یادداشت‌های یک نگهبان فانوس دریایی درد ما دویدن‌های پی‌درپی و نرسیدن بود. درد ما تلاش‌هایی بود که نتیجه نداشت و آرزوهایی بود که با چشمان خود شاهد غرق شدنشان در اعماق دریا بودیم. قلب ما آن‌جایی گرفت که هرچه بیشتر دویدیم، به‌جای رسیدن، مسیر بیشتر کِش آمد. نفس ما آن‌جایی بُرید که برای یک بار زندگی، بارها مردیم.