مقصودم از «روشنفکرانِ متنفر از ایران» ـ که در آخر این گفته👆🏻 بدان‌ها اشاره داشته‌ام ـ کسانی‌اند که نه فقط برای تبیینِ مفاهیم تاریخی کهن در ایران به الگویِ تکوینِ آنها در جوامع غربی اتکاء تامّ‌وتمام دارند، بلکه مرجع و مآبِ تبیین‌هایشان نیز متون نظری غربی است و مفاهیم تاریخی و جریان‌های سیاسی و اجتماعی را ـ اگر به زبان خوش شد که هیچ، وگرنه به ضرب و زورِ دلیل‌های علیل ـ در قالب و مدل غربی گنجانده و بر پایهٔ پیدایش و شکل‌گیریِ آن پدیده‌ها در جوامع غربی تحلیل می‌کنند و قرار گرفتنِ چیزی بیرون از آن روندها و فرایندهای غربی را متصوّر نیستند.
این روشنفکرانِ ایرانیِ متنفر از ایران، خواه از بَری بودنِشان از ایران بی‌خبر باشند خواه باخبر بوده و گرایش خود را زیر پوششِ تحلیلِ علمیِ بی‌طرف پنهان کنند، به‌همان‌اندازه که عمیقاً مجذوب غربند از ایران متنفرند. و با آنکه ادعا دارند در تبیین تاریخ یا مسائل جامعه‌شناختی و فرهنگی، نه خوب و بدِ آن، که عینیات را مبنای تحلیل قرار می‌دهند، اما با معیاری دوگانه هر تباهی و بدیِ منحصربه‌فردی را دربارهٔ ایران مشتاقانه بر‌کشیده، با آب و تاب مطرح می‌کنند، و در مقابل آن، اگر تجربهٔ تاریخی منحصربه‌فردِ برجسته و خجسته‌ای بنابه دلایل مختلف در ایران رقم خورده باشد، می‌کوشند به ما بگویند آنچه بنابر شواهد متعدد وجود داشته است، و ما آن را به‌معاینه در متون می‌بینیم، و بیرون از متون نیز برایمان ملموس است و درکی درونی از آن داریم، همانی نیست که می‌شناسیمَش.
برای مثال، اگر مبدأ نگرش وطن‌گرایانه، و علل و عواملِ پدیداریِ آن در غربْ متأخر، و سیر آن متفاوت، و محمولِ ایدئولوژی‌های سیاسی معاصر بوده و شکل و ترتیب و زمینهٔ دیگری داشته است، پس در ایران نیز قضایا باید ماهیتاً درست به همان شکل و معنی رخ نموده و پیش رفته باشد، و درک ایران به‌مثابه عاملِ هویت‌بخشِ جمعی در این سرزمین و آگاهی بدان، لزوماً باید با دولت ـ ملت (nation-state) در عصر حاضر آغاز شده باشد، و مفهوم ایرانی بودن نیز جدید است، چون مابه‌ازاهای غربیِ آن متأخرند.

https://t.me/daftarefarrahi