اخیراً به ویدیویی از مجتبی شکوری برخوردم که در کربلا بعد از پیاده‌روی اربعین ضبط کرده.

ویدیو واکنش‌های زیادی به همراه داشت و خشم خیلی‌ها را برانگیخته.

خاطرم هست چند سال پیش که خودش به سهمیه‌ای بودنش اعتراف کرد شاهد واکنش‌های مشابهی بودیم.

برای من یکی، درد اصلی این نیست که امثال مجتبی شکوری رانتی و حکومتی‌اند؛ این واقعیت‌ها را چندسالی بود که می‌دانستیم.

درد اصلی این است که خزعبلات همچین آدمی چند میلیون مخاطب دارد.

درد اصلی این است که جامعه در چنان قهقرای فکری‌ای فرو رفته که یک مجری حکومتی برایش الگوی فرهیختگی شده.

درد اصلی این است که حتی وقتی طرف واضح و مستقیم رو به دوربین می‌گوید من رانتی، سهمیه‌ای و حامی حکومتم، مخاطب همچنان بهش وفادار می‌ماند.

___
بیان
@bayanz