کمپین مبارزه با بی‌شعوری

اکبر آقا مسئول گرانی!

پوستم درآمد سه چهار روز دنبال لنت ترمز می‌گشتم، با این اینترنت داغون هر کجا سر زدم, نوشته بودند قیمت‌ها قطعی نیستند و تماس بگیرید.
یک جا زده بود ۱۳/۵  تلفنی پرسیدم گفتند آن قیمت هفته پیش است و حالا شده ۲۳ میلیون، خلاصه آنقدر دست دست کردم که آخرش ناچار شدم ۲۵ میلیون پول خرید لنت بدهم.
از آن طرف مکانیکی زیر ۵ میلیون نمی‌گرفت، نامردها برای عوض کردن لنت؟ مگر چه خبر است؟
آها، یک دلار شده دویست و پنجاه و هفت تومان.

داشتم هر چه فحش بلد بودم را نثار ظالمان می‌کردم که خدا را شکر اکبر آقا سرایدار ساختمان به فریادم رسید، بنده خدا نگذاشت دست به سیاه و سفید بزنم خودش صبح چند ساعت زودتر از همیشه آمد، دو سه ساعتی زیر آفتاب زور زد و لنت ها را برایم عوض کرد، هر چه پرسیدم چقدر بدهم تعارف کرد.

خدا نگهش دارد چه مرد نازنینی، معلوم است سر سفره پدر و مادر با نان حلال بزرگ شده، اگر چه دست تنگ اما همیشه عصای دست ما و همسایگان است، بویژه این روزها که آدم‌ها به یکدیگر رحم نمی‌کنند، با ماهی پانزده میلیون از آن طرف کرج هر روز می‌آید تهران، صبح تا غروب در ساختمان ۷۲ واحدی ما هم نگهبانی می‌دهد و هم زباله‌ها جمع و همه جا را تمیز می‌کند.

سیصد تومان زدم به حسابش!


ایرج نوروزی.
یک ستمگر دیگر.

T.me/bishuoori

سگی آلوده و کثیف خود را به یکی از مشایخ صوفیه میمالید و میگذشت

شیخ هم با خونسردی میرفت و سگ را نمیراند
یکی از مریدان پرسید: ای شیخ،
این سگ نجس است، چرا از او دوری نمیکنی؟

شیخ گفت: این سگ #ظاهری کثیف دارد و من #باطنی آلوده دارم.

چگونه از او دوری گزینم که خود همان دارم!!

اندکی از پلیدی درون، بسی بدتر از همه آلودگی های برون است،

که این به آبی پاک شود و آن به عمری پاک نگردد...


شیخ ابو سعید ابوالخیر

همدلی با حیوانات

دوستداران حیوانات نیک

T.me/bishuoori

پویش رانندگی ایمن شبیه کار خانم "جون مک کارول" است که برای خط‌کشی وسط جاده تلاش کرد. مردم آن زمان باور نمی‌کردند خط‌کشی وسط جاده تصادفات را کم می‌کند. مردم کشور ما هم امروز باور نمی‌کنند ۲۰٬۰۰۰ کشته تصادفات یعنی عزای عمومی سالانه؛ و مردم دنیا هم باور نمی‌کنند ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ کشته در جهان یعنی عزای عمومی جهانی. هیچ‌کس باور نمی‌کند این عدد می‌تواند به صفر برسد، ولی می‌تواند.

فقط باید فرهنگ‌سازی کرد، سوخت و ادامه داد، ایستاد و خسته نشد. کم‌کم جامعه همراه می‌شود. از همهٔ سفیرانی که ایستاده‌اند و خسته نمی‌شوند صمیمانه سپاسگزارم.

کار سفیران بسیار مهم است؛ تلاش برای نجات جان انسان‌ها. با پیوستن به پویش، اول جان خود و عزیزانتان را حفظ می‌کنید تا به آمار کشته‌ها اضافه نشوید؛ دوم با دعوت دیگران، آن‌ها را از حادثه دور نگه می‌دارید. این‌گونه حلقه بر کسانی که رعایت نمی‌کنند تنگ‌تر می‌شود تا کم‌کم داخل خط بیایند؛ یعنی رانندگی بین خطوط، با فاصله و خردمندانه.

کار ما شبیه این است: فرض کنید ۹۰ میلیارد زباله در کشور رها شده است. اگر ۹۰ میلیون ایرانی هرکدام ۱۰۰۰ زباله بردارند، دیگر زباله‌ای نمی‌ماند؛ چون همان‌ها دیگر زباله نمی‌ریزند.

