پرسش از تأثیرپذیری و قرابت شعر سهراب سپهری با بیدل دهلوی دست‌کم از نیمۀ دوم دهۀ ۱۳۶۰ به‌صورت جدی وارد پژوهش‌های ادبی شده است. سیدحسن حسینی در کتاب «بیدل، سپهری و سبک هندی»(۱۳۶۹) از نخستین کسانی بود که با مقایسۀ مستقیم هشت کتاب و شعر بیدل، شباهت‌های فکری و سبکی این دو شاعر را بررسی کرد. پس از او صالح حسینی در کتاب «نیلوفر خاموش»(۱۳۷۹)، فائزه جنیدی در مقالۀ «بیدلانه‌های سپهری»(۱۳۸۵) و سپس مهرداد مهرجو در کتاب «اشاره‌های خوشایند»(۱۴۰۱) به این موضوع پرداخته‌‌اند. نیاز به ذکر است اشاره‌های پراکنده‌ای از پژوهشگرانی چون سیدمهدی طباطبایی نیز در این زمینه به چشم می‌خورد. با این همه میزان و چند و چون ارتباط شعر سپهری و بیدل همچنان مورد بحث و گاها جنجال‌های ادبی به نظر می‌آید. چنانکه تقی پورنامداریان در کتاب «حنجرهٔ زخمی جویبار»(۱۴۰۳) مواضع مهرداد مهرجو را به چالش می‌کشد و سپهری را در برخی از موارد گسسته از بیدل می‌داند. در پست بعدی نوشتاری چند صفحه‌ای دربارهٔ این موضوع و پاسخ‌ مهرجو به ملاحظات پورنامداریان منتشر می‌شود.

مهرداد مهرجو
https://t.me/Biddle_Academy