چرا خوندنش خوش گذشت؟
-خوش گذشت؟ بله خوش گذشت اما نمی‌دونم، شاید شما با گریه کردن بهتون خوش نگذره. من یکم روانیم.
-اگه بخوام نقاط قوت کتاب رو بگم با این شروع می‌کنم که شخصیت‌ها خیلی قابل لمسن. همه‌شون قراره بهتون حس انسان‌بودن بدن. نه چیزی بیشتر، نه کمتر.
هیچ شخصیتی این‌جا کاملا مقصر نیست، کاملا بی‌گناه نیست، همه زخم‌ها و خواسته‌ها و افکار خودشون رو دارن.
-این کتاب به‌طور خوبی هم به اتفاقات قبل مرگ یک فرد هم تاثیری که بعد از اون روی اطرافیان اون فرد می‌ذاره پرداخته بود.
-یکی از جذابیت‌های این قصه روایتش بود. روایت از مرگ لیدیا شروع می‌شه و لایه‌لایه با هرشخصیت جلو می‌ره و این معمای غمگین کم‌کم برامون حل می‌شه و ما این حل شدن رو حس می‌کنیم.
-فضای داستان غم رو یهویی بهمون نمی‌خورونه، غم تدریجی و آروم آروم بهمون نشون داده می‌شه.
-کتاب به خوبی ادامه‌ی یه چرخه‌ی سمی در چندین نسل، تاثیر فرهنگِ جامعه روی آدم‌ها، زن‌ستیزی و نژادپرستی و ... رو نشون می‌ده.
اگه بخوام خلاصه بگم، این قصه توی نشون دادن روابط آدم‌ها باهم واقعا خوب عمل کرده.

کجاها حوصله‌م رو سر برد؟
-اگه حوصله‌ی فضاهای احساسی و درام رو ندارید حوصله‌تون رو ممکنه سر ببره.

چه نقاط ضعفی داشت؟
-بخوام ریزبینی الکی از خودم دربیارم بعضی جاها یکم ریتم کتاب کند می‌شد.
-می‌شد دلیل بعضی اتفاقات پیچیده‌تر باشه و خواننده رو بیشتر میخکوب کنه، اما بنظر من همین که اتفاقات بیشتر به واقعیت نزدیک بودن تاثیر بیشتری روی خواننده می‌ذاشتن.

به چه افرادی پیشنهادش می‌کنم؟
-افرادی که از داستان‌های احساسی، درام و روابط درهم‌تنیده‌ی شخصیت‌ها خوش‌شون میاد.

در کل پیشنهادش می‌کنم؟
-بله.

کتاب شبیهش:
همه‌جا آتش‌های خرد

Our Little Astroid