عده‌ای رانندگی نمی‌کنند اما بی‌احتیاطی می‌کنند؛ مثلاً از خط عابر پیاده عبور نمی‌کنند یا دست کودک را هنگام عبور از خیابان رها می‌کنند. عده‌ای راننده هم رفتارهای پرخطرشان بسیار بیشتر از ۱۰۰۰ مورد است و در وجودشان نهادینه شده و تکرار می‌شود؛ یعنی زباله در طبیعت ایران می‌ریزند و بیشتر هم می‌ریزند. زیاد شدن افرادی که رفتار پرخطر ندارند، عرصه را بر افراد پرخطر تنگ می‌کند، چه سهواً و چه عمداً.

سفیر شدن در پویش رانندگی ایمن یعنی مردم روی رانندگی من حساب کنند؛ من رفتارهای پرخطر رانندگی‌ام را روزبه‌روز کمتر می‌کنم تا به صفر برسد، چون تغییر آنی رخ نمی‌دهد. سفیر فانوسی به دست می‌گیرد تا چراغ راه دیگران شود و کم‌کم آن‌ها را مجاب می‌کند که برای نجات انسان‌ها آستین بالا بزنند: ابتدا عضو شوند و فانوس بگیرند، مدتی رعایت کنند و سپس فانوسشان را روشن کنند. فانوس خاموش بهتر از نداشتن فانوس است و فانوس روشن بهتر از فانوس خاموش.


با ارسال کد 02 (معرف کمپین مبارزه با بی‌شعوری) به شماره زیر در واتساپ، عضو پویش رانندگی ایمن خواهید شد:

https://wa.me/989303170960

با عضویت در این پویش متعهد به رانندگی
بین خطوط
و رعایت فاصله طولی

می‌شوید؛

📭 دزدی در نوبت صف نانوا همان‌قدر پلیدی می‌خواهد، که حاکم مملکتی باشی و از سفره‌ی مردم بدزدی ..
پلید، پلید است..
فقط باید در موقعیت‌های بزرگتر قرار بگیرد تا پلیدی‌اش بیشتر آشکار شود...

T.me/bishuoori

«من یک بیمار روانی هستم»
«بله! منظورم خودم است!»

🖊 دکتر_سید وحید شریعت
روان‌پزشک و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران

چند سالی هم هست که دارم دارو مصرف می‌کنم و شکر خدا الان بهترم؛ وگرنه نمی‌توانستم این­‌ها را برای­تان بنویسم.

چرا دارید این‌طوری نگاهم می‌کنید؟! مگر چه اشکالی دارد؟!
چرا باید از گفتن این مسأله خجالت بکشم؟!
مگر داشتن یک بیماری روانی با داشتن فشارخون یا دیابت فرقی می‌کند؟!
در هر دوی آن­‌ها فقط برخی تغییرات شیمیایی در بدن اتفاق افتاده که باعث بیماری شده است.
در بیماری روانی، این تغییرات در مغز ما اتفاق می‌افتد و برخی از مواد ناقل شیمیایی در مغزمان کم و زیاد می‌شوند ولی در دیابت، این تغییرات در لوزالمعده رخ می‌دهد و نتیجه‌اش در خون منعکس می‌شود.

شما تا حالا کسی را دیده‌اید که از داشتن میگرن یا آپاندیسیت شرمگین باشد یا بخواهد بیماری خودش را پنهان کند؟
یواشکی دکتر برود یا نخواهد اسم واقعی خودش را هنگام مراجعه به دکتر بگوید؟
پس چرا از شنیدن این‌که فردی بیماری روانی دارد، یکه می‌خورید و انتظار دارید که مثل بسیاری از افراد، بیماری خود را پنهان کند؟
مگر خودش خواسته که بیمار شود یا خطایی از او سرزده که به این بیماری دچار شده؟!

اگر این‌طور نیست، پس چرا وقتی به بیماری روانی دچار می‌شویم سعی می‌کنیم که کسی از قضیه بو نبرد و حتی نزدیک‌ترین اقوام هم از آن خبردار نشوند؟

گاهی این مسأله آن‌قدر برای­مان حساس می‌شود که حتی حاضریم بیماری و مشکل خود را پنهان کنیم یا اصلاً از خیر دوا و دکتر هم بگذریم ولی از «خطر» این‌که کسی بفهمد ما مشکلی داریم دور شویم و از «انگ» بیماری روانی محفوظ بمانیم!

