زندگی کن، سپاس بگو، عشق بورز


شکرگزاری باید نخست از آن که ما را آفریده، آغاز شود زیرا بزرگترین موهبت را که همانا زندگی است، از آفریدگارمان دریافت کرده ایم. چگونه می توانیم سپاسگزاری خالصانه مان را به خداوند نشان دهیم و از ته دل شکرگزارش باشیم؟ بهترین راه برای نشان دادن سپاسگزاری این است که موهبت او را دریافت کنیم و با لذت بردن از موهبت او و گذران زندگی یی پربار و کامل از او شکرگزاری کنیم.
برای بسیاری از ما عطا کردن آسان اما دریافت کردن بسیار دشوار است. هنگامی که با سپاسگزاری عجین می شویم، به راحتی و بدون احساس گناه می توانیم دریافت کنیم زیرا می دانیم با دریافت، موجب شادمانی کسی میشویم که عطا میکند. به عنوان مثال، اگر کسی برای تان غذایی بپزد، بهترین راه برای تشکر این است که واقعاً از غذایی که پخته، لذت ببرید. کسی که برایتان آن غذا را پخته است، با دیدن لذتی که از خوردن آن غذا می برید، احساس شادمانی می کند.
اگر برای فرزندانتان غذایی بپزید و ببینید چقدر از خوردنش لذت می برند، تا ابد برای شان غذا می پزید تا این لذت را احساس کنید!
همین امر در مورد زندگی صادق است، پروردگار، موهبت زندگی را به ما ارزانی کرده است و سپاسگزاری از خداوند برای این موهبت از طریق لذت بردن از زندگی و از این که واقعاً خودمان باشیم، انجام می شود. زندگی زود میگذرد. حتی اگر صد سال عمر کنیم، باز هم زندگی بسیار کوتاه است. ما باید با زندگیمان چه کنیم؟ آیا باید زندگی را با حسرت خوردن به حال خود سپری کنیم؟ آیا باید زندگی را با قضاوت در مورد عزیزان مان، کنترل آنها و یا این که دوست داریم چگونه باشند، به چالش بکشیم؟ آیا باید زندگی مان را با ترس و ترس از ابراز آنچه هستیم سپری کنیم؟
روش شکرگزاری از موهبت زندگی این است که واقعاً زندگی کنیم، نه این که از ترس زندگی در گوشه ای پنهان شویم یا شاهد گذران آن باشیم. بزرگ ترین ترسی که داریم، ترس از مرگ نیست بلکه وحشت داریم که واقعاً زندگی نکنیم، خودمان نباشیم، احساس مان را بیان نکنیم، خواست مان را بر زبان نیاوریم و وقتی باید پاسخ مثبت دهیم، ندهیم و وقتی باید نه بگوییم، پاسخ منفی ندهیم. باید آنچه را واقعاً در دل مان است، ابراز کنیم. اگر به آن چه واقعاً نیستیم، تظاهر کنیم، چگونه میتوانیم واقعاً زندگی کنیم؟
زندگی همراه با شکرگزاری این است که از هر لحظه این موهبت ارزنده که از جانب خداوند است، لذت ببریم. ما می توانیم سپاسگزاری مان را از خداوند با زندگی یی آکنده از خوشبختی و عشق ابراز کنیم. هنگامی که با سپاسگزاری عجین میشویم، عشق مان را سخاوتمندانه نثار میکنیم زیرا میدانیم عشقمان انتهایی ندارد. هر آن چه را می بخشیم، سخاوتمندانه می بخشیم زیرا آفریدگارمان بسیار سخاوتمند است. و ما میدانیم استحقاق دریافت تمام خوبی های زندگی را داریم زیرا ما آفریده خداوندیم و خداوند کمال مطلق است. اگر خداوند همه جا حضو دارد و تجلی همه چیز است، پس چگونه ممکن است موهبات زندگی را از آفریده های خود دریغ کند؟
امروز، روزی خارق العاده برای شکرگزاری و بر زبان آوردن تمام نعماتی است که در قلب خود احساس میکنیم. چرا در هر لحظه شکرگزار نباشیم تا سپاسگزاری با ما عجین شود و به یک عادت تبدیل شود؟ هر چه بیشتر شکرگزار باشید، بیشتر متوجه خواهید شد که چه نعماتی برای سپاسگزاری در اختیار دارید و زندگیتان به جشنی از شادی و خوشبختی مداوم تبدیل می شود. هنگامی که با سپاسگزاری عجین میشوید، تجلی خداوند را در همه جا و همه چیز می بینید و واکنش شما نسبت به بزرگترین موهبت که همانا زندگی است، با عشق و شکرگزاری همراه خواهد بود.
پیشنهاد می کنم که مابقی عمرمان را با شکرگزاری و تحسین آنچه با،زنده بودنمان دریافت می کنیم، سپری کنیم. همین زنده بودنمان، هین لذت نفس کشیدنمان کافی است تا قلبمان آکنده از شکرگزاری شود.


دُن میگل روییز
حلقه آتش

@behtarinammann