که یه آهنگ، یه مسیر، چند ثانیه از یه فیلم ساده، بی‌هوا تو رو به یادش بندازه. انگار یه جایی از ذهنت، همه‌چیز به اون ختم می‌شه؛ حتی چیزهایی که هیچ ربطی بهش ندارند. عجیب نیست؟ اینکه یکی شاید مدت‌هاست از روزمرگی‌هات رفته باشه، اما هنوز توی جزئی‌ترین لحظه‌های زندگیت حضور داشته باشه؛ درست همون‌جایی که فکرش رو نمی‌کنی.
اما واقعا رازِ موندنِ بعضی آدم‌ها در ذهن و روح ما چیه؟ چه چیزی در وجودشون هست که حتی بعد از گذشت زمان، هنوز هم می‌تونیم حضورشون رو در ساده‌ترین لحظه‌های زندگی‌مون احساس کنیم، حتی وقتی که دیگه حضور پررنگی توی زندگی‌مون ندارند؟ مگه می‌شه کسی تا این اندازه در وجود آدم ریشه بزنه، بدون اینکه حتی خودش بدونه؟
علوم‌‌‌اجتماعی؛