دیوید دویچ: «روش‌های امروزی آموزش هنوز خیلی شباهت دارن به اون روش‌های قدیمی‌شون که برای جوامع ایستا بود. با اینکه الان همه حرف از تشویق تفکر انتقادی می‌زنن، ولی هنوز واقعیتش اینه که یادگیری طوطی‌واری و فرو کردن الگوهای رفتاری استاندارد از طریق فشار روانی، بخش جدایی‌ناپذیر آموزشه - حتی اگه الان از نظر تئوری کامل یا تا حدی ازش دست کشیده باشیم.

علاوه بر این، در مورد دانش آکادمیک، هنوز توی عمل، این مسئله بدیهی تلقی می‌شه که هدف اصلی آموزش اینه که یه برنامه درسی استاندارد رو دقیقاً منتقل کنه. یکی از نتایجش اینه که مردم دارن دانش علمی رو به شکلی سطحی و ابزاری یاد می‌گیرن. بدون یه رویکرد انتقادی و تشخیص‌دهنده نسبت به چیزایی که یاد می‌گیرن، بیشترشون به طور مؤثر میم‌های علم و منطق توی ذهنشون جا نمی‌افته.

و به همین خاطر ما توی جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مردم می‌تونن روزهاشون رو با وظیفه‌شناسی با تکنولوژی لیزر صرف شمارش سلول‌های خونی کنن، و شب‌هاشون رو چهارزانو بشینن و با تلاوت مانترا بخوان انرژی ماوراءطبیعی رو از زمین بیرون بکشن.»​​​​​​​​​​​​​​​​