زین گذرگه به کجا دل بندم
هرچه را می‌نگرم، می‌گذرد
بیدل
می‌گوید:«هر چه هست، موقتی و رو به نیستی است؛ پس من به چه چیزی دل ببندم!؟»  از نظر بیدل«جهان صحنۀ گذران پدیده‌های بی‌بود» است، هستنده‌هایی که به یک اعتبار نیستند.‌ بیدل جهان را رو به فنا و به اعتبار مهلت اندک حیات، نیست‌گونه می‌داند. در چنین جهانی به چه می‌توان دل بست که بقول سعدی«آنچه نپاید، دلبستگی را نشاید.» این مقولات بزرگانی چون بودا را ترغیب می‌کرد تا در پی«حقیقتی ثابت»برآیند. حقیقتی که مانند جهان مادی، دستخوش تغییر و تحول یا زوال نمی‌شود. عشق راستین از نظر ایشان، معطوف به همین حقیقت پابرجاست.

مهرداد مهرجو
https://t.me/Biddle_Academy