تا زمانی که هیچ گونه امکان یکی شدن و دور هم جمع شدن با همفکران و پشتیبانان هم رای به شما داده نشود که بتوانید با مساعدت و همیاری یکدیگر به داد هم برسید، احساس غریبی و بیهودگی همچنان بر شما مستولی خواهد شد. در نتیجه، نهایتا گوشه‌ی عزلت برمی‌گزینید و به دام تز ویرانگر "به من چه مربوط" گرفتار خواهید آمد. آنگاه به آنچه در دور و برتان در درون جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنید، می‌گذرد، هیچ وقعی نخواهید نهاد و افکار روزمره‌ی شما را بیش از هر یک از مسایل سیاسی - اجتماعی کشورتان، نتایج مسابقات فوتبال جلب خواهد کرد.