قبول کن تنهاییِ همیشگی اصلا خوب نیست؛
تنهاییِ مستمر، روحِ ادمو فرسوده میکنه و ذوقِ ادمو واسه اتفاقایِ قشنگ، به ندرت از بین میبره. ادمی که پُشتش به یکی گرمه، حواسِ یکی بهش هست، اون قربون صدقه رفتنا، لمس شدنا، بغلا، احساساتی شدنا حالِ همه ادمای دنیارو خوب میکنه، وَلو اون ادم تنهاییشو خودش انتخاب کرده باشه. پس لطفا، خواهشا، التماسا، وقتی ینفر پیشِت از تنهاییش میناله و از اون حجم از اذیتی که داره تحمل میکنه، فقط یکمشو باهات به اشتراک میزاره، طوری رفتار نکن که انگار اون ادم خیلی خوشبخته که تنهاست.
کی گفته تنهاییِ مطلق خوبه؟ کی گفته عشقِ درونتو که هممون داریمش و بلخره باید خرجش کنیم، کاغذ پیچ کردن و یه گوشه گذاشتن و خرج نکردن خوبه؟ چرا وقتی یکی تنهایی ازرده خاطِرش کرده و ازینکه کلی عشقِ دست نخورده توو وجودشه و ادمی رو نداره که خرجش کنه، و اتفاقا داره یکمشو خرجِ خودشم میکنه و ارزش خودشو پایین نیاورده و این موضوع که علاقمند به تقسیمِ عشق درونیش با یکی غیر از خودشه، که البته اصلا دلیل نمیشه که خودشو دوست نداشته باشه و این حرفا واقعا فقط یه حرفِ نسنجیده امادست و عمیقا زخم مینشونه رو قلبِ اون ادمِ تنها، چرا این ادمو ازینکه باهات همکلام شده و خواسته یه گوشه از رنج و عذابشو باهات درمیون بزاره پشیمون میکنی و غمِشو کم که نه، حتی بهش اضافه میکنی؟
میدونی بدتر ازینکه تنهایی دائم رو تحمل کنی چیه؟ اینه که توو جواب دردودلات درموردش بجای اینکه فقط
بغل بشی و "
درکت میکنم" بشنوی، جز "بخدا راحتی" و " واردِ رابطه بشی پشیمون میشی" و " قدرِ تنهاییتو بدون خیلیا توو حسرتِشن" و " فک میکنی اسونه بخدا انقد سخته که دوتا پا داری، دوتا پام قرض میکنی که فرار کنی" و اگه بخوام بگم تا صب ازین جملاتِ توو دهن مزه مزه نشده هست، صدایی گوشِت رو پر نمیکنه. محضِ رضایِ خدا یبارم که شده، بجایِ حرف زدن فقط سعی کنین درک کنین. اون تنهاییِ خاک خورده چن سال یه گوشه مونده، همونطوری به حالِ خودش نمیمونه. هی بزرگتر و بزرگتر میشه و یجا به خودت میای میبینی تا خرخره پرِ حس فرسودگی و دوست نداشته شدن شدی و خودتو لایقِ عشق نمیدونی. دیگه نمیتونی ذوق کنی. دیگه چیزی خوشحالت نمیکنه. هرروز خودتو و احساساتی که رو به تَه کشیدنن رو سرکوب میکنی و کم کم دیگه نمیدونی اینی که توو اینه میبینی خودتی یا ترکیبی از چن تا ادمِ بی ذوق، کلافه، عصبی، منزوی و خسته ست؟
ادمی که تنهایی به پوست و استخونش رسوخ کرده و عملا سبک زندگیش شده، مشکلش دیگه فثط تنهاموندنش نیست؛ اون عملکردش توو کار و زندگیش ضعیف میشه، نشخوار فکری شدید رو تجربه میکنه، حسِ ناکافی بودن تووش عملا به اوجِ خودش میرسه، خودسرزنشگری میکنه، افسرده میشه و احساساتشو نسبت به چیزها از دست میده و خنثی میشه.
توروخدا ادمایی که خیلی وقته توو تنهاییشون غرق شدن رو بیشتر درک کنین. اونا ام گاهی دلشون میخواد حرف بزنن، فقط سعی کنین بفهمینِشون. اونا از شما نمیخوان که راهکار بدین یا کاری کنین ازینکه تنهان کاملا راضی و خوشحال باشن. اونا فقط میخوان درک بشن. بغل بشن. انقد حرف باخودشون زدن که به حرفایِ شما نیاری ندارن.
مرهمِ رو زخم نیستین نمکِ روشم نباشین. تنهاها خیلی حیوونکیَن. فقط کافیه حس کنن کنار شما یخورده خودشونن و قضاوت نمیشن. اونوقته که دنیایِ درونشون شما رو میبره به یه دنیایِ دیگه، پر از ادمایِ لایق عشقی که اینهمه سال رو بدونِ عشق تونستن زندگی کنن و حرفِ مردم رو تحمل کنن و بزرگ و بزرگتر بشن.
تنهاییِ ناخواسته، رنجه. رنج رو بغل میکنن، از توو وجودِ ادم نمیکشن بیرون و نمیارنش جِلو چشماش. کاش ینفر فقط این متن رو کامل بخونه و وقت بزاره براش و حداقل واسه یه دیقه بهش فک کنه. من تاعمر دارم مینویسم.
برای تنهاییِ ناخواسته، برای عشقِ خاک خورده و رها شده، برای انسانهای نادیدنیِ جهانم و برایِ شماهایی که خونواده مَنین. برای ما. - کدعین
چن 
