یه چیزی که هرگز برام عادی نمیشه، ناراحت شدن آدما از ری اکشنت به رفتار بد خودشونه. اینطوری که می‌شکوننت، بعد باید جواب پس بدی که چرا وقتی از روت رد شدن، پاشون برید. اول خیلی جنگیدم تا این مدل آدمارو قانع کنم اونی که بهش بدی شده منم، ولی بعد فهمیدم کار بیهوده‌ایه، همه به قدر کافی بالغ نشدن تا مسئولیت رفتارشون رو بپذیرن، و کنار می‌ذارم.


طلوع‌َآبی