🔹 صحنهٔ درگیری شدید و جنگ داخلی میان صحابهٔ برجسته، تنها حدود دو دهه پس از مرگ محمد، برای نویسندگان ارتدوکس قرن نهم یک معضل اخلاقی ایجاد می‌کرد؛ نویسندگانی که عموماً می‌کوشیدند با صحابهٔ پیامبر با احترام و تکریم بی‌چون‌وچرا برخورد کنند. تلقی‌کردن صحابه به‌عنوان الگوهای عمل صحیح در عبادت و شریعت، برای نویسندگان دینی مسئله‌ای اساسی بود؛ زیرا آنان به صحابه به‌عنوان ناقلان حدیث و کسانی که بیش از همه با شیوه یا «سنت» پیامبر آشنا بودند، اتکا داشتند. محدثان می‌کوشیدند تاریخ پرتلاطم دوران عثمان و علی را نادیده بگیرند و در عوض بر بخش‌های ستایش‌آمیز زندگی صحابه تأکید کنند. در همین چارچوب، آموزه‌ای مانند «عدالت صحابه» شکل گرفت که ارزیابی‌های منفی دربارهٔ آنان را کم‌رنگ می‌کرد و آنان را از سرزنش بابت منازعات و درگیری‌هایشان مصون می‌داشت.
📚| Parable and Politics in Early Islamic History: The Rashidun Caliphs by Tayeb El-Hibri,pp 8,9.
@Caliphate_Studies