم که هزار سال پیش حتی به مورچه ها هم رحم می‌کردیم.
بله البته که اینجا خاورمیانه ست ولی نه عراقست نه سوریه نه غزه نه سودان!
ایرانست!
اینجا مردمش حتی آنها که تفنگ دستشان ست به زبان فارسی شعر می خوانند و حرف میزنند نه به زبان داعش و طالبان!
اینجا شام نیست که یزید بارگاه داشته باشد اینجاروضه حسین مظلوم میخوانند.
سپهر اهل هرجا در این خاورمیانه لعنتی میتوانست باشد الا ایران!
نه
نباید در ایران اتفاق می افتاد.
مگر اینجا جایی نبود که با حافظ فال میزدند با قران استخاره میکردند؟
مگر اینجا همان جایی نبود که مردمش هم یلدا میگرفتند و هفت سین می‌چیدند هم روزه می‌گرفتند و قیمه امام حسین میخوردند؟
مگر اینجا ارمنی هایش نذری نمیدادند و مسلمانهایش با درخت کریسمس عکس نمیگرفتند؟
مگر اینجا کشور زن زندگی آزادی نبود؟مگر این شهر جای دخترهای بی حجاب و قرتی با مادربزرگهای چادر گلگلیِ قرآن خوان و دختران چادر مشکی با پدران میخواره و رند و لوطی نبود؟
مگر این خیابانهایی که سپهر بابا در آن گم شده همان خیابانهایی نیست که فریدون مشیری در آن این شعر را سروده:

در چشم من شمشیر در مشت
یعنی کسی را می‌توان کشت

مگر شیراز ایران ما،شهر همان سعدی یی نیست که ۷۰۰سال پیش حتی زمان تیمور درباره چکیدن حتی یک قطره خون بر زمین چنین میگفت:

به مردی که ملک سراسر زمین
نیرزد که خونی چکد بر زمین

یا مگر فردوسی در خراسان همینجا هزارسال پیش نگفته بود

به نزد مهان و به نزد کهان
به آزار موری نیرزد جهان

مگر اینجا کشور سیمین بهبهانی یی نیست که وسط انقلاب گفته بود

خدای داند که دشمن اگر دمارم درآرد
به کشتنش دل ندارم که مذهب من چنین ست

مگر اینجا ایران نیست؟
پس پدر سپهر در این ویدئو چه میگوید؟
نه!
نباید اتفاق می افتاد!
ای سیاستنداران ایران که بابای سپهر ایران ما را به آن جهنم فرستادید تا جنازه عزیزش را پیدا کند!
نباید میگذاشتید این اتفاق ببفتد!
هر کجا که هستید در هر زمان در هر مکان ،زنده یا مرده، جسم یا روح ،مامور یا معذور ،چپ یا راست ،ملی یا مذهبی
همه و همه شما باید و باید
این کابوس دوازده دقیقه ای را ببینید و خاکی بر سرتان بریزید و بر سر ما!
فراموش نکنید باید هر دوازده دقیقه اش را ببینید! لحظه لحظه اش را! تحملش را لابد دارید! ما که نداشتیم!

دکتر!
مثل اینکه بدجور سرماخوردیا!
از چشات آب می آد؟‌

آبرویم رفت!
آبروی همه!
آبروی ایران!
اینجا ایران نیست
ایران نباید اینجا باشد
https://t.me/draboutorab