بنظر من توی این بیت حافظ داره می‌گه که من به درگاه خدایی پرستش می‌برم که مستغنی‌ست و مستغنی یعنی چی؟ یعنی کسی که به پرستش نیازی نداره. خدایی که فرقی براش نداره من مست باشم، صوفی باشم، رند باشم یا بدکاره باشم. مستغنی یعنی خدایی که خشمگین نمی‌شه چون چرا باید از چیزی که خودش خلق کرده و در ازل تصمیم گرفته به این شکل بهش حیات بده خشمگین بشه؟ خدا اگر کامله چرا باید خوشحال بشه یا غمگین بشه؟ خدا اگر کامله چرا باید نیازمند پرستش و نیازمند داشتن بنده باشه؟ پس برای خدا فرقی نداره که پرستش بشه یا نشه و برای خدای مستغنی فرقی نداره که شما چه کسی و چه چیزی باشید.