آدم وقتی خیلی زیاد و طولانی‌مدت در معرض تروما، تنهایی، شکست یا اضطراب قرار می‌گیره، سیستم عصبی‌ش برای اینکه از کار نیفته و زنده بمونه، شروع می‌کنه به عادی‌سازی درد. یاد می‌گیری با گلوی پر از بغض لبخند بزنی، با قلبی شکسته کارت رو جلو ببری، زندگی کنی و جوری قوی به نظر برسی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. گاهی انقدر تنها بودی و انقدر ناچار به ادامه دادن، که حتی فرصت نکردی برای زخم‌هات سوگواری کنی.

طلوعِ‌آبی