الان كه اين متن رو مينويسم شما سر جلسه هستيد و من هيچ ديدكاهي نسبت به نتيجه شما ندارم اما بايد بدانيد كه سال‌ها بعد، احتمالاً حتی به خاطر نخواهید آورد که امروز، سؤال ۱۲۷ را چه زده بودید یا بر سر گزینه‌ی «ب» و «ج» چه تردیدی داشتید.

حافظه، با ما مهربان نیست؛ چیزهای بزرگی را هم پاک می‌کند، چه برسد به یک آزمون.

آنچه می‌ماند، مسیر است؛ آدم‌هایی که در این سال‌ها شناختید، شب‌هایی که تا صبح بیدار ماندید، شهری که در آن زندگی کردید، شکست‌هایی که آرام‌آرام از شما انسان دیگری ساخت و روزهایی که فکر می‌کردید دنیا به آخر رسیده، اما نرسیده بود.

امروز هم، دیر یا زود، به همان سرنوشت دچار می‌شود؛ از یک واقعه، به یک خاطره، و از یک خاطره، به چند خط مبهم در ذهن.

عجیب است که انسان، همیشه در میانه‌ی هر فصل، گمان می‌کند همین فصل تمام کتاب است.

در حالی که زندگی، عادت دارد بی‌صدا از کنار مهم‌ترین روزهای ما عبور کند؛ آن‌قدر بی‌اعتنا که چند سال بعد، خودمان هم تعجب می‌کنیم چگونه روزی باور داشتیم همه‌چیز به چند ساعت وابسته است.

این هم خواهد گذشت.

نه چون کم‌اهمیت است؛
بلکه چون زندگی، از هر اتفاقی بزرگ‌تر است.