حکمت نامتناهی-114
تعیین مسیر آینده

📝محمدحسین قدوسی

در سرلوحۀ بحث‌های حکمت نامتناهی جمله‌ای درج شده که محتوای این حلقه را به خوبی نشان می‌دهد: "جست‌وجو و نگرانی لایزال انسان در دیالوگ با آفاق بی کران اندیشه" معنی این جمله که ادعای افراد این حلقه است، اینست که نوعی از توجه به آفاق تفکر در تمامی زمان‌ها و مکان‌ها مد نظر است که چنان اعتقادی و ریشه‌ای است که پیوسته آنان را در این توجه و مراقبه دچار نگرانی و تشویش می‌کند: نگرانی در اینکه آیا در خوانش و درک و تفهم یک افق فکری توانسته‌اند به عمق ومحتوای کامل و درستی از ان دست یابند؟ و آیا دیالوگ و گفتگو در نقاط درست و کامل و به وسیله نمایندگانی صالح صورت گرفته؟ و یا همچون اکثر تلاقی‌های رایج تنها شکل و شمایلی از اندیشه رد و بدل شده و نتوانسته‌اند به عمق و کنه این اندیشه دست یابند. همه اینها را باید افزود به آنچه که ادعای این حلقه و اصحاب آن است که اگر دیالوگ مرتبه کامل‌تر وبالاتر از گفتگو و تبادل اندیشه است، باید به قله‌ای بسیار فراتر از آن اندیشید که تحت عنوان "مذاکره روحی" و در نشست مقدماتی سوم به آن پرداخته شد.
ما در راستای این اهداف در آستانه تصمیم گیری برای نشست‌های آینده هستیم. توضیح اینکه دیالوگ و نگرانی و جستجوی اعضای حلقه به دو صورت تا کنون انجام شده است:
اول بخش زیادی از ارائه که توسط یک فردمشخص انجام شده اگرچه آثار و ثمرات این مواجهه را به تمامی در خود داشته اما بیشتر این مواجهه به صورت تجربه‌های قبلی فرد ارائه دهنده در محتوای مطالب نمود و بازتاب داشته و فرد سعی نموده با تمام توان در هربخش و جمله و کلمه خود بتواند بازتاب کاملی از تجربه مواجهه را بیان کند.
دوم بخش کمتری از این مواجهه به صورت این بوده که حداقل دونفر متفاوت نمایندگی حکمت نامتناهی و افق‌های دیگر را به عهده بگیرند و در ضمن گفتگوها ومذاکرات خود بتوانند به سطح تازه ای از دیالوگ ورویارویی نائل شوند. این بخش اگرچه فایده و ثمره بیشتری دارد اما پیوسته با موانع اجرائی فراوانی روبرو بوده است.
اکنون لازم است که خط سیر روشن تری برای دوره آینده حکمت انتخاب کنیم:
درصورتی که دیالوگ و ارائه های ما به همان صورت اول باشد می‌توان سیری از جلسات جدید را طراحی نموده و البته در این صورت باید تا پایان این سیر (منظور دوره زمانی خاص است مثلا تا انتهای سال جاری) به همان شیوه گذشته ادامه بدهیم.
اما اگر بنای بر مواجهه به صورت دوم است در این صورت با استفاده از تجربه گذشته و موانعی که در این مدت باعث ضعف کار شده است باید طراحی متناسب با آن را کامل کرد و تجربیات گذشته اگرچه ارزشمند ومفید است اما باید آن را پایه‌ای برای دوره جدید قرار داد.
توضیح اینکه در نشست نود و دوم با عنوان "واصل شدن به افق‌های بالاتر" توضیحاتی در مورد شرایط یک مواجهه موفق داده شده است. در آنجا قبل از انکه در مورد شرایط ایجابی گفته شود در مورد شرایط سلبی آن گفته شده که:
" ... خطر اصلی این است که اکتفای به بعضی مقدمات نموده و اصل دیالوگ به محاق برود. از جمله مقدمات ارزشمند که در عین اهمیت به تنهایی نمی تواند ما را به افق های بالاتر برساند عبارتند از:
اول- بررسی میراث مکتوب این مکتب و تحلیل داده های آن و اینکه موسسان و بزرگان این مکتب چه گفته اند و شناخت درست این منابع مکتوب؛
دوم- بررسی جایگاه این مکتب و مدرسه فکری در تاریخ اندیشه و تحلیل درست و کامل ان و شناخت آثاری که در سیر اندیشه بشری داشته و ارتباط قدیم وجدید از مکاتب با آن؛
سوم- بررسی و تحلیل جامعه شناختی معرفتی ان و در زمان پیدایش و اینکه شرایط فکری و فلسفی و روانی در زمان پیدایش ان چگونه بوده است و چه مطالبی در مقابل اینهاست و چه نیازهایی در ان تبلور یافته و آثار این زمانه بر این مکتب چیست و بررسی های دیگر معرفت شناسانه وجامعه شناسانه وروان شناسانه؛
چهارم- بررسی استنادی اقوال و اندیشه ها و تحلیل صحت و سقم این استنادها. اینکه چه اقوال و نظریه هایی را می توان به این مکتب وصاحبان و موسسان ان مستند نمود و کدام مدعاها نادرست است و دلیلی بر استناد نداریم یا دلیل بر نادرستی ان داریم.
پنجم- مقدمات دیگری را هم می توان به این موارد اضافه نمود که تمام آنها ارزشمند هستند و هیچ حرفی در ضرورت ان نیست اما اکتفای به ان و جایگزین کردن ان با اصل دیالوگ به معنی ابتر کردن گفتگو می باشد."
و در ادامه بیان شده که:

ادامه در اینجا

@bashgahandishe
@hekmatenamotanahi