بازی با واژگان بس است
چندی پیش، جناب آقای ظریف اظهار داشتند که ترکمنچای در آن روزگار «قراردادی منطقی» بود. این سخن، اگر در سطح تحلیل تاریخی بماند، یک خطاست؛ اما اگر مقدمهٔ عادی‌سازی سازش شود، یک فاجعهٔ راهبردی است. آقای وزیر امور خارجهٔ اسبق! ای کاش ادامهٔ ماجرا را نیز می‌گفتید؛ همان سلسه اتفاقاتی که ترکمنچای مقدمه آنها بود. به واقع، عادی‌سازی ترکمنچای‌ها دسته کمی از عادی‌سازی رابطه با رژیم صهیونیستی ندارد.
باید توجه داشت که وقتی دویست سال پیش ترکمنچای بسته شد، فقط شاهد عقد یک تفاهم‌نامه نبودیم؛ بلکه غرور یک ملت شکست، کمر یک امت خم شد و خاک دادن و تحت فشار، امضا کردن چنان عادی شد که پس از آن شاهد تفاهم‌نامه‌های پاریس، آخال، بحرین، آرارات و ناکامی‌های پیاپی بودیم و تا نهایتا اشغال در جنگ‌های جهانی اول و دوم زندگی را به کام ایران و ایرانی تلخ کرد. اگر انقلاب خمینی کبیر اتفاق نیفتاده بود و اگر رشادت شهیدان در جنگ هشت‌ساله، دوازده‌روزه و رمضان، به قول دکتر پزشکیان، تمامیت این آب و خاک را حفظ نکرده بود، امروز نیز ملت ایران، در برابر حمله بیگانه، جز پذیرش ذلت سرنوشت دیگری را برای خود متصور نبود؛ حال آنکه انقلاب خمینی کبیر و رهبری خامنه‌ای شهید مفهوم بلند مقاومت را به جزئی ذاتی در اندیشه ایرانیان بدل کرده‌است، حتی اگر به زبان با آن مخالفت کنند.
آقای ظریف! مراقب بازی واژگان باشید. مراقب باشید امروز، خدای ناکرده، ترکمنچای‌ها دوباره تکرار نشوند. مراقب باشید در دوراهی عزت و ذلت، پای خود را در مسیر اشتباه نگذارید. ملت ایران، خون شهیدان، حافظهٔ تاریخی و عزت ملی را با تحلیل‌های توجیه‌گرانه معامله نمی‌کنند. هر سخنی که سازش و عقب‌نشینی را «منطقی» جلوه دهد، در برابر تاریخ و ملت پاسخگو خواهد بود؛ عزت ایران خط قرمز هر ایرانی است.
✍️ عقیدتی_سیاسی بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران
🇮🇷بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران
Post #6504
214