کمتر از ۱۰ روز پیش نسخه‌ی جدیدی از حالت صوتی ChatGPT بیرون آمد.

دیشب امتحان کردم و تجربه‌ی غریبی بود.

برخلاف نسخه‌های قبلی که حرف آدم را نمی‌فهمید و وسط صحبت می‌پرید و کلافه می‌کرد، این‌یکی به طرز آزاردهنده‌ای طبیعی و روان است.

این‌قدر طبیعی است که از طبیعی بودنش اذیت شدم.

***

بعد از مدت‌ها اینستاگرام را نصب کردم و یک چرخ مفصل توش زدم.

حرف از دهن آدم واقعی بیرون می‌آید، ولی کلمه به کلمه‌اش را هوش مصنوعی نوشته.

به‌ظاهر نظر یک انسان را می‌شنویم، ولی درواقع انسان صرفاً وسیله شده برای خروجی هوش مصنوعی.

تولیدکنندگان محتوا شده‌اند پیامبرانِ هوش مصنوعی.

با زبان و بدن خود پیام خداوندگار دیجیتال را به دیگران مخابره می‌کنند.

***

همه‌ی این تغییرات البته در مقابل آنچه طی دهه‌ی اخیر شاهدش خواهیم بود هیچ است؛ تازه اول ماجرا هستیم.

بسیاری از نظریه‌پردازان، یکی پس از دیگری به پیش‌بینی ناپذیر بودن آینده اذعان می‌کنند.

خیلی‌ها که تلاش کردند با تئوری‌های قبلی شکل و شمایل آینده‌ی هوش مصنوعی را توضیح دهند، کم‌کم دارند متوجه تفاوت‌های این تکنولوژی با هر آنچه بشر تا به امروز به چشم دیده می‌شوند.

دیگر کمتر نظریه‌پرداز جدی‌ای در این حوزه وجود دارد که هوش مصنوعی را صرفاً یک «ابزار» بداند؛ نظریه‌هایی که بر «عامل» بودن این تکنولوژی تاکید دارند - عاملی که خواسته‌هایش در بلندمدت الزاماً با خواسته‌های بشر هم‌سو نیست -، جدی‌تر گرفته می‌شوند.

جفری هینتون - که به پدرخوانده‌ی هوش‌مصنوعی معروف شده است - تا قبل می‌گفت ۳۰ تا ۵۰ سال با ابرهوش (Superintelligence) فاصله داریم؛ بعد که پیشرفت‌های پر سرعت سال‌های اخیر را دید، پیش‌بینی را بروزرسانی کرد و گفت ۵۰ درصد احتمال دارد بین ۵ تا ۲۰ سال آینده بهش برسیم.

حتی احتمال انقراض گونه‌ی بشر در اثر پیشرفت‌های هوش مصنوعی را که تا قبل اصلاً درنظر نمی‌گرفت، حالا چند سالی است که حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد درنظر گرفته.

***

برای شهروند مملکتی که زیر بارش موشک، با قدرت خرید نزدیک به صفر زیست می‌کند و صبح‌ها با خبر اعدام جوانانش بیدار می‌شود، احتمال انقراض گونه بشر بعید است نگران‌کننده باشد.

شاید حتی سناریویی خیلی خواستنی و خوشحال‌کننده باشد که همه با هم منقرض شویم.

البته که منقرض نخواهیم شد.

سناریوی محتمل‌تر این است که خود بشر از این تکنولوژی نهایت استفاده را برای بدبخت‌تر کردن خودش ببرد.

بیان