.

«بزرگترین هنر، هنر گفت‌وگو است. آنانی که عاشق درخشیدن هستند به آن گوش نمی‌سپارند. حرف زدن، به راستی دوست داشتن است و دوست داشتن به راستی درخشیدن نیست، سوختن است.»(ص۵۷)

«به طرزی خستگی‌ناپذیر به کسی که در برابرت است، بیندیش، توجهی واقعی و عمیق معطوف او کن. لحظه‌ای هم از یاد نبر این مرد یا این زن که مخاطب تو است از جای دیگری می‌آید، اندیشه‌ها، سلیقه‌ها و کردارش در بستر تاریخی پر فراز و نشیب شکل گرفته و بسیار کسان و چیزها که به مخیله‌ات هم راه نمی‌یابند در ساختن او نقش داشته‌اند. پیوسته به یاد داشته باش این مرد یا این زن که نگاهش می‌کنی هیچ دِینی به تو ندارد، جزیی از دنیای تو نیست، به یاد داشته باش در دنیای تو هیچ کس پیدا نمی‌شود، حتی تو. همه‌ٔ اینها تمرینی ذهنی است که تفکر و تخیل را ورز می‌دهد، هرچند کمی دشوار است اما تو را به سوی لذتی بسیار ژرف می‌برد. این لذتی است: عشق ورزیدن به این مرد یا این زنی که در‌ برابر توست، عشق‌ ورزیدن به وجودی که رازی است، نه آن چیزی که در ظنّ توست، نه آن چیزی که تو را می‌ترساند، نه آن چیزی که به آن امید بسته‌ای. در انتظارش باش، جست‌وجویش کن، آن را ببین، عشق بورز به وجودی که رازی است.»(ص۸۵-۸۶)

«در نفرت جز آن‌که نفرت می‌ورزد کس دیگری پیدا نمی‌شود. برای این‌که کسی وجود داشته باشد به حضور دیگری نیازمند است. من با دیگری است که معنا می‌یابد و برای این‌که این دو وجود داشته باشند باید عشق یا دست‌کم انتظارش، امیدش، حسرتش یا وعده‌اش پا در میان بگذارد.»(ص۱۱۲)

«در هر جایی بهره‌ام را می‌یابم، هیچ برخوردی نیست که در نهایت برایم برکت‌زا نباشد، تنها به این شرط که از هیچ جهت خودم را برتر از آن کسی که در برابر قرار می‌گیرد، ندانم. حتی اگر او فردی احمق‌ یا وحشی باشد. این به معنی آن نیست که من "همه‌کس" را دوست دارم، بلکه بر عکس من "هر کس" را با عشقی خشن و از سر ضرورت جنگاورانه دوست می‌دارم.»(ص۱۰۶)

«لحظه‌هایی پیش می‌آید که دلم برای کسانی که دیگر در زندگی‌ام نیستند، حتی آنان که با من بیگانه‌اند یا دشمن، تنگ می‌شود. دلم می‌خواهد به یک‌یک‌شان بدون استثنا تلفن بزنم و بگویم: «دوستت دارم با همه‌ٔ خوب و بدهایت، با همه‌ٔ آنچه داری و شباهتی به من ندارد، دوستت دارم همان طور که هستی، زنده». واگر این کار را نمی‌کنم صرفاً به این خاطر است که می‌ترسم به نام دیوانه‌ای تمام عیار و مشنگ دستگیرم کنند و به تیمارستان بفرستند.»(ص۸۳)

تصویری از من کنار رادیاتور
کریستین بوبن
ترجمه منوچهر بشیری راد
نشر اجتماع

@sedigh_63