بوک‌مارکِ لحظه‌ها..✨

دیدن هر روز رفیقامون**

کلاس‌های حضوری جدی یه چیزی یاد می‌گیریم اما تو کلاس‌های مجازی همه‌مون خوابیم😴

دلیلتون برای کلاسای حضوری چیه؟!😔

کلاس خودم رو چون با استادش حال نمی‌کنم پیچوندم اومدم سر کلاس دوستم، حقوق تجارت و شرکت‌ها با بهترین استاد خانم>>>

شنبه چیه؟ من هنوز خوابم میاد🫩

پلن جدید: بریم هرمز آیفون و لوازم آرایشی جمع کنیم📱💅🏻

رز مینیاتوری..✨

چطور ممکنه یک نفر اون‌قدر عمیق در ذهنت باقی بمونه که در تمام تصویرها و موزیک‌ها پیداش کنی؟
که یه آهنگ، یه مسیر، چند ثانیه از یه فیلم ساده، بی‌هوا تو رو به یادش بندازه. انگار یه جایی از ذهنت، همه‌چیز به اون ختم می‌شه؛ حتی چیزهایی که هیچ ربطی بهش ندارند. عجیب نیست؟ اینکه یکی شاید مدت‌هاست از روزمرگی‌هات رفته باشه، اما هنوز توی جزئی‌ترین لحظه‌های زندگیت حضور داشته باشه؛ درست همون‌جایی که فکرش رو نمی‌کنی.
اما واقعا رازِ موندنِ بعضی آدم‌ها در ذهن و روح ما چیه؟ چه چیزی در وجودشون هست که حتی بعد از گذشت زمان، هنوز هم می‌تونیم حضورشون رو در ساده‌ترین لحظه‌های زندگی‌مون احساس کنیم، حتی وقتی که دیگه حضور پررنگی توی زندگی‌مون ندارند؟ مگه می‌شه کسی تا این اندازه در وجود آدم ریشه بزنه، بدون اینکه حتی خودش بدونه؟

علوم‌‌‌اجتماعی؛

از امشب جعبه‌ی دستمال کاغذی اومده کنارِ من بخوابه؛

من واقعا از آخر هفته‌ها بدم‌ میاد، کاش راه داشت آخر هفته‌های خود را نیز در دانشگاه می‌گذراندیم.

سه بارِ که این موتور چری رو می‌بینم و هر بار دلم‌ می‌خواد از ذوق فراوان گریه کنم و برم بهش بگم توروخدا بیا با من دوست شو😭🫂

من دقیقا از این قسمت هفته متنفرم.

سیسیای عزیزم🎀
لطفا از مردای مهد‌کودک پاس نکرده فرار کنید؛ باتشکر.

دیگه علاقه‌ای ندارم با کسی آشنا بشم،
همه عوض میشن،
پوچ شدن،
غیرقابل اعتماد بودن فریاد میزنه،
حد و مرز داشتن براشون تعریف نشده‌‌س،
تمامِ زندگیِ آدما شده:
به رخ کشیدنِ داشته ها.

تو ماه منی که تو بارون رسیدی؛ امیدِ منی تو شبِ ناامیدی‌..💙

تننننن تشنهههه مثللل خورشیدددد🙂‍↔️

اضطراب اجتماعی؟
امروز همین‌طور که منتظر اتوبوس بودیم باهم می‌خوندیم: تن‌ تشنه مثل خورشید، بی‌سرزمین‌تر از باد، كولی تر از ترانه، بی‌پرده مثل فریاد..✨

دلم رانندگی تو جاده‌ها رو می‌خواد

یه سری غم‌ها‌ی پنهان وجود داره که فقط مامان می‌دونه؛ فقط مامان صحبت‌های جالبی که در این زمینه می‌گم رو می‌شنوه. مامان میگه اگه از این‌ها رونمایی کنی، می‌تونی اندازه‌ی چند جلد کتاب با آدم‌هایی که دوست‌شون داری راجع بهش صحبت کنی؛ آخه مامان مگه کسی از غم‌هاش رونمایی می‌کنه؟ به نظرت نباید می‌گفتی نذار کسی بفهمه که در تو چه می‌گذره؟
مامان معتقدِ که اگه بگم یعنی شروعِ یه فصل جدید از زندگی؛ ولی من بعد از دو دهه همچنان با هیشکی راجع به بهش صحبت نکردم، نظریه‌های شخصیم رو با کسی به اشتراک نگذاشتم که حتی بدونم واکنشش خوب خواهد بود یا بد؟ چون می‌دونم که همه مامان نیستند.

من از چه آدم‌هایی فرار می‌کنم؟

از آدم‌هایی که نه تنها احترام گذاشتن به دیگران رو بلد نیستند که حتی بی‌احترامی می‌کنند؛ عزیز، احترام گذاشتن بلد نیستی اوکی، ولی چرا خودت رو با بی‌احترامی کردن کوچیک‌تر می‌کنی؟