#نجوای_نیمه_شب

عکاسی قدیم یه قانون داشت:
فیلمی که هنوز ظاهر نشده رو نباید جلوی نور باز کرد. اگه حتی یه لحظه نور بهش می‌خورد، همه‌چی می‌سوخت و فقط یه نوار سیاه می‌موند.

بعضی غم‌ها هم همین‌طورین. هیچ‌کس تا حالا اسمی روشون نذاشته و اگه بیاریمشون زیر نور کلمات، چیزی ازشون باقی نمی‌مونه. برای همینه که آدما بعضی غم‌ها رو تا ابد دست‌نخورده نگه می‌دارن توی تاریکی سینه‌شون.

فکر می‌کنم هر کسی، توی هر نسلی، از هر قماش و گعده و جمعی، یه حلقه از این فیلم‌ها همراهشه که هیچ‌وقت ظاهر نمی‌شه. یه تنهایی و غم عجیب که نشون دادنی نیست، گذشتنی هم همینطور...


چشم‌ها رو ببندید و در خلوت صدای تار جناب علیزاده رو بشنوید.

@crimson_diary