هرآدمی پر از داستان‌ها و قصه‌هاییه که توی لحظه‌به‌لحظه‌ی زندگیش به‌جا می‌ذاره اما اگه دوباره از من بپرسی، می‌گم نه. حتما اون جمله‌ی معروف که می‌گه هرکسی کتاب می‌خونه انگار چندین بار زندگی کرده رو شنیدید، اما بنظر من حتما لازم نیست کتاب خونده باشی تا حس کنی چندبار زندگی کردی. به‌جز کتاب‌ها بینهایت داستان دیگه اطراف ما وجود داره. ما با دیدن آدم‌های اطراف‌مون هم انگار چندبار زندگی می‌کنیم. همیشه فکر می‌کردم تاثیرپذیری از بقیه و حس‌کردن احساسات دیگران و شرایط‌شون به چه چیزهایی ربط داره؟ چرا بعضی‌ها بیشتر یاد می‌گیرن و بعضی‌ها کمتر؟ چرا بعضی‌ها زودتر بزرگ می‌شن حتی با این‌که نیاز نداشتن زودتر بالغ بشن و توی شرایطش نبودن و بعضی‌ها با وجود شرایط سخت‌شون آدم‌هایی که جامعه ازشون انتظار داشته بشن، نمی‌شن؟ چرا بعضی‌ها کلی کتاب می‌خونن، سریال می‌بینن و پادکست گوش می‌دن اما تغییری نمی‌کنن؟ اگه قصه‌ها راه ما برای فرار از چیزی که بهمون تحمیل‌شده‌ست، پس چرا همیشه خوب جواب نمی‌ده؟