من دوتاشون رو واقعا دوست داشتم. کلا عاشق شخصیت‌پردازی کاموام و دوتاشون برام دوست‌داشتنی بودن چون طی داستان تغییرات زیادی کردن. مثلا رامبر اولش توی شرایط وحشتناکی گیر کرده بود و اصلا خودش رو مربوط به اون شرایط نمی‌دونست. خودش رو جدا از پاندمی‌ای که ایجاد شده بود می‌دونست و هیچ تعلق‌خاطری نسبت به آدم‌هایی که باهاش اون‌جا بودن نداشت. اما کم‌کم خودش رو جزئی از این اتفاق دونست. حس می‌کنم این یه استعاره از اینه که انسان‌ها همیشه بدی‌ها و چیزهای ناخوشایند دنیا رو جدا از خودشون می‌دونن، اما قبول کردن تمام بخش‌ها و وجه‌های دنیاست که بهمون اجازه می‌ده بتونیم توش راحت‌تر زندگی کنیم. ما از بخش ترسناک و تاریک دنیا جدا نیستیم، بلکه بخشی ازش هستیم.