مهاجرت با چالش‌ها و عدم قطعیت زیادی همراه است که ذهن را مضطرب می‌کند.

یک واکنش دفاعی رایج بین مهاجرها - به‌خصوص تازه‌مهاجرها - توجه افراطی به قوانین و مقررات کشور میزبان است.

شخص هر لحظه درستی رفتارهایش را پایش می‌کند و حواسش هست که مرتکب کوچک‌ترین اشتباهی نشود تا مبادا به دردسر بیفتد.

دردسری که در ذهن مهاجر مضطرب، درواقع یک فاجعه‌ی جبران‌ناپذیر است.

با در دست داشتن معیاری قانونی برای تشخیص رفتار درست از غلط، فرد مهاجر احساس کنترل و امنیت بیشتری کرده و تا حدی از اضطراب خود می‌کاهد.

با این حال توجه به قانون و درستیِ رفتارها، وقتی از یک حد ضروری فراتر رفته و تبدیل به یک پایش وسواس‌گونه‌ی لحظه به لحظه شود، به‌جای آرامش خاطر، خود زمینه‌ساز اضطراب بیشتر فرد می‌شود.

پایشِ مداوم، این باور را در ذهن تقویت می‌کند که محیط ناامن است و کوچک‌ترین اشتباه، پیامدی فاجعه‌بار خواهد داشت.

چرا که فرد هرگز این فرصت را به خودش نمی‌دهد که بیاموزد که بدون پایش دائمی و لحظه به لحظه‌ی خطرات هم اتفاق فاجعه‌باری نمی‌افتاد.

فرد فکر می‌کند دلیلِ این که تا الان فاجعه رخ نداده این است که هر لحظه حواسش به همه‌چیز بوده.

و این نتیجه‌گیری، باور به مفید بودن پایش دائمی خطرات را در او تقویت می‌کند و چرخه‌ی اضطراب را استمرار می‌بخشد.

___
بیان
@bayanz