نتایج دستیاری بالاخره اعلام شد. ارزیابی‌های اولیه نشون می‌ده ظاهراً اقبال به رشته‌هایی مثل جراحی و حتی بیهوشی بیشتر شده و در مقابل، رادیولوژی با استقبال کمتری مواجه بوده؛ البته برای قضاوت قطعی باید منتظر نتایج نهایی انتخاب رشته موند.

از طرف دیگه، تأخیر در اعلام نتایج به ضرر کسانی تموم شد که پشت آزمون موندن؛ چون فرصت تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی برای سال آینده رو ازشون گرفت. بااین‌حال، حالا مهم‌تر از خود نتیجه، اینه که اشتباهات امسال رو درست ارزیابی کنید و سال آینده دوباره تکرارشون نکنید.

اول، فریب تعداد دورهای مطالعه رو نخورید. این‌که پارسال دو دور خوندید و امسال هم دو دور دیگه، به این معنی نیست که می‌تونید خودتون رو با کسی مقایسه کنید که در هشت ماه چهار دور یا در هفت ماه سه دور مطالعه کرده. تراکم و پیوستگی مطالعه اهمیت زیادی داره و مطالبی که سال گذشته خوندید، لزوماً به‌اندازه مطالبی که اخیراً مرور کردید در ذهنتون حاضر نیستن. اگر پارسال هم‌زمان با کار کردن درس خوندید و نتیجه نگرفتید، باید درباره تغییر این مسیر جدی فکر کنید؛ نه این‌که همون روش رو تکرار کنید و انتظار نتیجه متفاوت داشته باشید.

دوم، اشتباهاتتون رو درست ارزیابی کنید. یکی از مراجعانم امسال رتبه حدود ۴۰۰۰ آورده بود. وقتی درباره اشتباهاتش پرسیدم، گفت: «فکر می‌کنم اگه در آزمون‌های آزمایشی شرکت می‌کردم، نتیجه‌ام بهتر می‌شد.»

شرکت در آزمون آزمایشی قطعاً می‌تونه مفید باشه، اما آیا واقعاً می‌شه انتظار داشت کسی صرفاً با شرکت در آزمون، از رتبه ۴۰۰۰ به زیر ۱۰۰۰ برسه؟ وقتی نتیجه تا این اندازه با انتظارتون فاصله داره، احتمالاً مشکل فراتر از یک اشتباه کوچک بوده؛ مسائلی مثل روش مطالعه، کیفیت مرور، تراکم مطالعاتی یا مدیریت زمان.

گاهی پیدا کردن یک اشتباه کوچک، راه ساده‌تری برای فرار از مواجهه با مشکلات اساسی‌تره.

اگر قراره سال آینده نتیجه متفاوتی بگیرید، باید مسیرتون رو واقعاً تغییر بدید؛ نه این‌که همون اشتباهات رو تکرار کنید و امیدوار باشید نتیجه خودش تغییر كند.