Post #958
34
Someone, Somewhere بنظر من توی این بیت حافظ داره می‌گه که من به درگاه خدایی پرستش می‌برم که مستغنی‌ست و مستغنی یعنی چی؟ یعنی کسی که به پرستش نیازی نداره. خدایی که فرقی براش نداره من مست باشم، صوفی باشم، رند باشم یا بدکاره باشم. مستغنی یعنی خدایی که خشمگین نمی‌شه چون چرا باید…
جدا این کانسپت بندگی برای خود عابده نه برای معبود رو درک نمی‌کنم. مسئله اینه خدا ما رو خلق کرده و چرا باید ما رو نیازمند ستایش خودش خلق کنه؟ جز اینه که خودش به ستایش ما نیاز داشته؟