در سال 1940 فاینمن پیشنهاد داد؛

وقتی که الکترون (یا هر ذره‌ی باردار دیگر) نوسان کند،
هم به گذشته و هم به آینده، امواج الکترومغناطیسی تابش می‌کند و این پیشنهاد خود را با محاسبه به اثبات رساند.
هر جا و هر وقت این تابش به الکترون دیگری ( یا به هر ذره‌ی باردار دیگر) برسد آن ذره را به نوسان در میآورد و امواج را در گذشته و آینده پخش می‌کند.

امواج هم‌پوش، با برهم‌کنش اغلب یک‌دیگر را حذف می‌کنند، درست مثل امواج احتمال در تعبیر کپنهاگی، اما بعضی از امواج که هم از گذشته و هم از آینده می‌آیند به الکترون اولیه می‌رسند.

این ایده با کمک استاد ِ فاینمن، یعنی جان ویلر در سال 1941 تکمیل شد و انتشار یافت: تحت عنوان نظریه‌ی مقاومت تابش «ویلر- فاینمن» که مورد قبول همگان قرار نگرفت.
اما 45 سال بعد این ایده توسط جان کرامر وارد مکانیک کوانتومی شد.

کتاب شرودینگر و انقلاب کوانتومی
جان گریبین


@cosmos_physics