شاید از این نگران باشیم که از این پس، جور دیگری به ما نگاه شود یا از ما بترسند، به ما اعتماد نکنند، بگویند شخصیت ضعیفی داشته‌ایم، دیوانه خطاب­مان کنند، نتوانیم ازدواج کنیم، از محل کار اخراجمان کنند و صدجور بدبختی دیگر برای­مان پیش بیاید، فقط برای این‌که قضیه لو رفته که ما نوعی بیماری روانی داریم.

همۀ این­‌ها آواری است به نام «انگ بیماری» که روی سر بیماران خراب می‌شود و دردی بر دردهای خودشان و خانواده‌شان می‌افزاید.
ولی مسأله این­‌جاست که بیشتر بیماران روانی، نه خطرناک هستند، نه احمق و خنده‌دار، نه غیرقابل اعتماد و دیوانه، نه از کار افتاده و لاابالی؛ به­‌خصوص با انجام درمان، درصد قابل توجهی از بیماران به طور کامل یا تقریباً کامل به وضعیت عادی خود برمی‌گردند.

اگرچه اغلب اوقات، این به معنی عدم نیاز به ادامۀ درمان و «ریشه‌کن شدن» بیماری نیست؛ همان‌طور که فرد مبتلا به دیابت یا فشارخون با درمان، بیماری خود را «کنترل» می‌کند و باید مدت‌ها درمان‌های خود را ادامه دهد.

مهم این است که درمان بیماری می‌تواند تا حد زیادی از عوارض بیماری درمان‌نشده بکاهد و ما را به زندگی عادی روزانۀ خود برگرداند؛ 
هم­چنان که بیماری من را کنترل کرده و می‌توانم با پسرم بازی کنم، به دانشجویانم درس بدهم و به بیمارانم کمک کنم.
من زندگی را دوست دارم.
منبع: هفته‌نامه‌ سلامت، شماره­ ۲۹۰

بهداشت و سلامت

T.me/bishuoori

هایدگر (فیلسوف آلمانی)، در ۱۹۳۳ به حزب نازی پیوست و تا پایان رژیم عضو آن ماند.
این یکی از تلخ‌ترین درس‌های تاریخ اندیشه است.
دانش الزاما تعصب را از بین نمی‌برد؛ گاهی حتی به آن زبان و استدلال می‌دهد.
مسئله فقط چقدر خوانده‌ای نیست؛ مسئله این است که آیا دانسته‌هایت توان شکستن تعصبت را دارند یا نه.


-vazna cafe-/توییتر دانشگاه تهرانی‌ها


T.me/bishuoori

📬 ‏رتبه #کنکور یک مسئله شخصیه...

لطفا با پرسیدن از دیگران آنها را آزار ندهیم.

گاهی فامیل‌های خیلی دور هم خیلی پیگیر رتبه کنکور آدم هستند، کسایی که حتی تو عمرت ندیدی و حتی برای بیان نسبتشون عاجز هستی و نفس کم میاری!

اگر کسی که کنکور داده از رتبه‌اش راضی باشه، خودش اعلام می‌کنه.

پدر و مادرهای عزیز!

لطفا شما هم اینقدر فضای خونه رو ملتهب و غمناک نکنید به خاطر رتبه بد بچه‌تون!

T.me/bishuoori

📭 درود

لطفا در کانالتون یادآوری کنید که به بچه های کار خردسال، پول ندن
به زنانی که با بچه های کرایه ای یا فرزندان خودشون برای گدایی میان پول ندن

پول دهنده، یک لحظه فیگور آدمهایی که بهشت براشون ثبت شده رو می گیره ولی این رسم شنیع رو محکمتر و ادامه دار می کنه

اونهایی که باند بچه های کار رو دارند از همین حربه استفاده می کنند و از معصومیت بچه ها برای گول زدن عوام استفاده می کنند.

اگه به بچه ها و زنان بچه دار پول داده نشه دیگه نوزاد یا بچه های کوچک فایده و سودآوریشون منســــــــوخ میشه و دست از سرشون برمیدارن. باشعــــــــــــــورباشیم و فقط نوک دماغمونو نبینیم


ث_ص

T.me/bishuoori

«💔زخمی که ما بر تن این امانت زدیم...»

