«آتش» و متعلقات آن نظیر «شرر» در شعر بیدل اهمیت بسیار بالایی دارد. شمعی که می‌سوزد و آب می‌شود و کاغذی که آتش گرفته است تنها بخشی از تصاویری است که بیدل در شعر خود به کار برده است. شعلهٔ شمع از تصاویر مورد علاقه بیدل است و در شعر خود بسیار به آن پرداخته است. به تعبیر باشلار:
«فیلسوف می تواند با مشاهده شمع، خیال بندد که آن شمع گواه جهانی در حال سوختن است. شعله در نظر وی، جهانی در حال شدن و صیرورت است. اما خیالباف در شعله ذات خود و صیرورت خویش را می‌بیند. در شعله فضا یا مکان تکان می‌خورد و زمان می‌جنبد و با لرزش نور همه چیز می‌لرزد. آیا آینده و تقدیر آتش نمایشی‌ترین و چالاک‌ترین تقدیر و صیرورت نیست؟ جهان به شتاب می‌گذرد، اگر آن را از منظر آتش تخیّل کنیم. اینچنین است که حکیم چون در برابر شمع، به خیالبافی در باب جهان بپردازد می‌تواند هرگونه که بخواهد آنرا در عالم خواب و خیال مجسم کند، در جنگ و خونریزی یا در صلح وصفا.»

مهرداد مهرجو
https://t.me/Biddle_Academy