اگر به رشد، تکامل و زیستن بهترین زندگیمان متعهد نباشیم، ناگزیر در بیرون، در پی نوعی مسکن میگردیم و آن را پیدا می کنیم؛ نوعی مایه خشنودی فوری که دردمان را بی حس کند و ما را به حالت انکار بازگرداند تا فراموش کنیم چه امکاناتی برایمان وجود دارد. در آنجا در حالی که هدایای ما از خودمان و جهان پنهان است، می توانیم تلاش کنیم با بی حسی آسوده باشیم.
خوشی آنی، گزینه ای است که وقتی آماده درمان و بازگشت به مسیر الهی، یعنی ذات حقیقی نیستیم، همیشه آن را در اختیار داریم. بسیاری از ما، بیش از یک بار از مسیر خود خارج شده ایم و تصمیم هایی نسنجیده گرفته ایم که ما را از رؤیاهایمان دور کرده و در راهی تاریک و طولانی، به سوی ناکجاآباد انداخته اند.
اگر زمانی را به مراقبت از جهان درون خود اختصاص دهیم و وجود مقدسمان را نپرورانیم، در تسخیر برنامه ریزی خودکار ذهنی در می آییم که به طور معمول، با بالاترین ابراز وجود ما هماهنگ نیست.


دبی فورد
وجود مقدس شما

@behtarinammann