من اینجا کنار یکی از باشکوه‌ترین شاهکارهای طبیعت ایران ایستادم؛ درخت انجیر معابد چابهار. اما چیزی که می‌بینید زیبایی نیست، سند بی‌مهری ماست. تنه‌ای که با چاقو تراشیده شده و با اسپری و یادگاری‌نویسی نابودش کردند.🧡😔

وقتی برای یک جاذبه بی‌نظیر نه حفاظی هست، نه نگهبانی و نه برنامه‌ای برای رونق گردشگری و اشتغال منطقه، نتیجه‌اش می‌شود همین تخریب و بی‌فرهنگی.

در واقع بی‌توجهی از مسئولین شروع می‌شود و تا عمق رفتار جامعه امتداد پیدا می‌کند.

حیف از این طبیعت مظلوم، حیف از این ثروت ملی...


چطور می‌شه جلوی این تخریب‌ها رو
گرفت؟ فرهنگ‌سازی یا جریمه و حفاظت؟

کانال‌ بغض‌ عشق

T.me/bishuoori

یه بار یکی ماشینش رو دوبل ماشینم گذاشته بود،۴۵ دقیقه تو ماشین منتظرش نشستیم!
یه اقای حدوداً ۴۰ ساله، از دور با دست رو‌سینه عذرخواهی میکرد و نزدیک شد، وقتی رسید اول سلام کرد، بعد گفت چه کار زشتی کردم، قابل بخشش نیست، رو به مامانم گفت : مخصوصا که حاج خانوم! معطل کردم. شرمسارم!
با یه غر ریز من، قضیه تموم شد.
بعد مامانم گفت: ببین اینا درس زندگیه، هوش اجتماعیش رو دیدی؟ با دنده خنده و احترام شروع کرد، نذاشت فضا جدی یا سنگین بشه، یه جوری حرف زد که اگه تو بهش چیز میگفتی به نظر بی‌شعور میومدی!
تا اون روز از ادم بی‌شعور درس نگرفته بودم!

✍🏻خاطرات دختر گلفروش مردم
✍yas

T.me/bishuoori

سلام

📭 یه مطلب هم در مورد اینهایی که تو مترو و اتوبوس برای خودشون جانشین تعیین می‌کنند و بعدش پیاده میشن بذارررررر
طرف تا قبل از پیاده شدن عین خیالش نیست و به محض پیاده شدن برای خودش (اکثرا هم خانم و اگر نبود پیرمرد) جانشین تعیین میکنه!

T.me/bishuoori

سلام هموطنان عزیز
بیایید دست به اقدام بزنیم.
تا امروز 31 شهریور 1405، تعداد 231 نفر از طریق کمپین مبارزه با بی‌شعوری به پویش رانندگی ایمن که حالا تعداد سفیرانش به 12270 نفر داخل کشور
80 سفیر خارج کشور
173 سفیر حقوقی از شرکت ها و موسسات
و 5 سفیر بین المللی رسیده است، پیوسته‌اند.

صفر شدن کشته‌های تصادفات در ایران کار غیر ممکنی نیست. بیایید بصورت رایگان کارت سفیر و کد فعالیت نجات جان انسان‌ها را دریافت کنیم و شروع به فرهنگ سازی رانندگی بین خطوط، با فاصله و خردمندانه کنیم.


اگر حاضرید برای کاهش تصادفات اقدام کنید و دنبال صفر شدن تعداد کشته‌های تصادفات هستید، کد 02 مربوط به سفیر حقوقی پویش رانندگی ایمن را
به این آدرس در واتساپ ارسال کنید:

https://wa.me/989303170960

پویش رانندگی ایمن

🔴 تو زرنگ نیستی؛ بی‌فرهنگی!

امروز برای چندمین بار در ماه‌های اخیر هنگام عبور از بلوار ملک آباد مشهد، خودروهای شخصی بسیاری را می‌دیدم که بی‌توجه به ممنوعیت تردد در خط ویژه اتوبوس و تاکسی، از این مسیر رفت و آمد می‌کردند و هیچ پلیسی هم نبود که آن‌ها را جریمه کند.

این کار از یک سو تخلف آشکار از قوانین راهنمایی و رانندگی به‌شمار می‌رود، و از سوی دیگر بی‌احترامی به رانندگانی است که در مسیر درست حرکت می‌کنند و در ترافیک منتظر مانده‌اند.

گذشته از کم‌کاری پلیس و عدم حضور در محل برای برخورد با متخلفان، آنچه مایه‌ی تاسف بیشتر است؛ ضعف فرهنگی شهروندانی است که از زیر پا گذاشتن قوانین و بی‌احترامی به همشهریان قانونمند خود شرم نمی‌کنند و لحظه‌ای به زشتی کار خویش نمی‌اندیشند.

