#خرده_فرمایشات_علمی

کسایی که از قدیم من رو می‌شناسن، یادشونه که من تا حدی آدم شوخ‌طبعی بودم و دوست داشتم توی جمع، گاهی کنایه‌ای چیزی بگم که حال و هوای همه رو عوض کنه. اما اگه امروز من رو ببینید، احتمالا با آدم محتاط و کم‌حرف‌تری مواجه می‌شید که ترجیح می‌ده بیشتر شنونده باشه تا گوینده.

تا مدتی قبل فکر می‌کردم دلیل این سکوت خودخواسته، تغییر آدم‌های دور و برم یا رفتن دوستای صمیمیم از ایران باشه. اینکه شاید دیگه بستر مشترکی برای شوخی باقی نمونده. اما راستش، وقتی عمیق‌تر نگاه کردم و یکم دربارش خوندم، متوجه یه پدیده عجیب و تا حدی غم‌انگیز در ذات روابط انسانی شدم؛ پدیده‌ای که حتی توی صمیمی‌ترین و نزدیک‌ترین روابط هم خودش رو نشون می‌ده.
توی روان‌شناسی، یه آزمون بسیار معروفی وجود داره به اسم «تست رورشاخ».

ماجرا از این قراره که روان‌شناس یک‌سری کارت با لکه‌های جوهر کاملا تصادفی و گاهی بی‌معنی به طرف نشون می‌ده و ازش می‌پرسه که توی این لکه‌ها چی می‌بینه؟

چون اون لکه جوهر هیچ شکل مشخصی نداره، مغز سعی می‌کنه بهش معنا بده. در نتیجه، فرد هر چیزی که توی اون لکه ببینه، در واقع بازتابی از درون خودشه.

@crimson_diary