Ці сапраўды дапамога тым, хто вярнуўся з вайны, не з’яўляецца гуманітарнай?
Нядаўна на запыт клуба Licviny пра падтрымку добраахвотнікаў да арганізацыі, якая працуе ў сферы гуманітарнай дапамогі, мы атрымалі такі адказ:
(PL) Nasza organizacja zgodnie ze standardami pomocy humanitarnej nie angażuje się we współpracę z organizacjami skupionymi na celach wojskowych.
(BY пераклад) Наша арганізацыя, у адпаведнасці са стандартамі гуманітарнай дапамогі, не ўдзельнічае ў супрацоўніцтве з арганізацыямі, якія засяроджваюцца на ваенных мэтах.
Аднак ні праект нашага клуба, ні дасланы намі запыт — не пра ваенныя мэты. Гутарка пра людзей. Пра беларусаў, якія добраахвотна пайшлі абараняць Украіну. Яны рызыкавалі жыццём, прайшлі найцяжэйшыя выпрабаванні, многія страцілі здароўе. Сёння яны вяртаюцца з вайны з патрэбай у адаптацыі і застаюцца сам-насам са сваімі праблемамі: псіхалагічнымі, фізічнымі, сацыяльнымі.
Мы прыцягваем увагу гуманітарных арганізацый да вострага пытання сацыялізацыі ветэранаў вайны ва Украіне.
❓ Ці сапраўды дапамога гэтым людзям не з’яўляецца гуманітарнай місіяй?
❓ Ці могуць чалавечая годнасць і права на гуманітарную дапамогу падзяляцца на “ваеннае” і “не ваеннае”?
❓ Чаму падтрымка ветэранаў не разглядаецца як частка гуманітарных стандартаў?
Мы заклікаем гуманітарныя арганізацыі пераасэнсаваць сваю пазіцыю і перагледзець стандарты гуманітарнай дапамогі ў дачыненні да ветэранаў вайны за свабоду і незалежнасць Украіны супраць расейскай ваеннай агрэсіі, распачатай 24 лютага 2022 году.
Заклікаем ставіць у прыярытэт не сухія тыповыя фармулёўкі, а жывых людзей, якія зрабілі свой унёсак у абарону Украіны, і, суадносна, рэгіянальную бяспеку Еўропы. Лічым дапамогу ім такой жа гуманітарнай патрэбай, як падтрымка бежанцаў і ахвяр катастрофаў. Паспяховая рэсацыялізацыя ветэранаў гэтай вайны неабходная і ім самім, і грамадству, у якое яны вяртаюцца.