.
درباره‌ی نشست همگرایی دانش‌های بشری
در پرتو نظریهٔ غیر-بازنمودباورِ دانش

وحدت دانش و کنش: به سوی نظریه‌ی غیر-بازنمودباورِ دانش

📝منصور براهیمی

درباره‌ی کتاب
The unity of knowledge and action: toward a nonrepresentational theory of knowledge
وحدت دانش و کنش: به سوی نظریه‌ی غیر-بازنمودباورِ دانش

نوشته‌ی Warren G. Frisina
وارن جی. فریسینا
State University of New York Press. 2002

وارن جی. فریسینا استاد مطالعات ادیان در دانشگاه هوفسترا (Hofstra) با کتاب وحدت دانش و کنش: به سوی نظریه‌ی غیربازنمودباور دانش تلاش کرد ظهور پارادایم جدیدی را در فلسفه‌ی دانش (فلسفه‌ی علم) نوید دهد. این کتاب با تکیه بر بینش‌های نو-کنفوسیوسیِ وانگ یانگ-مین، فیلسوفان پراگماتیک آمریکایی، فلسفه‌ی فرایندباور و آرای برخی از دانشمندان علوم شناختی، استدلال می‌کند که دانش، در بهترین وضع، همچون شکلی از کنش فهم می‌شود. بسیاری از گیج‌کننده‌ترین مسائل فلسفی در دوران مدرن را می‌توان در گرایش ما به این فرض جستجو کرد که گویی دانش امری است جدای از کنش. با کنار گذاشتن تمایز آشکار میان دانش و کنش ، این امکان فراهم می‌شود که نظریه‌ای منسجم درباره‌ی دانش شکل بگیرد که با تجربه‌ی ما از دیگری، از جهان و از خود ما سازگارتر است. از نظر فریسینا این نظریه‌ای است غیر-بازنمودباور از دانش. در پرتو این نظریه مباحث مربوط به «همگرایی دانش‌های بشری» جلوه‌ای متفاوت پیدا خواهد کرد.

ادامه را در اینستنت‌ویو بخوانید.

@hekmatenamotanahi
@bashgahandishe