🖊 باقریان

🍀 «صدای پای آب»

T.me/bishuoori

گرفتار شدن یک دستگاه آمبولانس در تونل نیایش... خط ویژه را رانندگان مسدود کرده‌ اند!
بعد از عبور آمبولانس هم، طبق معمول تعقیبش می‌کنند.

پایگاه خبری متخصصین بهداشت ایران

T.me/bishuoori

اگر در صف ایستادی و تصمیم گرفتی به فردی که پیره، بارداره یا هر مورد دیگری کمک کنی، حق نداری بیاری بذاریش قبل خودت، باید جاتو بهش بدی و اگه جاش ته صف بود بری ته صف. در غیر این صورت تو یک بی فرهنگ خودخواه و زورگو هستی و نه یک باشعور!


_لاگاوولین ۱۶_

T.me/bishuoori

بذر تمام بدبختی‌های ما
در سال‌هایی کاشته می‌شوند
که با آدم‌هایی سر و کار داریم
که معتقدند، نه تنها دریافته‌اند
چه چیزهایی برای خودشان درست است،
بلکه صلاح دیگران را نیز می‌دانند.
آنها با توسل به این اکتشاف و
سنت مخربی که هزاران سال است
بر فکر بشر سایه افکنده است
احساس می‌کنند وظیفه دارند
دیگران را نیز مجبور کنند
تا کاری را که از نظر آنها
درست است انجام دهند.


📕 تئوری انتخاب | ویلیام گلاسر

T.me/bishuoori

محکم کاری!

یاد گرفتم هر کاری می‌خواهم بکنم در کنار مشاهده و آموختن تجربه دیگران با سه نفر مشورت کنم:
او که حسادت می‌کند، آن که رقابت می‌کند و کسی که دوستم دارد.

- حسود، اگر بگوید نکن یعنی پس باید انجام دهی و اگر گفت کار خوبی است و انجام بده، از خیر آن کار بگذر.
- رقیب تلاش می‌کند تو را به مسیر نادرست بفرستد، پس می‌توانی این گونه راه‌های بد نقشه را پیدا و از آنها دوری کنی.
- کسی که دوستت دارد خودش را جای تو می‌گذارد و می‌تواند آنچه که به دلیل دلبستگی به نقشه راه نمی‌بینی را ببیند.


شاید کسی باور نکند، آموختن این سه نکته چقدر گران تمام شد!

ایرج نوروزی

T.me/bishuoori

زشت!

