روزگاری که F-14 با فول‌تراست نیروی هوایی ایران بر فراز دریاچهٔ ارومیه پرواز می‌کرد، غرش موتورهای TF30 تا اتاق خواب مادر الهام علی‌اف می‌رسید.
اما امروز آن‌ها جنگنده‌های تاندر تحویل گرفته‌اند و با وضعیت فعلی آسمان ایران، می‌توانند تا تهران بیایند، در کابین سلفی بگیرند و برگردند.
این حجم از فاصله و عقب‌ماندگی، دیگر خرابکاری نیست؛ شاهکار است!
همهٔ ما می‌دانیم که حریم هوایی آذربایجان در اختیار جنگنده‌های اسرائیلی قرار گرفت. هم در جنگ دوازده‌روزه گفته شد اگر چنین اتفاقی بیفتد، پاسخ داده خواهد شد و هم در جنگ اخیر این موضوع مطرح بود؛ اما در نهایت، حتی یک بیانیه هم صادر نشد.
کشوری که حریم هوایی خود را به‌طور کامل در اختیار یک کشور دیگر قرار می‌دهد، اگر روزی شرایط را مناسب ببیند، با همین جنگنده‌ها می‌تواند تبریز را هدف قرار دهد.
خیلی چیزها را فدای تمرکز بیش از حد بر صنعت موشکی و پدافند کردیم و امروز باید برتری هوایی باکو را هم نتیجهٔ تصمیم‌های غلط نظاره کنیم.
اصلاً مهم نیست که آسمان کشور به اتوبان باکو ـ تهران تبدیل شده؛ مهم این است که موشک داریم و جای آن در ویترین خوب است!
به خدا قسم، اگر یکی از همان خلبانانی که هشت سال جنگید تا ایران و ایرانی بماند، امروز این وضعیت آسمان کشور را می‌دید، شاید با همان لود معروف ۲۵۰ پوندی F-4 خانه‌هایتان را شخم می‌زد.
نیروی هوایی ایران در دههٔ ۶۰ یکی از قدرتمندترین نیروهای هوایی جهان بود. این نیرو یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های هوایی تاریخ هوانوردی نظامی جهان (اچ-۳) و یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های دفاعی دوران معاصر (کمان-۹۹) را انجام داد.
نیروی هوایی ایران همواره به رشادت، شجاعت و میهن‌پرستی خلبانانش شناخته می‌شد و بدون تردید یکی از مهم‌ترین و شاید مهم‌ترین بازوی نظامی ارتش در جنگ هشت‌ساله بود. اگر این نیرو وجود نداشت، رسیدن ارتش صدام به تهران آن‌قدرها هم دور از ذهن نبود.
اما امروز به جایی رسیده‌ایم که از نیروی هوایی‌ای که روزگاری آن‌چنان اقتدار داشت که تا مرزهای شوروی عملیات انجام می‌داد و شوروی جرئت پاسخ نداشت، تنها چند فروند F-4، F-5 و F-14 فرسوده باقی مانده است...
باقی ناوگان نیز یا از بین رفته یا از چرخهٔ عملیاتی خارج شده است.
به جایی رسیده‌ایم که آسمانمان به اتوبان تهران ـ تل‌آویو تبدیل شده است.
حمله به پایتخت یک کشور در زمان جنگ، اتفاق کوچکی نیست؛ اما برای ما به امری عادی تبدیل شده است.
و هنوز عده‌ای سطحی‌نگر مشغول این بحث هستند که چرا محمدرضا پهلوی این نیرو را با هزینهٔ بالا تجهیز کرد.
حتی اگر فرض کنیم این تجهیزات با ده‌ها برابر فساد و خیانت تهیه شده باشد، سؤال این است که اگر همان تجهیزات هم وجود نداشت، امروز مرزهای ما در چه وضعیتی بود؟
خیانت فقط متعلق به یک دوره نیست؛ از لغو خرید F-16 در دولت موقت گرفته تا دکترین اشتباهی که طی دهه‌ها بر ساختار دفاعی کشور حاکم بوده است.
نیروی موشکی داریم؛ بسیار خوب.
قدرت پهپادی داریم؛ عالی.
خوشبختانه بخش زیادی از این توان نیز بومی است؛ هرچند در برخی حوزه‌ها با چاشنی اندکی از دانش روسی.
خودکفایی ارزشمند است، اما از بین رفتن زیرساخت‌ها و سرمایه‌های این کشور شوخی‌بردار نیست.
یک‌بار هم که شده، دست از لجاجت بردارید و یک دکترین نظامی صحیح و متوازن تدوین کنید.
پ.ن: یکی از مهم‌ترین مشکلات هوافضای سپاه در جنگ اخیر، پس از هدف قرار گرفتن لانچرها، نرخ بالای Fail شدن و بروز نقص فنی موشک‌ها پس از لانچ بود. البته این ادعا هنوز به‌طور کامل و مستقل تأیید نشده است و برای قضاوت قطعی دربارهٔ ابعاد این مشکل، به اطلاعات معتبرتر نیاز داریم.
✍️نسخه اصلاحی | TheAmirKabir
با اقتباس از نوشتهٔ PARVAZDAROJ
https://t.me/BolandAsmanak