گاهی بهترین تبلیغ، تبلیغیه که کامل دیده نمی‌شه!

در نگاه اول، این یک اشتباه ساده در جانمایی رسانه‌ست؛ بیلبوردی که بخش مهمی از پیامش پشت شاخ‌وبرگ درخت پنهان شده.

اما اگه بخوایم کمی خوش‌بینانه‌تر بهش نگاه کنیم، می‌تونیم اسمش رو بذاریم «ایجاد شکاف اطلاعاتی» یا Information Gap.

مغز ما نسبت به اطلاعات ناقص حساس‌تره. وقتی بخشی از یک پیام از دیدمون پنهان می‌شه، ناخودآگاه تلاش می‌کنیم قسمت گمشده رو حدس بزنیم و تصویر رو کامل کنیم.

در روان‌شناسی گشتالت هم مفهومی به نام Closure داریم؛ ذهن تمایل داره عناصر ناقص رو خودش تکمیل کنه.

پس در این شاهکار رسانه‌ای، درخت نه‌تنها مزاحم تبلیغ نیست، بلکه بخشی از طراحی تعاملی اونه!

مخاطب به‌جای اینکه در چند ثانیه تبلیغ رو بخونه و رد بشه، مجبور می‌شه باهاش درگیر بشه:

«اون پشت چی نوشته؟»
«عددش چنده؟»
«اصلاً تبلیغ چیه؟»

و همین تلاش ذهنی، مدت درگیری مخاطب با پیام رو افزایش می‌ده.

حتی می‌شه یک قدم جلوتر رفت و گفت اینجا با نوعی Disruption هم مواجهیم؛ چیزی که برخلاف انتظار ما از یک تبلیغ محیطی عمل می‌کنه و دقیقاً به همین دلیل، احتمال دیده‌شدن و به‌یادماندنش بیشتر می‌شه.

و البته همه‌ی این‌ها در صورتیه که بخوایم باور کنیم درخت از اول بخشی از مدیاپلن بوده! :)

😉ولی خدایی عجب چیزیه این هوش مصنوعی از آشغال شاهکار می‌سازه.
یعنی خود برند و صاحب سازه نمی‌تونستن اینجوری خودشون رو نمایش بدن.
وقتتو گرفتم که بگم زیاد دل به تحلیل‌هایی که با هوش مصنوعی می‌نویسید و می‌نویسن خوش نکنید، این ابزار می‌تونه به ترک دیوار هم معنای فلسفی و علمی و هنری و… بده؛ اگه اونی که پشت رول نشسته داناسته و نادانسته بخواد ازش با سوگیری خروجی بگیره:
هوش مصنوعی همون چاقوییه که مهمه دست کی باشه!

@contentkade