دبستانی بودیم، مدیر باز برای شیطانی بی جایی مرا به دفترش خوانده بود.
صادق را نخستین بار همان جا دیدم که دست مادرش را سفت گرفته بود و از چشمانش معلوم بود گریسته است.
از آن چهره هایی که هم نگاه کنجکاوان را بر می انگیخت و هم چشمان آدم های دلسوز را بر روی خودش قفل می کرد، راستش هیچ کدام از اجزای صورت او با دیگری تناسب نداشت.
مدیر گفت:
- خانم میان سال تحصیلی هستیم، نمی دانم آیا بچه شما می تواند در این محیط تازه خودش را به دیگران برساند یا نه، کارنامه متوسطی دارد، ای کاش می گذاشتید آخر سال خانه را عوض می کردید.
مادر پاسخ داد:
- چاره نبود به خاطر کار شوهرم شهرمان را ترک کردیم و اینجا آمدیم.
ناگهان مدیر رو به من کرد و گفت:
- نوروزی، باز آتش سوزاندی که، چندبار گفتم آرام باش و سر به سر بچه های بزرگتر از خودت نگذار.
آمدم  عذری بتراشم، تا گفتم آقا اجازه تقصیر...حرفم را قطع کرد و گفت:
- به یک شرط این بار هم از تقصیرت می گذرم، آقا صادق را ببر، این نامه را به معلمت بده و او را تا آخر سال کنارت بنشان.
از آن روز من و صادق شدیم رفیق اجباری یکدیگر.
حتی در خیابان آدم ها به صادق خیره می شدند، ابتدا ناراحت بودم و تلاش می کردم از او فاصله بگیرم، اما آهسته آهسته ترس جای خود را به خشم داد، بچه بودم و به حضور همیشگی او عادت کردم و نگاه های ناعادلانه به او مرا خشمگین می کرد، اما خودش دیگر اهمیتی نمی داد و هر روز بیشتر به درس و کتاب پناه می برد، همان سال اول شاگرد ممتاز شد.
گذشت و گذشت و سالها با او همبازی و همدرس باقی ماندم، تا باز پدرش ناچار شد خانواده را به شهر دیگری ببرد و رابطه ما به گهگاهی نامه پراکنی و بعدها با آمدن شبکه های اجتماعی به همین ابزارهای ارتباطی نو محدود ماند.
دورادور خبر داشتم که بورسیه دانشگاهی در خارج از کشور شده بود و آنجا ماندنی شده است.
تا این که برای کاری گذرم به آن کشور افتاد و پیام دادم که صادق جان من آمدم می خواهم ببینمت، اما گرفتار کار هستم و فلان روز و فلان ساعت وقت خالی دارم.
گفت یک کنفرانسی هست آن روز که باید آنجا باشم، اگر می توانی بیا آنجا دیداری تازه کنیم.
چاره نبود، هر دو آدمهای میانسالی گرفتار کار و زندگی بودیم و همین یگانه بخت برای دیدار.
خودم را سر وقت به آنجا رساندم، میان شلوغی پی صادق می گشتم، از یکی پرسیدم و با انگشت تالار سخنرانی را نشانم داد، تا در را باز کردم و رفتم تو، آن بالا صادق را دیدم که داشت سخنرانی می کرد، با زور یک صندلی خالی پیدا کردم و میان چند نفر پیر و جوان که کاغذ و قلم در دست داشتند نشستم.
سخنرانی صادق میان هلهله و تشویق جمعیت تمام شد، آدم ها ریختند دورش و او از آن میان آنقدر چشم گرداند که مرا دید، صاف آمد سراغم و یکدیگر را در آغوش کشیدیم.
ناگهان با خنده گفت:
- انگار راست راستی دلت خیلی برای صادق زشته تنگ شده بود!
- اول باید از میان این همه آدم تو را فراری دهم, پاسخ حرفت نوک زبان تیزم است و نمی دانم پس از این همه سال دوری، بیانش درست است یا نه.
نیم ساعتی طول کشید تا از دست جمعیت خلاص شد و گوشه ای میزی خالی پیدا کردیم و فوری گفت:
- حالا آن متلکی را که می خواستی بار صادق زشته کنی بریز بیرون که دلم بدجور برای لیچار گفتنت تنگ شده.
پاسخ دادم:
کدام زشت؟ کو؟ اگر این همه آدم اینجا تنها درون زیبایت را می بینند، چرندی که من بگویم چه اهمیتی دارد؟
راستش خواستم بگویم، چطوری صادق خوشگله، چون امروز تنها چیزی که از تو دیده می شد زیبایی بود.

ما آدمها با صورت و بیرونی بدون اراده خودمان متولد می شویم، اما انتخاب زیبایی یا زشتی درون ما با خودمان است.

🖊 ایرج نوروزی

T.me/bishuoori

بعضی از شوخی‌ها اصلا قشنگ نیست و متاسفانه بیشتر از طرف آقایون و در جمع‌های دوستانه است!

-عزیزم خسته شدی، من میگم بذار یه زن دیگه بگیرم، کمکت کنه!هرهرهر
-بچه‌ها یه سفر مجردی بریم تایلند! هرهرهر
و ۱۰ ها مورد دیگه
اما این شوخی‌ها برای شریک عاطفیشون خنده‌دار نیست؛ یادآوری اینه که احساسات و امنیتش می‌تونه سوژه خنده باشه. احترام، چیزی نیست که بشه باهاش شوخی کرد. این مدل شوخی‌ها شاید چند ثانیه خنده بیارن،ولی می‌تونن اعتماد یه رابطه رو برای مدت‌ها از بین ببرند.
از اون بدتر زمانی هست که خانمها ناراحت میشن ولی سعی میکنن به روی خودشون نیارن و با لبخند از این قضیه بگذرن که مبادا ناراحتی توجمع بوجود بیاد، که این عادت از تربیت اشتباهیه که از بچگی به دخترا یاد دادن که اینا شوخیه، جنبه داشته باش، لبخند بزن که مبادا به غرور اون مرد بربخوره!
هر وقت فکر کردید حرفی که می‌زنید بامزه است، به برعکس این حالت فکر کنید که اگر همین شوخی با خودتون بشه آیا خوشایندتونه؟

روانشناسی

T.me/bishuoori